The Comparative Study of Management the Tradition of Worshiping

Main Article Content

ปัญญณัฐ ศิลาลาย
ละเมียด ควรประสงค์
วิภาดา เที่ยงทางธรรม

Abstract

Management of the tradition of worshiping Phra Bhuddhabata Pluang in 2017 is studied. The study is divided into 3 periods; the first period is between 28 January - 16 February 2017. The second period is between February 17 - March 8, 2017 and the third period is between March 9 - March 28, 2017.Each period is 20 days from 3 target groups: tourists Community and Entrepreneurship. The research result found that, for tourists, the beauty of nature better than last year. The community sees that the adequacy of restaurant / food prices is better / better overall than last year. The entrepreneurs agree that the adequacy of accommodation is better than last year. An Analysis of Opinions and Satisfaction of the Management of the Tradition of Worshiping Phra Bhuddhabata (Kitchakut) in 2017 from 3 target groups: tourists Community and Entrepreneurship. The research result found that, Tourists see that the tradition of worshiping Phra Bhuddhabata Pluang (Kitchakut) is important and should be maintained. The community sees the change in management style, Impact on tradition culture has come in the past. The entrepreneur sees that no shops on the mountain Impact on entrepreneurs in the community.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Research Articles

References

1. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2550). คู่มือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว.
2. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2544). แผนปฏิบัติการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: กองอนุรักษ์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
3. ชนัญ วงษ์วิภาคและคณะ. (2550). การจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
4. ชูสิทธิ์ ชูชาติ. (2552). โครงการวิจัยรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในเขตลุ่มแม่น้ำวาง. เชียงใหม่: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยสำนักงานภาค.
5. ทิพวรรณ พุ่มมณี. (2557). การท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
6. นิติพรรณ (พลวัฒนะ) วรรณศิริ (2550). มานุษยวิทยาสังคมและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: เอ๊กสเปอเน็ท.
7. ปัญญณัฐ ศิลาลาย (2559). กลยุทธ์การจัดการปรับเปลี่ยนมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณีสู่มหาวิทยาลัยพระปกเกล้ารำไพพรรณี. หลักสูตรปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสาธารณะ วิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
8. ปัญญณัฐ ศิลาลาย(2555). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาธูปฤาษีเป็นยากันยุงเพื่อส่งเสริมธุรกิจชุมชน. สถาบันวิจัยและพัฒนา. มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
9. พจนา สวนศรี และสมภพ ยี่จอหอ. (2556). คู่มือมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน. เชียงใหม่: สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน.
10. พรทิพย์ วีระสวัสดิ์. (2551). ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมในการจัดการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์กรณีศึกษา: ชุมชนประตูจีน และชุมชนป้อมเพชร อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง. ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา, พระนครศรีอยุธยา.
11. พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496. (13 กุมภาพันธ์ 2496). แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2546. ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 70, ตอนที่ 14. หน้า 222.
12. พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์. (2553). การท่องเที่ยวชุมชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
13. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2552). เอกสารชุดวิชา การจัดการนันทนาการและการทองเที่ยวทางธรรมชาติ. นนทบุรี: สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
14. ศุภลักษณ์ อัครางกูร. (2555). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว.กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.
15. สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2558). สรุปสถานการณ์ท่องเที่ยวภายในประเทศ พ.ศ. 2552 – 2558.
16. สำนักพัฒนาการท่องเที่ยว. (2552). รายงานประจำปี 2552 สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
17. สิริอร วิชชาวุธ และคณะ. (2555). จิตวิทยาการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
18. สุดชีวัน นันทวัน ณ อยุธยา. (2551). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยชุมชนเป็นศูนย์กลาง. รายงานการศึกษาอิสระปริญญาศิลปะศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์การเมือง บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
19. สุภางค์ จันทวานิช. (2552). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
20. เอกชัย กี่สุขพันธ์และคณะ. (2553). การบริหารการเปลี่ยนแปลง (Change Management). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
21. Anderson, A. A., (2013). The Community Builder’s Approach to a Practical Guide to Theory Development: Theory of Change (Vol. 2015). New York: The Aspen Institute Roundtable on Community Change.
22. Clark, H., & Anderson, A. A. (2004). Theories of change and logic models: Telling them apart. Paper presented at the American Evaluation Association Conference.
23. Colby, D. & Collins, E. (2013). Fundamentals of Theory of Change. 2013. .ActKnowlege Webinar: Fundamentals of Theory of Change. 2013. Retrieved December 17, 2015.
24. Dana, H. T., & Clark, H. (2012). Intervention Logic and Theories of Change: What are they, how to build them and how to use them. Retrieved November 17, 2015.
25. Dana, H. T., & Clark, H. (2012, December 10, 2015). Theory of Change, Basics: a Primer on Theory of Change. Retrieved November 15, 2015.
26. Hector. 1996. Tourism, ecotourism, and protected areas: the state of nature-based tourism around the world and guidelines for its development. Gland; Cambridge: IUCN.