มาตรการทางกฎหมายในการกำหนดการใช้สารให้ความหวานในอาหารและเครื่องดื่ม

บทคัดย่อ

มาตรการทางกฎหมายในการกำหนดการใช้สารให้ความหวานในอาหารและเครื่องดื่ม เป็นการศึกษาปัญหาในการใช้พระราชบัญญัติอาหาร ว่าด้วยฉลากอาหารและการโฆษณา โดยศึกษาเปรียบเทียบกับต่างประเทศ ว่ากฎหมายด้านฉลากครอบคลุมไปถึงน้ำตาลในอาหารเป็นปริมาณที่เหมาะสมหรือไม่ รวมทั้งรูปแบบของฉลากทำให้ผู้บริโภคเข้าใจเพียงไร และมีบทบัญญัติด้านโฆษณาครอบคลุมต่อกลุ่มเด็กหรือไม่อย่างไร ใช้รูปแบบการศึกษาเชิงคุณภาพ การวิจัยใช้วิธีวิจัยทางเอกสาร วิเคราะห์เปรียบเทียบจากตำรา งานวิจัย วิทยานิพนธ์ วารสาร รายงาน และค้นคว้าข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ ผลการวิจัยพบว่า ประเทศไทยไม่มีบทบัญญัติที่ครอบคลุมไปถึงการกำหนดปริมาณน้ำตาลที่เหมาะสมต่อสุขภาพ อีกทั้งรูปแบบฉลากโภชนาการที่มีสีเดียว (Monochrome Color) เป็นรูปแบบที่เข้าใจยาก และบทบัญญัติด้านโฆษณาก็ไม่มีการคุ้มครองผู้บริโภคกลุ่มเด็กโดยเฉพาะ จึงควร (1) แก้ไขเพิ่มเติมในพระราชบัญญัติอาหาร พ.ศ. 2522 เพื่อพิทักษ์ประโยชน์และความปลอดภัยของผู้บริโภคโดยต้องไม่ผลิต จำหน่ายอาหารที่เติมสารให้ความหวานเกินเกณฑ์มาตรฐานโภชนาการ (2) ปัญหาจากรูปแบบของฉลากเข้าใจยาก นำรูปแบบการทำฉลากแบบ Visual Control (การควบคุมด้วยการมองเห็น) ซึ่งเป็นรูปแบบกฎหมายฝรั่งเศสมาเป็นแนวทาง โดยแก้ไขประกาศกระทรวงสาธารณสุข ติดฉลากสัญญาณไฟจราจรอาหาร Nutri-Score (3) จัดทำหลักเกณฑ์การโฆษณาอาหารสำหรับเด็กขึ้นมาใหม่ โดย ร่างเป็นประกาศสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา เรื่อง หลักเกณฑ์การโฆษณาอาหารสำหรับเด็ก พ.ศ. (…) ใช้รูปแบบกฎหมายสหรัฐอเมริกา สหภาพยุโรป และอังกฤษ เป็นแนวทาง