ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับความผิดฐานดูหมิ่นซึ่งหน้า: ศึกษากรณีดูหมิ่นทางโทรศัพท์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหากฎหมายเกี่ยวกับความผิดฐานดูหมิ่นซึ่งหน้า เพื่อให้ผู้อ่านได้เห็นถึงความสำคัญของการใช้กฎหมาย ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับความผิดฐานดูหมิ่นซึ่งหน้า ซึ่งในประเทศยังไม่มีบทลงโทษกับผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับการสื่อสารโดยใช้เสียงสนทนาต่าง ๆ ด่าทอผู้อื่นผ่านทางโทรศัพท์ นอกจากบทความนี้ ยังได้ศึกษาถึงความเป็นมา ทฤษฎี คำพิพากษาฎีกา ตลอดจนมาตราการ วิธีการและเงื่อนไขกฎหมายเกี่ยวกับการดูหมิ่นซึ่งหน้าทางโทรศัพท์ และเปรียบเทียบหลักกฎหมายอาญา ในเรื่องเกี่ยวกับความผิดฐานดูหมิ่นซึ่งหน้า รวมไปถึงได้ศึกษาคดีความที่น่าสนใจบางคดีที่ขึ้นสู่ศาลในประเทศไทย โดยการสังเกตจากการที่ประชาชนส่วนใหญ่จะสามารถติดต่อสื่อสารเป็นวงกว้างแบบง่ายดายและรวดเร็ว เป็นเสมือนเครื่องมือย่อโลกให้เล็กลง ทำสิ่งที่ไกลให้ใกล้ขึ้น ให้ผู้คนเข้าถึงข้อมูลข่าวสาร และสามารถแสดงออกได้มากขึ้น แต่เพราะการที่คนทั่วไปสามารถสื่อสารกันได้แบบง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อหน้ากัน เป็นการติดต่อสื่อสารกันในรูปแบบของการพูดคุยโต้ตอบกันโดยต่างฝ่ายต่างอยู่กันคนละที่ คนละอำเภอ คนละจังหวัดหรือคนละประเทศ ซึ่งนั่นเป็นด้านดีของการใช้โทรศัพท์ การใช้งานทางโทรศัพท์ที่ผ่านมาผู้ใช้งาน ได้ใช้งานไปในทางที่ไม่ถูกต้องผิดวัตถุประสงค์ทำให้ส่งผลกระทบต่อผู้อื่น ก่อให้เกิดความรำคาญ สร้างความเดือดร้อน ทำให้ผู้อื่นได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก คือ การใช้โทรศัพท์เป็นเครื่องมือในการกระทำความผิด ใช้เป็นเครื่องมือในการดูหมิ่นผู้อื่นผ่านทางโทรศัพท์โดยการพูด ผลการศึกษาพบว่า ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 393 รวมถึงคำพิพากษาฎีกาของศาลในประเทศไทย ยังมิได้มีบทบัญญัติที่สอดคล้องเกี่ยวกับความผิดฐานดูหมิ่นซึ่งหน้า โดยที่มีการด่ากันทางโทรศัพท์ที่เป็นความผิดหรือบทลงโทษไว้โดยชัดแจ้ง จากการวิเคราะห์หลักกาน ทฤษฎี คำพิพากษาศาล ประเทศไทยควรมีการปรับปรุงแก้ไขประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 393 เพื่อให้เกิดความยุติธรรมต่อสังคม และสร้างความเป็นธรรมให้แก่ผู้เสียหายที่มีสิทธิได้รับความคุ้มครองจากรัฐ และสามารถเป็นหลักประกันในการอำนวยความยุติธรรมให้แก่ประชาชนได้