แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน และ 2) แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ดำเนินการวิจัยเป็น 2 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 317 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และระยะที่ 2 ศึกษาแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยใช้ข้อมูลจากผลการศึกษาในระยะที่ 1 ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 8 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา จากนั้นนำข้อมูลที่สังเคราะห์ได้มาประเมินแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยปรากฏว่า 1) ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานโดยรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก และ 2) แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ประกอบด้วย หลักการพัฒนา รูปแบบการพัฒนา กระบวนการพัฒนา หลักสูตรการพัฒนา และวิธีการพัฒนาที่มีแนวคิดและหลักการเพื่อการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานที่มีประโยชน์ มีความเป็นไปได้ มีความเหมาะสม และมีความถูกต้อง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิตติ์กาญจน์ ปฏิพันธ์. (2555). โมเดลสมการโครงสร้างภาวะผู้นําเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา อาชีวศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
จันทกานติ์ ตันเจริญพานิช และนิตยา เงินประเสริฐศรี. (2550). ทิศทางการพัฒนาภาวะผู้นำภาครัฐของไทยในคริสต์ศตวรรษที่ 21. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 33(1), 82-90.
นเรศ บุญช่วย, ภิเษก จันทร์เอี่ยม และบุญเชิด ภิญโญอนันตพงษ์. (2555). แผนกลยุทธ์เพื่อพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ที่เหมาะสมสำหรับผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 6(3), 155-166.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2554). ผู้นำเชิงสร้างสรรค์และผลิตภาพ: กระบวนทัศน์ใหม่และผู้นำใหม่ทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มณฑาทิพย์ เสยยงคะ, จำเนียร พลหาร และอุรสา พรหมทา. (2557). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบ และการศึกษาตามอัธยาศัย สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงศึกษาธิการ. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 10(1), 189-197.
วิจารณ์ พานิช. (2558). แนวโน้มการบริหารสถานศึกษา ในศตวรรษที่ 21. การบรรยายพิเศษของศาสตราจารย์ นพ.วิจารณ์ พานิช เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2558 ณ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่. สืบค้นจาก http://ebook.hu.ac.th/ebook2/images/File_PDF/Ebook21.pdf.
วิทยากร เชียงกูล. (2559). สภาวะการศึกษาไทย ปี 2557/2558 “จะปฏิรูปการศึกษาไทย ให้ทันโลกในศตวรรษที่ 21 ได้อย่างไร” กรุงเทพฯ: พิมพ์ดีการพิมพ์.
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์ และคณะ (2556). ปฏิรูปการศึกษาขั้นพื้นฐานเพื่อการเรียนรู้แห่งศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สมชาย เทพแสง. (2559). ภาวะผู้นำสมดุล: รูปแบบของผู้นำในคริสต์ศตวรรษที่ 21. วารสารนักบริหารการศึกษามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 13(24), 131-140.
สุเทพ พงศ์ศรีวัฒน์. (2549). ภาวะผู้นำแบบสร้างสรรค์ The Formative Leadership. สืบค้นจาก http://suthep.crru.ac.th/leader26.doc.
สุภาพ ฤทธิ์บำรุง. (2556). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อความมีประสิทธิผลของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 30. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2554). แผนพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบเอ็ด พุทธศักราช 2555-2559. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
____________. (2559). แผนพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบสอง พุทธศักราช 2560-2564. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2559). แผนพัฒนาการศึกษาของสำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560 – 2564). สืบค้นจาก http://www.moe.go.th/moe/th/news/detail.php?NewsID=46495&Key=news20.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2557). รายงานการวิจัย แนวทางการพัฒนาการศึกษาไทยกับการเตรียมความพร้อมสู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Ash, R. L. & Persall, M. (2000). The principal as chief learning officer: Developing teacher leaders, NASSP Bulletin, May, 15–22.
Antes, A. L. & Schuelke, M. J. (2011). Leveraging technology to develop creative leadership capacity. Advances in developing human resources, 13(3), 318-365.
Bosiok, D. (2013). Leadership styles and creativity. Online Journal of Applied Knowledge Management, 1(2), 64-77. Chin, J. L. & Trimble, J. E. (2015). Diversity and leadership. California: Sage.
Darling-Hammond, L., LaPointe, M., Meyerson, D., Orr, M.T. & Cohen, C. (2007). Preparing school leaders for a changing world: Lessons from exemplary leadership development programs. Stanford: Stanford University.
Davar, R. S. (1994). Creative leadership: The people-oriented task approach. USB Publ.
Delich, V. (2010). The impact of Mercosur’s sanitary and phitosanitary regime on its members’ institutional dynamics. Journal of CMA Management, 79(2), 3-3.
DuBrin, A. J. (2010). Principles of leadership. (6thed.). Mason, OH: South-Western.
Gandz, J. (2002). A commitment to leadership development. Ivey business Journal, Retrieved from https://iveybusinessjournal.com/publication/train-dogs-develop-leaders/
Ghosh, K. (2016). Creative leadership for workplace innovation: An applied SAP-LAP framework. Development and Learning in Organizations: An International Journal, 30(1), 10-14.
Gliddon, D. G. (2006). Forecasting a competency model for innovation leaders using a modified Delphi technique. The Pennsylvania State University, ProQuest. Hansson, B. 2001.
Guntern, G. (2004). The Challenge of Creative Leadership. Vienna: World Public Forum Dialogue of Civilizations.
Harvard Business Publishing Corporate Learning. (2018). Building a best-in-class leadership development program. Retrieved from https://www.clomedia.com/sponsored-content/?prx_t=2BQEAaOIqA_94PA.
Hernez-Broom, G. & Hughes, R. L. (2004). Leadership development: Past, present, and future. Human Resource Planning, 27(1), 24-32.
Jarvis, T. L. (2015). Mixed methods analysis on creative leadership and Missouri school administrators. Dissertation, Lindenwood University.
Joshi, S. (2013). Leadership. Retrieved from https://yoursmusingly.wordpress.com/tag/leadership/
Katja, T., Milenea, G., Roland, M. M., Petra, B. & Pietera, D. (2017). Inspiration space: Towards a theory of creativity-supporting learning environments. Retrieved from https://www.conftool.net/dma2017/index.php/Track_6.d-Inspiration_Space-19Thoring_a.pdf.
Kirkpatrick, D. L. (1994). Evaluating training programs: The four levels. San Francisco: Barrett-Koehler.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Leskiw, S. & Singh, P. (2007). Leadership development: Learning from best practices. Leadership & Organization Development Journal, 28(5), 444-464.
Mathisen, G. E., Einarsen, S., & Mykletun, R. (2012). Creative leaders promote creative organizations. International Journal of Manpower, 33(4), 367-382.
Manz, C. C. (1986). Self-leadership toward an expanded theory of self-influence processes in organizations. Academy of Management Review, 11, 585-600.
Mumford, M. D. (2003). Where have we been, where are we going? Taking stock in creativity research. Creativity Research Journal, 15(2-3), 107-120.
Mumford, M. D., Zaccaro, S. J., Harding, F. D., Jacobs, T. O., & Fleishman, E. A. (2000). Leadership skills for a changing world: Solving complex social problems. The Leadership Quarterly, 11(1), 11-35.
Nannyonjo, H. (2017). Building capacity of school leaders: Strategies that work—Jamaica’s experience. Washington, DC: World Bank.
OECD. (2012). Preparing teachers and developing school leaders for the 21st century: Lessons from around the world. Paris: OECD Publishing.
Oliva, P. F. (2001). Developing the curriculum. (5thed.). New York: Longman.
Oliver , M. & Trigwell, K. (2005). “Can blended learning be redeemed?. E-Learning, 2(1), 17–26.
Parker, J. P. & Begnaud, L. G. (2004). Developing creative leadership. Portsmouth, NH.: Teacher Ideas.
Puccio, G. J., Murdock, M. C., & Mance, M. (2007). Creative leadership: Skills that drive change. Thousand Oaks, CA: Sage.
Robinson, V. (2011). Student-centered leadership. San Francisco: Jossey Bass.
Scharmer, C. O. (2007). Theory U: Leading from the future as it emerges: The social technology of presenting. Cambridge, MA: SOL.
Sternberg, R. J. (2004). Culture and intelligence. American Psychologist, 59, 325-338.
_______. (2005). WICS: A model of positive educational leadership comprising wisdom, intelligence, and creativity synthesized. Educational Psychology Review, 17(3), 191-262.
Sternberg, R. J. (2006). The nature of creativity. Creativity Research Journal, 18, 87-98.
The Department of Defense Education Activity. (2014). Self-assessment and reflection continuum: 21st Century teaching, learning, and leading. Virginia: The Department of Defense Education Activity.
The Joint Committee on Standards for Educational Evaluations. (1994). The program evaluation standards: How to assess evaluations of educational programs. Newbury Park, CA: Sage.
Tung, F. C. & Yu, T. W. (2016). Does innovation leadership enhance creativity in high-tech industries? Leadership and Organization Development Journal, 37(5), 579-592.
