การสร้างเครือข่ายจิตภาวนาแห่งอีอีซี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มุ่งเสนอการสร้างเครือข่ายจิตภาวนาแห่งอีอีซี โดยมีความร่วมมือด้านจิตภาวนาแห่งอีอีซีเป็นเป้าหมาย และตัวชี้วัด ได้แก่ การที่วัด สำนัก หรือสถานปฏิบัติธรรมในพื้นที่อีอีซี และหน่วยงานซึ่งบุคลากรเข้าร่วมโครงการวิจัยมีความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยบูรพา เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลหลักคืออาสาสมัครที่เข้าฝึกปฏิบัติในหลักสูตรจิตภาวนาแห่งอีอีซี จำนวน 15 คน เก็บข้อมูลจากการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า การสร้างเครือข่ายจิตภาวนาแห่งอีอีซีประกอบด้วย มหาวิทยาลัยบูรพาโดยนักวิจัยร่วมกับสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดชลบุรี แห่งที่ 28 โดยคณะอาจารย์จิตภาวนา และอาสาสมัครเข้าร่วมการสนทนากลุ่มจำนวน 15 คน ประกอบด้วย 1) ข้าราชการ 2 คน 2) เจ้าของธุรกิจหรือธุรกิจส่วนตัว 4 คน 3) นักศึกษา 1 คน 4) พนักงานบริษัท 4 คน 5) พยาบาล 1 คน 6) แม่บ้าน 3 คน ซึ่งสำนักงานหรือบ้านตั้งอยู่ในจังหวัดระยอง ชลบุรี นนทบุรี กรุงเทพฯ และโตรอนโต ประเทศแคนาดา โดยสองหน่วยงานแรกร่วมกันเป็นผู้ให้ และตัวแทนของหน่วยงานหลังอยู่ในฐานะผู้รับทำให้เครือข่ายมีลักษณะวงล้อหรือดาวล้อมเดือ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ธัญลักษณ์ ธนปกิจ และพัชนี เชยจรรยา. (2560). กระบวนการถ่ายทอดการสื่อสารแบบเครือข่ายจากพันธมิตร ภาคธุรกิจสู่พันธมิตรภาคการศึกษา. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 9(3), 155-168.
พระมหาปรีชา เขมนนฺโท. (2562). การบริหารเครือข่ายสำนักปฏิบัติธรรมในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสาร มจรสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(4), 364-375.
พระมหาไพทูลย์ ปภสฺสโร, สิน งามประโคน และอุทัย สติมั่น. (2561). รูปแบบเครือข่ายองค์กรการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในสังคมไทย. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 5(2), 192-204.
ชัชวาล แอร่มหล้า และคณะ. (2563). ความสัมพันธ์ของเครือข่ายการอนุรักษ์ลุ่มน้ำแม่กลอง. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(2), 79-92.
น้ำทิพย์ วิภาวิน. (2558). เครือข่ายสังคมในสังคมเครือข่าย. วารสารวิจัยสมาคมห้องสมุดฯ, 8(2), 120-127.
มนตรี วิวาห์สุข. (2566). นวัตกรรมการฝึกอบรมและการเผยแพร่หลักสูตรจิตภาวนาแห่งอีอีซี. รายงานวิจัยมหาวิทยาลัยบูรพา.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Dijk, J.V. (2006). The network society. London: SAGE Publication.
Hanneman, R.A. and Riddle, M. (2005). Introduction to Social Network Methods. Riverside, CA.: University of California, Riverside.
Mears, P. (1974). Structuring Communication in a Working Group. The Journal of Communication, 24, 71-79.