ความฉลาดทางดิจิทัลของนิสิตนักศึกษาปริญญาบัณฑิต

Main Article Content

สหพัฒน์ สถาปนิกานนท์
สิริฉันท์ สถิรกุล เตชพาหพงษ์
ปทีป เมธาคุณวุฒิ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวัดความฉลาดทางดิจิทัลของนิสิตนักศึกษาปริญญาบัณฑิต และเปรียบเทียบความฉลาดทางดิจิทัลของนิสิตนักศึกษาจำแนกตามเพศ กลุ่มสาขาวิชา และคะแนนเฉลี่ยสะสม กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 402 คน ได้แก่ นิสิตนักศึกษาปริญญาบัณฑิตจากสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ ทั้ง 4 ภูมิภาค ใช้การสุ่มแบบสองขั้นตอน (Two-Stage Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบวัดความฉลาดทางดิจิทัล  การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย (M) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) การทดสอบที (t-test) และการทดสอบความแปรปรวนทางเดียว (one-way ANOVA)


ผลการวิจัยพบว่า นิสิตนักศึกษาปริญญาบัณฑิตมีความฉลาดทางดิจิทัลภาพรวมอยู่ในระดับดี เมื่อพิจารณารายองค์ประกอบ พบว่า 1) การรักษาความปลอดภัยบนโลกดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับดี 2) ความฉลาดทางอารมณ์บนโลกดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับดี 3) การรับรู้ในตนเองและการมีส่วนร่วมบนโลกดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับดี และ 4) การรู้เท่าทันดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับดีมาก เมื่อเปรียบเทียบความฉลาดทางดิจิทัลจำแนกตาม เพศ กลุ่มสาขาวิชา และคะแนนเฉลี่ยสะสม พบว่า ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2563, จาก https://www.mdes.go.th/content/download-detail/2798

กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2563). แผนยุทธศาสตร์ พ.ศ. 2563-2567. สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2563, จาก https://www.mdes.go.th/law/download/502

กระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม. (2561). สถิติอุดมศึกษา ปี 2561. กรุงเทพฯ: ซีโนพับลิชชิ่ง แอนด์แพคเกจจิ้ง.

คณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2561). กรอบมาตรฐานคุณวุฒิด้านดิจิทัลระดับปริญญาบัณฑิต. สืบค้นเมื่อ 12 กันยายน 2561, จาก http://edu.vru.ac.th/

ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2550). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. นนทบุรี: ไทยเนรมิตกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซิฟ.

ธาม เชื้อสถาปนศิริ. (2557). สื่อดิจิทัลกับเด็กไทย ประเด็นที่ควรกังวลและรับมือ. สืบค้นเมื่อ 25 กันยายน 2563, จาก https://nbtcrights.com

พนม คลี่ฉายา. (2559). การใช้งาน ความเสี่ยง การรู้เท่าทันสื่อดิจิทัล และแนวทางการสอนเพื่อการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัล (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

วรรณกร พรประเสริฐ และรักษิต สุทธิพงษ์. (2562). ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนิสิตนักศึกษา ในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 19(2), น. 104-117.

วรรณี แกมเกตุ. (2555). วิธีวิทยาการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

แววตา เตชาทวีวรรณ และอัจศรา ประเสริฐสิน. (2559). การพัฒนาแบบวัดการรูดิจิทัลสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สรานนท์ อินทนนท์. (2562). ทักษะการเอาใจเขามาใส่ใจเราทางดิจิทัล (Digital Empathy). ปทุมธานี: วอล์ค ออน คลาวด์.

สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2562). กรอบการเข้าใจดิจิทัลสำหรับพลเมืองไทย สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม 2563, จาก https://www.onde.go.th

DQ Institute. (2017). Digital Intelligence: A Conceptual Framework. Retrieved August 31, 2017, from https://www.dqinstitute.org

European Commission. (2017). DigComp2.1 The Digital Competence Framework for Citizens. European Union: Luxembourg Publications.

Park, Y. (2016). 8 digital life skills all children need-and a plan for teaching them. Retrieved September 6, 2016, from https://www.weforum.org.

UNESCO. (2019). Digital in Asia-Pacific Insights into Children's Digital Citizenship. Retrieved September 3, 2019, from https://www.gcedclearinghouse.org.