Development of an Integrated Curriculum on Korat Local Identity to Promote Chinese Language Communication Skills for Young Guides
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This mixed-method research aimed to 1) study the basic information for curriculum development, 2) develop the curriculum, and 3) examine the effectiveness of the curriculum. The study was conducted in three phases: Phase 1 involved gathering baseline data from various stakeholders, including experts, teachers, administrators, and 30 students; Phase 2 focused on curriculum development and validation by three experts; and Phase 3 involved piloting the curriculum with a sample of 30 Grade 11 students during the second semester of the 2024 academic year. Research instruments included a needs assessment interview, student questionnaires, validity assessment forms, lesson plans, and a learning assessment test. Statistical analysis involved percentage, mean, standard deviation, t-test, and content analysis.
The research findings indicated that: 1) Stakeholders recognized the importance and expressed a strong need for teaching Chinese communication skills. 2) The developed curriculum comprises seven components: background, principles, objectives, course structure and content, learning activities, learning media, and measurement and evaluation. 3) Students' Chinese communication skills significantly improved after completing the integrated curriculum (which promoted Chinese communication skills for young tour guides using Korat local identity), with the difference being statistically significant at the .05 level compared to pre-learning scores.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2566). รายงานประจำปี 2565 การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2567, จาก https://www.tat.or.th/th/about-tat/annual-report
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ธุมวดี สิริปัญญาฐิติ, ศิริเพ็ญ กำแพงแก้ว และจันทิมา จิรชูสกุล. (2558). ปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแผนการเรียนศิลป์ภาษาจีนเขตภาคตะวันออกของไทย (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเฉลิมพระเกียรติ.
นิภาวรรณ วศินนิติวงศ์ และจิตณรงค์ เอี่ยมสำอางค์. (2565). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมยุวมัคคุเทศก์ภาษาจีนโดยบูรณาการท้องถิ่น กาญจนบุรี สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 5(3), น. 160-169.
พิชัย แก้วบุตร. (2564). สภาพและปัญหาการจัดการเรียนการสอนภาษาจีน ในโรงเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาสังกัดรัฐบาล ภูมิภาคภาคใต้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 13(1), น. 59-83.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 9). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
รัตนชนก เมืองเชียงหวาน และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2560). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมวิชาภาษาจีน โดยบูรณาการข้อมูลท้องถิ่นราชบุรี ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 7(1), น. 39-49.
รุจิกา บัญเชิด, พัชรินทร์ เจนจบธุรกิจ, วีรนุช สัจจาสัย และปนัดดา ชาญด้วยกิจ. (2565). การพัฒนา นวัตกรรมการสื่อสารภาษาจีนสำหรับชุมชนท่องเที่ยวเชิงเกษตรรักษ์เขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(3), น.31-44.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2552). การพัฒนาหลักสูตรและการสอน-มิติใหม่. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). การพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: อาร์ แอนด์ปริ้นท์.
สมาคมครูและบุคลากรทางการศึกษาแห่งประเทศไทย. (2562). แนวทางการจัดการเรียนรู้บูรณาการ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2551). แนวทางการบริหารจัดการหลักสูตรตามหลักสูตร แกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สิทธิพล อาจอินทร์. (2564). การพัฒนาหลักสูตร. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เสี่ยวหมิ่น หลี่ และสิรินาถ จงกลกลาง. (2560) การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้ทักษะการสื่อสาร ภาษาจีนสําหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. วารสารราชพฤกษ์, 15(1), น. 104-111.
อรอนงค์ อินสะอาด และกัลยาณี กฤตโตปการกิต. (2566). สภาพการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในระดับมัธยมศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารจีนวิทยาและการศึกษาภาษาจีนนานาชาติ, 4(1), น. 33-44.
อาทิตย์ ชัยเทพา. (2566). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม เรื่อง ยุวมัคคุเทศก์เมืองหัวหิน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
Brown, H. D. (2001). Teaching by Principles: An Interactive Approach to Language Pedagogy. New York: Longman.
Brown, H. D. (2007). Principles of language learning and teaching NY: White Plains: Pearson Longman.
Chen, H. (2019). Integrating Local Identity into Curriculum Design. Journal of Curriculum Studies, 15(4), pp. 102-115.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychologicial testing (5th ed.). New York: Harper Collins.
Jinming, Z. (2011). 初级汉语教学的有效途径—“先语后文”辩证. (An Effective approach to elementary Chinese-teaching: the dialectic of ‘starting with oral work and character teaching follows). Chinese Teaching in the World, 25(3), pp. 376-387.
Oliva, P. F. (1992). Developing the curriculum (3rd ed.). New designs for elementary school curriculum. New York: McGraw-Hill.
Tyler, R. W. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. University of Chicago Press.
