องค์ประกอบการบริหารสถานศึกษาเชิงอนาคตเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้ประกอบการของผู้เรียนอาชีวศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผลการศึกษาองค์ประกอบการบริหารสถานศึกษาเชิงอนาคตเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้ประกอบการของผู้เรียนอาชีวศึกษา โดยใช้เทคนิคการวิจัยอนาคตแบบ EDFR ผลการสังเคราะห์องค์ประกอบจากการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 21 คน ประกอบด้วยผู้บริหารสถานศึกษาอาชีวศึกษา และผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และจัดกลุ่มประเด็นตามความสัมพันธ์เชิงแนวคิด พบว่า องค์ประกอบการบริหารสถานศึกษาเชิงอนาคตเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้ประกอบการของผู้เรียนอาชีวศึกษา ประกอบด้วย 12 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ ด้านผู้เรียน ด้านหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้ ด้านครูและผู้บริหาร ด้านเครือข่ายและความร่วมมือ ด้านนโยบายและระบบสนับสนุน ด้านผลลัพธ์และผลกระทบ ด้านเทคโนโลยีและนวัตกรรม ด้านทรัพยากรและโครงสร้างพื้นฐาน ด้านวัฒนธรรม และค่านิยมองค์กร ด้านการประเมินและความยั่งยืน ด้านการวิจัยและพัฒนา และด้านความเป็นสากลและการแข่งขัน ผลการประเมินความเหมาะสมขององค์ประกอบ ผลการวิเคราะห์ความคิดเห็น ของผู้ทรงคุณวุฒิด้วยค่ามัธยฐาน (Mdn) และค่าส่วนเบี่ยงเบนควอไทล์ (QD) พบว่า องค์ประกอบการบริหารสถานศึกษา ที่สังเคราะห์ขึ้นประกอบด้วย 12 องค์ประกอบหลัก และ 53 องค์ประกอบย่อย มีระดับความเหมาะสม อยู่ในระดับ มากที่สุด (Mdn = 4.20-5.00) และมีความสอดคล้องของความคิดเห็นในระดับสูง (QD ≤ 0.75) แสดงให้เห็นว่าผู้ทรงคุณวุฒิมีฉันทามติว่าองค์ประกอบมีความเหมาะสมและสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาสมรรถนะความเป็นผู้ประกอบการของผู้เรียนอาชีวศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิรศักดิ์ จันกัน, ฉลอง ชาตรูประชีวิต, และสถิรพร เชาวน์ชัย. (2567). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะความเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 12(2), น. 567-578.
ชวลิต ศุภศักดิ์ธำรง. (2561). บทบาทของผู้บริหารในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. วารสาร Veridian E Journal มหาวิทยาลัยศิลปากร, 11(2), น. 1702-1712.
นิรันดร์ สมมุติ, สุวิมล โพธิ์กลิ่น และจิณณวัตร ปะโคทัง. (2564). อนาคตภาพการจัดการศึกษาอาชีวศึกษาในยุคดิจิทัลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(6), น. 2602–2615.
เบญจมาส ลักษณิยานนท์ และเขมณัฐ ภูกองไชย. (2564). ผลกระทบของความสามารถในการปรับตัวของธุรกิจและการจัดการความรู้ที่มีต่อผลประกอบการด้านการเงิน: กรณีของธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมไทย. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 19(2), น. 97-123.
บุญชม ศรีสะอาด. (2562). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พงศ์เทพ จิระโร. (2564). บทวิเคราะห์ค่ามัธยฐาน (Mdn) และค่าพิสัยระหว่างควอร์ไทล์ (IQR) จากแบบวัดที่เป็นมาตรฐานประมาณค่าโดยการกำหนดน้ำหนักกับไม่กำหนดน้ำหนักให้สมาชิกในค่าคะแนนเดียวกัน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 32(1), น. 1-13.
พิมพิกา พูลสวัสดิ์ และดรณีกร สุปันตี. (2562). แรงจูงใจต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการ: กรณีศึกษานักศึกษาบริหารธุรกิจในภาคใต้ของประเทศไทย. วารสารการจัดการ (WMS Journal of Management) มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, 9(1), น. 93-100.
สมพร ปานดำ. (2564). วิทยาลัยผู้ประกอบการเพื่อการสร้างผู้ประกอบการนวัตกรรมเพื่อสังคม.วารสารการอาชีวศึกษาภาคกลาง, 5(1), น. 1-7.
สุวิชญา ชินธนาชูกิจ. (2567). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการของนักเรียนโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 50 สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(3), น. 288-303.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2565). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (8) ประเด็น ผู้ประกอบการและวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมยุคใหม่ (พ.ศ. 2561-2580). สืบค้นเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://www.senate.go.th/assets/portals/181/fileups/180/files/08-ผู้ประกอบการและวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมยุคใหม่.pdf
สำนักงานสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ. (2568). “บพข. จับมือ University of Strathclyde ร่วมถอดบทเรียนความสำเร็จ ปูทางมหาวิทยาลัยไทยสู่ Entrepreneurial University”. สืบค้นเมื่อ 11 มีนาคม 2568, จาก https://pmuc.or.th/pmuc-x-u-ofstrathclyde/
อรรถพล สังขวาสี. (2564). อนาคตภาพการอาชีวศึกษาไทยในทศวรรษหน้า (พ.ศ. 2565-2574). วารสารวิชาการธรรมทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 21(4), น. 221-232.
Basadur, M. & Gelade, G. A. (2006). The Role of Knowledge Management in the Innovation Process. Journal compilation: Blackwell Publishing, 15(1), pp. 45-62. https://doi.org/10.1111/j.1467-8691.2006.00368
Bush, T. (2018). Leadership and Context: Why One-Size Does Not Fit All. Educational Management Administration & Leadership (EMAL), 46, pp. 3-4. https://doi.org/
1177/1741143217739543
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. New York: McGraw-Hill.
Sinlarat, P. (2020). The Path to Excellence in Thai Education. RICE Journal of Creative Entrepreneurship and Management, 1(2), pp. 60-75, https://doi.nrct.go.th/admin/doc/doc_570012.pdf
