โมเดลการพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนในชุมชนท่องเที่ยว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิต ทัศนคติ และความพึงพอใจของคนในชุมชนแม่กำปอง จังหวัดเชียงใหม่ และเชียงคาน จังหวัดเลย และนำเสนอโมเดลแนวคิดของการพัฒนาคุณภาพชีวิตในชุมชนที่พัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มเป้าหมายคือคนในชุมชนเชียงคาน จำนวน 30 คน และชุมชน
แม่กำปอง จำนวน 32 คน ใช้หลักเกณฑ์คัดเลือก ดังนี้ 1) เป็นพื้นที่ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น ทางด้านภูมิศาสตร์ ด้านวัฒนธรรม วิถีชีวิตท้องถิ่น 2) เป็นพื้นที่ที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยว เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า การพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนในชุมชนท่องเที่ยว ต้องประกอบด้วย ประการแรก Objective Quality of Life คือ 1) รายได้ ควรมีการมีการบริหารจัดการด้านรายได้อย่างยุติธรรม 2) การศึกษา ต้องส่งเสริมและสนับสนุนการเข้าถึงการศึกษาและความรู้ 3) สุขภาพ การสนับสนุนการดูแลและบำรุงรักษาสุขภาพกายและสุขภาพจิต 4) ความปลอดภัย ควรร่วมมือกันดูแลความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินภายในชุมชน 5) สิ่งอำนวยความสะดวก การจัดสรรงบประมาณในการก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตในชุมชน ประการที่สอง Subjective Quality of Life คือ 1) ความสงบ ควรสร้างความสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างคนในชุมชนเพื่อลดความขัดแย้ง 2) ความเป็นมิตร การสร้างความรัก ความผูกพันธ์ระหว่างคนในชุมชนผ่านการทำกิจกรรมร่วมกัน 3) ความสะอาด การรักษาสถานที่ท่องเที่ยวให้สวยงามและสะอาด ประการที่สาม Exitance quality of life คือ 1) จิตวิญญาณ เป็นความรู้สึกภายในจิตใจ ความพึงพอใจในความสำเร็จ 2) สภาพแวดล้อมที่เป็นศูนย์รวมจิตใจ การอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ และความเชื่อทางจิตวิญญาณที่ต้องมีศูนย์รวมจิตใจของคนในชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Andereck, K. L., & Nyaupane, G. P. (2011). Exploring the Nature of Tourism and Quality of Life Perceptions among Residents. Journal of Travel Research, 50(3), 248-260. https://doi.org/10.1177/0047287510362918
Andereck, K. L., & Vogt, C. A. (2000). The Relationship between Residents’ Attitudes toward Tourism and Tourism Development Options. Journal of Travel Research, 39(1), 27-36. https://doi.org/10.1177/004728750003900104
Ashley, C., & Garland, E. (1994). Promoting Community-Based Tourism Development: Why, What and How. In: Directorate of Environmental Affairs, Ministry of Environment and Tourism Research Discussion Paper, No. 4, Directorate of Environmental Affairs, Windhoek, 3.
Boonratana, R. (2010). Community-Based Tourism in Thailand: The Need and Justification for an Operational Definition. Kasetsart Journal of Social Sciences, 31(2), 280–289. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/kjss/article/view/246681
Choi, H. C., & Murray, I. (2010). Resident Attitudes toward Sustainable Community Tourism. Journal of Sustainable Tourism, 18, 575-594.
https://doi.org/10.1080/09669580903524852
Dickman, S. (1997). Tourism: An Introductory Text. Hodder Headline.
Diedrich, A., & García-Buades, E. (2009). Local Perceptions of Tourism as Indicators of Destination Decline. Tourism Management, 30(4), 512-521. DOI: 10.1016/j.tourman.2008.10.009
George, E. W., Mair, H., & Reid, D. G. (2009). Rural Tourism Development: Localism and Cultural Change. Multilingual Matters.
Gursoy, D., Jurowski, C., & Uysal, M. (2002) Resident Attitudes: A Structural Modeling Approach. Annals of Tourism Research, 29, 79-105. https://doi.org/10.1016/S0160-7383(01)00028-7
Khazaei Pul, M., & Ramezanzadeh Lasboyee, M. (2023). The Community-based Tourism Model of Mountain Villages with the Grounded Theory Approach (Case Study: Kojur District, Nowshahr County). Journal of Research and Rural Planning, 12(1), 61-76. DOI:10.22067/jrrp.v12i1.2212-1068
Makandwa, G., Makudza, F., & Muparangi, S. (2023). Women’s Participation in Community-Based Tourism During the COVID-19 Pandemic: A Case of Sengwe Community in Zimbabwe. In COVID-19, Tourist Destinations and Prospects for Recovery: Volume Three:
A South African and Zimbabwean Perspective (pp. 115-131). Springer.
Mathew, P. V., & Sreejesh, S. (2017). Impact of Responsible Tourism on Destination Sustainability and Quality of Life of Community in Tourism Destinations. Journal of Hospitality and Tourism Management, 31, 83-89. https://doi.org/10.1016/j.jhtm.2016.10.001
Moscardo, G. (2009). Tourism and Quality of Life: Towards a More Critical Approach. Tourism and Hospitality Research, 9(2), 159-170. https://doi.org/10.1057/thr.2009.6
Nugroho, P., & Numata, S. (2021). Changes in Residents’ Attitudes Toward Community-Based Tourism Through Destination Development in Gunung Ciremai National Park, Indonesia. Tourism Recreation Research, 46(4), 1-19. DOI:10.1080/02508281.2020.1808753
Phukpu, V. et al. (2019). Community Tourism Management Based on the Concept of Sufficiency Economy under the Dynamics of Change: Ban Mae Kampong, Huai Kaew Subdistrict, Mae-On District, Chiang Mai Province: Complete research report. Thailand Science Research and Innovation (TSRI).
Qu, C., Zhang, C., Shen, S., & Olsen, D. H. (2023). Heritage Conservation and Communities’ Sense of Deprivation in Tourism: The Case of the Hani community in Yunnan, China. Tourism Geographies, 25(2-3), 881-898.
Ramkissoon, H. (2023). Perceived Social Impacts of Tourism and Quality-of-Life: A New Conceptual Model. Journal of Sustainable Tourism, 31(2), 442-459.
Sammy, J. (2008). Examples of Effective Techniques for Enhancing Community Understanding of Tourism. In Building Community Capacity for Tourism Development (pp. 75-85). CABI Wallingford UK.
Schiffman, L.G., & Kanuk, L.L. (2007). Consumer Behavior (9th ed.). Prantice-Hall.
Tatoglu, E., Erdal, F., Ozgur, H., & Azakli, S. (2002). Resident Attitudes Toward Tourism Impacts: The case of Kusadasi in Turkey. International Journal of Hospitality & Tourism Administration, 3(3), 79-100.
Uysal, M., Berbekova, A., & Kim, H. (2020). Designing for Quality of Life. Annals of Tourism Research, 83(6), 102944. DOI:10.1016/j.annals.2020.102944
Uysal, M., Woo, E., & Singal, M. (2023). Tourism Area Life Cycle (TALC) and the Quality of Life (QOL) of Destination Community Revisited. In Handbook of Tourism and Quality-of-Life Research II: Enhancing the Lives of Tourists, Residents of Host Communities and Service Providers (pp. 271-285). Springer.
Veenhoven, R. (2002). Why Social Policy Needs Subjective Indicators. Social Indicators Research, 58(1-3), 33-46.
Ventegodt, S., Merrick, J., & Andersen, N. J. (2003). Quality of Life Theory I. The IQOL Theory: An Integrative Theory of the Global Quality of Life Concept. The Scientific World Journal, 3, 1030-1040.
Yanes Guerra, A.C., Zielinski, S., Diaz Cano, M., & Kim, S.-II. (2019). Community-based Tourism in Developing Countries: A Framework for Policy Evaluation. Sustainability, 11(9), 2506. DOI:10.3390/su11092506
Yeap, P. F., & Liow, M.L.S. (2023). Tourist Walkability and Sustainable Community-Based Tourism: Conceptual Framework and Strategic Model. International Journal of Tourism Cities. https://doi.org/10.1108/IJTC-05-2022-0117
Yusof, Y., Ibrahim, Y., Muda, M. S., & Amin, W. A. A. W. M. (2012). Community-based Tourism and Quality of Life. Review of Integrative Business and Economics Research, 1(1), 336. https://sibresearch.org/uploads/2/7/9/9/2799227/riber_riber2012-238_336-346.pdf
