นางเลิ้งนฤมิต: แนวทางการพัฒนาศักยภาพทางการท่องเที่ยวชุมชนนางเลิ้งด้วยเทคโนโลยีโลกเสมือนจริง

Main Article Content

ชัยวุฒิ ชัยฤกษ์
ใบเฟิร์น วงษ์บัวงาม
เมทิกา พ่วงแสง
อำนาจ เอี่ยมสำอางค์
วิไลลักษณ์ ตางาม
ศิริพร อำไพลาภสุข

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาศักยภาพทางการท่องเที่ยวของชุมชนนางเลิ้ง 2) ศึกษาการใช้เทคโนโลยีโลกเสมือนจริงเพื่อการท่องเที่ยว และ 3) เพื่อกำหนดแนวทางการพัฒนาศักยภาพทางการท่องเที่ยวชุมชนนางเลิ้งด้วยเทคโนโลยีโลกเสมือนจริง โดยใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณใช้เครื่องมือแบบสอบถามกลุ่มนักท่องเที่ยว จำนวน 400 คน โดยวิธีการเลือกแบบบังเอิญ และเชิงคุณภาพใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้บริหารภาครัฐ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในพื้นที่ และผู้เชี่ยวชาญทางวิชาการ จำนวน 20 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง  ผลการวิจัยพบว่า 1) ศักยภาพทางการท่องเที่ยวของชุมชนนางเลิ้งมีความโดดเด่นด้านทุนทางวัฒนธรรม อาหาร ขนมไทยโบราณ อาคารเก่า วิถีชีวิตดั้งเดิม รวมถึงทำเลที่ตั้งใจกลางกรุงเทพฯ แต่มีข้อจำกัดด้านการท่องเที่ยวที่ขาดกิจกรรมต่อยอดดึงดูดนักท่องเที่ยวให้อยู่ในพื้นที่ได้นานขึ้น 2) การใช้เทคโนโลยีโลกเสมือนจริงที่เหมาะสมคือการช่วยเล่าเรื่องสร้างประสบการณ์เชิงลึกและอนุรักษ์ภูมิปัญญาที่กำลังจะสูญหาย โดยมองว่าเทคโนโลยีควรมีคุณสมบัติที่ใช้งานง่าย ต้นทุนต่ำ เหมาะสมกับผู้ใช้ทุกกลุ่ม และเป็นเครื่องมือเสริมที่ไม่ทดแทนประสบการณ์จริง และ 3) แนวทางการพัฒนาที่เหมาะสมคือการบูรณาการเทคโนโลยีโลกเสมือนจริงเข้ากับทุนทางวัฒนธรรมของชุมชน ภายใต้หลักการง่ายต่อการใช้ มีประสิทธิภาพ ต้นทุนต่ำ พร้อมทั้งเน้นการมีส่วนร่วมของชุมชนในการเล่าเรื่องและกำหนดทิศทางร่วมกับการสนับสนุนจากภาครัฐและภาคเอกชน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ชัยฤกษ์ ช., วงษ์บัวงาม ใ., พ่วงแสง เ., เอี่ยมสำอางค์ อ., ตางาม ว., & อำไพลาภสุข ศ. (2026). นางเลิ้งนฤมิต: แนวทางการพัฒนาศักยภาพทางการท่องเที่ยวชุมชนนางเลิ้งด้วยเทคโนโลยีโลกเสมือนจริง . วารสารราชพฤกษ์, 24(2), 345–360. https://doi.org/10.14456/rpjnrru.2026.20
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)

เอกสารอ้างอิง

กนกกาญจน์ เสน่ห์ นมะหุต. (2568). การเพิ่มมูลค่าประสบการณ์การท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมด้วยเทคโนโลยี AR. โขง-สาละวิน, 16(1), น. 332-366.

กรุงเทพธุรกิจ. (30 กันยายน 2561). ชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมย่านนางเลิ้ง. กรุงเทพธุรกิจ. สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 จาก https://www.bangkokbiznews.com/pr-news/biz2u/248356

กรุงเทพธุรกิจ. (20 ธันวาคม 2565). เทรนด์ ‘Smart Tourism’ พุ่ง! ไทยติดโผ ‘ดาวรุ่ง’ นวัตกรรมท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 20 ธันวาคม 2568 จาก https://www.bangkokbiznews.com/business/business/1212911

เพ็ญแข ศิริวรรณ และแสงหล้า ชัยมงคล. (2551). สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ: เท็กซ์ แอนด์ เจอร์นัล พับลิเคชั่น.

วิฆเนศวร ทะกอง และอรวรรณ ศิริสวัสดิ์ อภิชยกุล. (2566). การสื่อสารอัตลักษณ์อาหารท้องถิ่นจันทบุรีในบริบทการท่องเที่ยว. วารสารราชพฤกษ์, 21(2), น. 160-174.

ศรัญญู จันทร์วงศ์ และศุภกรณ์ ดิษฐพันธุ์. (2565). ปัจจัยการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ใน เส้นทางวัฒนธรรม กรณีศึกษา: ชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเพชรบุรี. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 9(2), น. 94-110.

Butler, R. W. (1980). The concept of a tourist area cycle of evolution: Implications for management of resources. The Canadian Geographer, 24(1), pp. 5-12. https://doi.org/10.1111/j.1541-0064.1980.tb00970.x

Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons.

Cohen, E. (1988). Authenticity and commoditization in tourism. Annals of Tourism Research, 15(3), pp. 371-386.

Han, D., Jung, T., & tom Dieck, M. C. (2022). Enhancing visitor experience with VR in cultural tourism. Information Technology & Tourism, 24(2), pp. 213-232.

Leonard A. J. (2025). Community-Based Tourism: A Catalyst for Achieving the United Nations Sustainable Development Goals One and Eight. Tourism and Hospitality, 6(1), pp. 1-20.

Leydesdorff, L., & Etzkowitz, H. (1998). The triple helix as a for innovation study. Science and Public Policy, 25(3), pp. 195-203.

Likert, R. (1967). The method of constructing an attitude scale In Fishbein, Attitude theory and measurement. New York: John Wiley and Sons.

Loureiro, S. M. C., Guerreiro, J., & Ali, F. (2020). 20 years of research on virtual reality and augmented reality in tourism context: A text-mining approach. Tourism Management, 77, https://doi.org/10.1016/j.tourman.2019.104028

Perangin-Angin, R. (2025). Inclusivity of virtual tourism destinations: An immersive netnography. Annals of Tourism Research Empirical Insights, 6(1), https://doi.org/10.1016/j.annale.2025.100168

Pine, B. J. & Gilmore, J. H. (1999). The Experience Economy: Work is Theatre and Every Business a Stage. Boston: Harvard Business Review Press.

Richards, G. & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, pp. 16-20.