การพัฒนาพลังประชารัฐแบบปรึกษาหารือเพื่อเสริมสร้างธรรมาภิบาลและประชาธิปไตยท้องถิ่นอย่างยั่งยืนในพื้นที่ภาคตะวันออกของประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบและระดับของพลังประชารัฐในการวางแผนและติดตามการพัฒนาท้องถิ่น 2) ศึกษาลักษณะของการมีส่วนร่วมแบบปรึกษาหารือที่ส่งเสริมธรรมาภิบาล และ 3) พัฒนารูปแบบการขับเคลื่อนพลังประชารัฐแบบปรึกษาหารือ เพื่อเสริมสร้างธรรมาภิบาลและการพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน ใช้การวิจัยแบบผสมผสานวิธีเชิงอธิบายแบบลำดับขั้น พื้นที่วิจัยคือจังหวัดสระแก้ว ปราจีนบุรี และนครนายก ระยะเชิงปริมาณ ใช้กลุ่มตัวอย่าง 400 คน เครื่องมือเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาด้วยดัชนี IOC โดยผู้เชี่ยวชาญ 3 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ระยะเชิงคุณภาพ ใช้ผู้ให้ข้อมูลประมาณ 18-21 ราย และเก็บข้อมูลเพิ่มเติมจากผู้เกี่ยวข้อง ประมาณ 12-15 ราย เพื่อพัฒนารูปแบบ ก่อนตรวจสอบความเหมาะสมเชิงบริบทกับผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ประมาณ 6-8 ราย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและการวิเคราะห์เชิงประเด็น ผลการวิจัยพบว่า 1) พลังประชารัฐโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยความครอบคลุมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียมีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด 2) การมีส่วนร่วมแบบปรึกษาหารือ ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ คุณภาพของข้อมูลและเหตุผล ความเสมอภาคของเสียง ความโปร่งใสและความรับผิดชอบ การเชื่อมโยงผลการปรึกษาหารือสู่การบริหารและการตัดสินใจ และความชอบธรรมของกระบวนการ และ 3) การบูรณาการข้อค้นพบนำไปสู่การพัฒนา ตัวแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมเชิงปรึกษาหารือ (Participatory Deliberative Governance Model: PDGM) ซึ่งเชื่อมโยงการมีส่วนร่วม การปรึกษาหารือ การตัดสินใจร่วม และผลลัพธ์ด้านธรรมาภิบาล โดยตัวแบบได้รับการตรวจสอบความเหมาะสมเชิงบริบท แต่ยังมิได้ทดลองใช้เพื่อประเมินประสิทธิผล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Anantanatorn, A., Maskur, A., & Phuengpha, N. (2025). Decentralization and local governance in Southeast Asia: A comparative analysis of Thailand and Indonesia. In Proceedings of the 3rd International Conference on Public Administration and Governance (ICOPAG 2024), October 30, 2024, Malang, Indonesia. EAI. https://doi.org/10.4108/eai.30-10-2024.2354740
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543-571. https://doi.org/10.1093/jopart/mum032
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216-224. https://doi.org/10.1080/01944366908977225
Bureekul, T. (2009a). Deliberative politics: Concepts and applications in Thai society. King Prajadhipok’s Institute.
Bureekul, T. (2009b). Participatory democracy: An innovation for Thai political development. King Prajadhipok’s Institute.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). John Wiley & Sons.
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods research (3rd ed.). SAGE.
Dryzek, J. S. (2010). Foundations and frontiers of deliberative governance. Oxford University Press.
Dufhues, T., Theesfeld, I., & Buchenrieder, G. (2015). The political economy of decentralization in Thailand: How past and present decentralization affects rural actors’ participation. The European Journal of Development Research, 27(5), 793-810. https://doi.org/10.1057/ejdr.2014.68
Emerson, K., & Nabatchi, T. (2015). Collaborative governance regimes. Georgetown University Press.
Emerson, K., Nabatchi, T., & Balogh, S. (2012). An integrative framework for collaborative governance. Journal of Public Administration Research and Theory, 22(1), 1-29. https://doi.org/10.1093/jopart/mur011
Fishkin, J. S. (2009). When the people speak: Deliberative democracy and public consultation. Oxford University Press.
Fung, A. (2006). Varieties of participation in complex governance. Public Administration Review, 66(S1), 66-75. https://doi.org/10.1111/j.1540-6210.2006.00667.x
Habermas, J. (1996). Between facts and norms: Contributions to a discourse theory of law and democracy. MIT Press.
International Association for Public Participation. (2018). IAP2 spectrum of public participation.
https://cdn.ymaws.com/www.iap2.org/resource/resmgr/pillars/spectrum_8.5x11_print.pdf
King Prajadhipok’s Institute. (2020a). Report on the decentralization index of Thailand, 2020. King Prajadhipok’s Institute.
King Prajadhipok’s Institute. (2020b). Research report on forms of public participation in local public policy processes. King Prajadhipok’s Institute.
OECD. (2021a). Eight ways to institutionalise deliberative democracy (OECD Public Governance Policy Papers No. 12). OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/4fcf1da5-en
OECD. (2021b). Evaluation guidelines for representative deliberative processes. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/10ccbfcb-en
OECD. (2021c). Government at a glance 2021. OECD Publishing.
OECD. (2022). OECD guidelines for citizen participation processes. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/f765caf6-en
OECD. (2024a). OECD survey on drivers of trust in public institutions – 2024 results: Building trust in a complex policy environment. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9a20554b-en
OECD. (2024b). Promoting deliberative democracy in the Basque Country in Spain: Lessons from the Tolosa Citizens’ Assembly. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/544f7514-en
OECD. (2025). Government at a glance 2025. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/0efd0bcd-en
Smith, G. (2010). Democratic innovations: Designing institutions for citizen participation. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511609848
United Nations Development Programme (UNDP). (1997). Governance for sustainable human development: A UNDP policy. UNDP.
World Bank. (2017). Open data for sustainable development. World Bank.
