แนวคิดการจัดการการดูแลสุขภาพตนเองสำหรับประชาชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการฉบับนี้นำเสนอ แบบจำลองสุขภาพสมรรถนะสูง (High Performance Health Model: HPH Model) ซึ่งเป็นนวัตกรรมการจัดการสุขภาพที่สังเคราะห์ขึ้นจากกระบวนการจัดการสุขภาพตนเองเชิงปฏิบัติ 3 ขั้นตอน ร่วมกับการบูรณาการเชิงพลวัตระหว่างแบบจำลองการส่งเสริมสุขภาพ (HPM) วงจรการบริหารคุณภาพ (PDCA) และแบบวัดวิถีปฏิบัติเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพ (HPLP II) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อยกระดับขีดความสามารถของประชาชนในการจัดการตนเองเพื่อป้องกันกลุ่มโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) หัวใจสำคัญของแบบจำลองนี้คือการปรับเปลี่ยนบทบาทของบุคคลจาก ผู้รับบริการสุขภาพเชิงรับ (Passive Receiver) สู่การเป็น ผู้จัดการสุขภาพเชิงรุก (Proactive Health Manager) ที่มีความสามารถในการกำกับดูแลพฤติกรรมสุขภาพอย่างเป็นระบบผ่านกลไก 3 ประการ ได้แก่ การสร้างแรงจูงใจเชิงจิตปัญญา การจัดการผ่านวงจรบริหารคุณภาพ และการประเมินผลเชิงประจักษ์ ผลการศึกษาพบว่าการใช้แบบจำลอง HPH (HPH Model) เป็นกลไกหลักในการขับเคลื่อนช่วยให้เกิดกระบวนการเรียนรู้และปรับตัวอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้บุคคลสามารถบรรลุเป้าหมาย สุขภาพสมรรถนะสูง (High Performance Health) ทั้งในมิติกาย จิต และสังคม ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของการพึ่งตนเองด้านสุขภาพอย่างยั่งยืนในยุคปัจจุบัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Buaphan, B. (2020). Development of service model kidney patient at PCU Roi-Et province. Journal of Research and Health Innovative Development, 1(2), 62-69. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jrhi/article/view/253618/170975
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. MIT Press.
Department of Diseases Control. (n.d.). National Plan for The Prevention and Control of Non-Communicable Diseases (2023-2027), Thailand. https://ddc.moph.go.th/uploads/publish/1625920241004031950.pdf
Doran, G. T. (1981). There’s a S.M.A.R.T. way to write management’s goals and objectives. Management Review, 70(11), 35-36.
Karoonngamphan, M., Suvaree, S., & Numfone, N. (2012). Health Behaviors and Health Status of Workers: A Case Study of Workplaces in Sathorn District, Bangkok Metropolitan. Songklanagarind Journal of Nursing, 32(3), 51-66. https://he02.tci-thaijo.org/index.php
/nur-psu/article/view/4592
Pender, N. J., Murdaugh, C. L., & Parsons, M. A. (2016). Health Promotion in Nursing Practice. Pearson Education, Inc.
Shewhart, W. A. (1939). Statistical method from the viewpoint of quality control. The Graduate School, United States Department of Agriculture.
Srisodsaluk, P., Noparoojjinda, S., Meethong, P., & Chansaeng, S. (2024). Factors Predicting Health Promoting Behaviors among Persons at Risk of Stroke. Journal of Research for Health Improvement and Quality of Life, 4(2), 25-36. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/RHQJ/article/view/268824
Walker, S. N., Sechrist, K. R., & Pender, N. J. (1995). The Health-Promoting Lifestyle Profile II. University of Michigan. https://www.scribd.com/document/441433293/HPLP-II-English-Version
WHO. (2025). Noncommunicable Diseases. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/noncommunicable-diseases
