ความฉลาดทางดิจิทัลของนิสิตนักศึกษาปริญญาบัณฑิต
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวัดความฉลาดทางดิจิทัลของนิสิตนักศึกษาปริญญาบัณฑิต และเปรียบเทียบความฉลาดทางดิจิทัลของนิสิตนักศึกษาจำแนกตามเพศ กลุ่มสาขาวิชา และคะแนนเฉลี่ยสะสม กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 402 คน ได้แก่ นิสิตนักศึกษาปริญญาบัณฑิตจากสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ ทั้ง 4 ภูมิภาค ใช้การสุ่มแบบสองขั้นตอน (Two-Stage Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบวัดความฉลาดทางดิจิทัล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย (M) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) การทดสอบที (t-test) และการทดสอบความแปรปรวนทางเดียว (one-way ANOVA)
ผลการวิจัยพบว่า นิสิตนักศึกษาปริญญาบัณฑิตมีความฉลาดทางดิจิทัลภาพรวมอยู่ในระดับดี เมื่อพิจารณารายองค์ประกอบ พบว่า 1) การรักษาความปลอดภัยบนโลกดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับดี 2) ความฉลาดทางอารมณ์บนโลกดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับดี 3) การรับรู้ในตนเองและการมีส่วนร่วมบนโลกดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับดี และ 4) การรู้เท่าทันดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับดีมาก เมื่อเปรียบเทียบความฉลาดทางดิจิทัลจำแนกตาม เพศ กลุ่มสาขาวิชา และคะแนนเฉลี่ยสะสม พบว่า ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2563, จาก https://www.mdes.go.th/content/download-detail/2798
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2563). แผนยุทธศาสตร์ พ.ศ. 2563-2567. สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2563, จาก https://www.mdes.go.th/law/download/502
กระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม. (2561). สถิติอุดมศึกษา ปี 2561. กรุงเทพฯ: ซีโนพับลิชชิ่ง แอนด์แพคเกจจิ้ง.
คณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2561). กรอบมาตรฐานคุณวุฒิด้านดิจิทัลระดับปริญญาบัณฑิต. สืบค้นเมื่อ 12 กันยายน 2561, จาก http://edu.vru.ac.th/
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2550). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. นนทบุรี: ไทยเนรมิตกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซิฟ.
ธาม เชื้อสถาปนศิริ. (2557). สื่อดิจิทัลกับเด็กไทย ประเด็นที่ควรกังวลและรับมือ. สืบค้นเมื่อ 25 กันยายน 2563, จาก https://nbtcrights.com
พนม คลี่ฉายา. (2559). การใช้งาน ความเสี่ยง การรู้เท่าทันสื่อดิจิทัล และแนวทางการสอนเพื่อการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัล (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
วรรณกร พรประเสริฐ และรักษิต สุทธิพงษ์. (2562). ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนิสิตนักศึกษา ในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 19(2), น. 104-117.
วรรณี แกมเกตุ. (2555). วิธีวิทยาการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
แววตา เตชาทวีวรรณ และอัจศรา ประเสริฐสิน. (2559). การพัฒนาแบบวัดการรูดิจิทัลสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สรานนท์ อินทนนท์. (2562). ทักษะการเอาใจเขามาใส่ใจเราทางดิจิทัล (Digital Empathy). ปทุมธานี: วอล์ค ออน คลาวด์.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2562). กรอบการเข้าใจดิจิทัลสำหรับพลเมืองไทย สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม 2563, จาก https://www.onde.go.th
DQ Institute. (2017). Digital Intelligence: A Conceptual Framework. Retrieved August 31, 2017, from https://www.dqinstitute.org
European Commission. (2017). DigComp2.1 The Digital Competence Framework for Citizens. European Union: Luxembourg Publications.
Park, Y. (2016). 8 digital life skills all children need-and a plan for teaching them. Retrieved September 6, 2016, from https://www.weforum.org.
UNESCO. (2019). Digital in Asia-Pacific Insights into Children's Digital Citizenship. Retrieved September 3, 2019, from https://www.gcedclearinghouse.org.