รูปแบบโครงสร้างการทุจริตคอร์รัปชันเชิงนโยบายที่มีผลต่อการกำหนดนโยบายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการทุจริตคอร์รัปชันเชิงนโยบาย ปัจจัยที่มีผลต่อการทุจริตคอร์รัปชันเชิงนโยบายและการกำหนดนโยบาย และรูปแบบโครงสร้างความสัมพันธ์ระหว่างการทุจริตคอร์รัปชันเชิงนโยบาย ที่มีผลต่อการกำหนดนโยบายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง 500 คน ใช้การเลือกแบบเจาะจง เก็บแบบสอบถาม และนำมาวิเคราะห์ทางสถิติ ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์โมเดลลิสเรล ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการทุจริตคอร์รัปชันเชิงนโยบาย รายด้านทุกด้านอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่มีผลต่อการทุจริตคอร์รัปชันเชิงนโยบายและการกำหนดนโยบาย พบว่า องค์ประกอบด้านกระบวนการ เท่ากับ 0.98 ความแปรปรวน เท่ากับ 0.82 ด้านบุคคล เท่ากับ 0.89 ความแปรปรวน เท่ากับ 0.65 ด้านการสร้างเครื่องมือหรือเปลี่ยนแปลงเครื่องมือ เท่ากับ 0.45 ความแปรปรวน เท่ากับ 0.38 ด้านการกำหนดนโยบาย ด้านปัจจัยสภาพแวดล้อมในระบบการเมืองที่มีอิทธิพลต่อนโยบายสาธารณะ เท่ากับ 0.98 ความแปรปรวนเท่ากับ 0.99 รองลงมาคือ ด้านปัจจัยวัฒนธรรมการเมือง เท่ากับ 0.96 ความแปรปรวน เท่ากับ 0.97 ด้านการแสวงหาทางเลือก เท่ากับ 0.62 ความแปรปรวน เท่ากับ 0.74 3) รูปแบบโครงสร้างความสัมพันธ์ระหว่างการทุจริตคอร์รัปชัน เชิงนโยบายที่มีผลต่อการกำหนดนโยบายมีค่าร้อยละ 0.71 และค่าสัมประสิทธิ์การพยากรณ์ของตัวแปร ด้านกระบวนการกำหนดนโยบาย ร้อยละ 1.19 ด้านปัจจัยวัฒนธรรมการเมือง ร้อยละ 0.92 ด้านการพัฒนาทางเลือก ร้อยละ 0.79 ด้านการแสวงหาทางเลือก ร้อยละ 0.75 ด้านปัจจัยความสัมพันธ์ระหว่างฝ่ายการเมืองกับฝ่ายบริหาร ร้อยละ 0.59 ด้านปัจจัยสภาพแวดล้อมในระบบการเมืองที่มีอิทธิพลต่อนโยบายสาธารณะ และด้านปัจจัยการมีส่วนร่วมทางการเมือง เท่ากันคือ ร้อยละ 0.44
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Blumer, H. (1971). Social Problems as Collective Behavior. Social Problems, 18(2), 298-306.
Friedrich, C. J. (1963). Man and His Government. New York: McGraw-Hill.
Hiranto, U. (1980). Local government. Bangkok: Odeon Store.
Intachai, D. (2010). Corruption in the appointment of local officers. Master of Public Administration Thesis, Faculty of Political Science, Ubon Ratchathani University.
Lawakul, P. (2002). Forms and Methods of Corruption Appeared in a Tambon Administration Organization in the Northeast. Term Paper, School of Social Development, National Institute of Development Administration.
Limmanee, A. et al. (2004). Corruption and misconduct in Thai government agencies, case study: Department of Local Administration Ministry of Interior. College of Government Politics, Mahasarakham University.
Paribal, C. (2003). Problems in criminal proceedings against corrupt people: under the Act on Offenses relating to Bidding to Government Agencies B.E. 2542. Bangkok: Ramkhamhaeng University.
Piriyarangsan, S., & Phongpaichit, P. (1994). Corruption and Democracy in Thailand. Bangkok: Center for Political Economy Faculty of Economics, Chulalongkorn University.
Puang-ngam, K. et al. (2006). Assessment of the Local Government Organization with Excellence in Transparency and Public Participation of the year 2006. Nonthaburi: King Prajadhipok's Institute.
Raksadee, B. (2007). The problem on citizens communion in the recall of local government administrators. Master of Laws. Faculty of Law, Dhurakij Pundit University.
Savikul, P. (2011). Corruption. Retrieved January 30, 2019, from http://www.psavikul.com/index.php?lay=show&ac=article&ld=539310860&Ntype=5
Sung, Hung-En. (2002). A convergence approach to the analysis of political aorruption: A cross-national study. Crime, Law and Social Change, 38, 137-160.
Yossomsakdi, S. (2006). Corruption, Good Governance and Ethics in Thai Society. Journal of Humanities and Social Sciences, Burapha University, 14(21), 157-175.
