การพัฒนาคุณภาพและการเพิ่มช่องทางการขาย ผลิตภัณฑ์ชุมชน (MSME) กรณีศึกษาเกาะแสมสาร จังหวัดชลบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์การวิจัย เพื่อพัฒนาคุณภาพอาหารทะเลแห้งและบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์ชุมชน (MSME) เกาะแสมสาร จังหวัดชลบุรี และเพื่อศึกษากลยุทธ์การเพิ่มช่องทางการขายหรือช่องทางการจัดจำหน่าย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยกระบวนการสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบสอบถาม การสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่างที่ 1 คือ ผู้ผลิต ผู้ประกอบการ และผู้บริโภค จำนวน 30 คน เพื่อให้ได้รูปแบบการพัฒนาคุณภาพอาหารทะเลแห้งและต้นแบบบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์ชุมชนที่เหมาะสม จำนวน 3 แบบ แล้วนำรูปแบบผลิตภัณฑ์ชุมชน 3 แบบนั้น สอบถามกลุ่มตัวอย่าง ผู้บริโภคโดยแบบสอบถาม จำนวน 400 ราย เพื่อคัดเลือกต้นแบบบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์ชุมชนอาหารทะเลแห้ง เพื่อนำไปสู่ต้นแบบบรรจุภัณฑ์ที่สะท้อนอัตลักษณ์ของชุมชนแสมสารและสามารถต่อยอดสู่การสร้างมูลค่าเพิ่มและขยายช่องทางการตลาดได้อย่างยั่งยืน
ผลการวิจัย พบว่า ประสบความสำเร็จตามวัตถุประสงค์ของการวิจัย การพัฒนาคุณภาพอาหารทะเลแห้งและบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์ชุมชน (MSME) ตามรูปแบบที่ต้องการของกลุ่มตัวอย่างที่เข้าร่วมโครงการได้ ในรายละเอียด พบว่า กลุ่มตัวอย่างผู้ผลิต ผู้ประกอบการ ผู้บริโภค จำนวน 30 ราย เลือกต้นแบบผลิตภัณฑ์ชุมชน 3 แบบ ตามเกณฑ์การเลือก คือ ด้านการใช้งาน: การปกป้อง ความสะดวก และความคุ้มค่า และด้านอัตลักษณ์ธุรกิจ: เพิ่มมูลค่าธุรกิจ ประทับใจสร้างความทรงจำ สื่อถึงตัวผลิตภัณฑ์ชัดเจน เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เมื่อนำบรรจุภัณฑ์ต้นแบบทั้ง 3 แบบให้ผู้บริโภค จำนวน 400 รายเลือก พบว่า ผู้บริโภคเลือกต้นแบบที่ 1 แบบที่ 2 และแบบที่ 3 ในอัตรา ร้อยละ 29.00, ร้อยละ 39.00 และร้อยละ 32.00 ตามลำดับ โดยต้นแบบที่ 2 พบว่า 1) ผลรวมด้านการใช้งาน: การปกป้อง ความสะดวก และความคุ้มค่า = 4.35, S.D. = 0.98 ระดับพึงพอใจ: มาก และ 2) และด้านอัตลักษณ์ธุรกิจ: เพิ่มมูลค่าธุรกิจ ประทับใจสร้างความทรงจำ สื่อถึงตัวผลิตภัณฑ์ชัดเจน เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
=4.28, S.D.=0.97 ระดับพึงพอใจ: มาก ดังนั้นจากผลการวิจัยทั้งหมด พบว่า ต้นแบบที่ 2 สะท้อนสินค้าอัตลักษณ์ชุมชนและการใช้งาน ที่สามารถเพิ่มมูลค่าอาหารทะเลแห้งเพื่อพัฒนาธุรกิจฐานรากได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (ม.ป.ป.). เกาะแสมสาร. Amazing Thailand. tourismthailand.org
ปัญญณัฐ ศิลาลาย และบรรพต วิรุณราช. (2559). กลยุทธ์การจัดการปรับเปลี่ยนมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณีสู่มหาวิทยาลัยพระปกเกล้ารำไพพรรณี. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย. 9(1), 311-340.
ปัญญณัฐ ศิลาลาย และโชติ เนืองนันท์. (2567). การเพิ่มมูลค่าเศษเหลือทิ้งจากกระวานเป็นเป็นผลิตภัณฑ์ชุมชน Bio cup เพื่อพัฒนาธุรกิจฐานราก. วารสารวิจัยรำไพพรรณี. 18(3), 150-160.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.). (2565). แผนด้านวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมของประเทศ พ.ศ. 2566 - 2570. สกสว.
Chaffey, D., & Ellis-Chadwick, F. (2019). Digital marketing (7th ed.). Pearson Education Limited.
Fellows, P. J. (2009). Food processing technology: Principles and practice (3rd ed.). Woodhead
Publishing.
Kaplan, R. S. & Norton, D. P. (2010). Conceptual foundation of the balanced scorecard. Boston: Harvard Business School Press.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing management (15th ed.). Pearson Education Limited.
Rundh, B. (2016). The role of packaging within marketing and value creation. British Food Journal, 118(10), 2491–2511.
United Nations World Tourism Organization (UNWTO). (2018). Tourism for sustainable development in the 2030 agenda. UNWTO.
Wilson, B. (2002). Innovation Curriculum. In the Second International Forum on Education reform: Key Factors in Effective Implementation. Photocopied.
Yamane, T. (1973). Statistics; An Introduction Analysis (3rd ed.). Harper International Edition, Tokyo.
