การพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูคณิตศาสตร์โดยใช้การพัฒนาบทเรียนร่วมกันในโรงเรียนประถมศึกษาจังหวัดนนทบุรี

Main Article Content

สุรีรัตน์ อารีรักษ์สกุล ก้องโลก

บทคัดย่อ

                งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูคณิตศาสตร์โดยใช้การพัฒนาบทเรียนร่วมกันในโรงเรียนประถมศึกษา จังหวัดนนทบุรี กลุ่มเป้าหมายที่ศึกษาเป็นครูผู้สอนวิชาคณิตศาสตร์ระดับประถมศึกษาจำนวน 6 คน จากโรงเรียนประถมศึกษา 3 โรงเรียน ในจังหวัดนนทบุรี ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจงตามเกณฑ์ที่กำหนดโดยผู้วิจัยในฐานะบุคคลภายนอกและครูในฐานะผู้ปฏิบัติงานดำเนินการร่วมกัน การวิจัยแบ่งเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 ก่อนการพัฒนาบทเรียนร่วมกัน และระยะที่ 2 การดำเนินการพัฒนาบทเรียนร่วมกัน แบ่งเป็น 4 ขั้น คือ การวางแผน การสอน การสังเกต และการสะท้อนผล เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบประเมินสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ 2) แบบสัมภาษณ์สมรรถนะการจัดการเรียนรู้ 3) แบบประเมินตนเองด้านสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ 4) แบบประเมินแผนการจัดการเรียนรู้ และ 5) แบบสังเกตการจัดการเรียนรู้ แบ่งเป็น 2 เครื่องมือย่อย คือ 5.1) แบบสะท้อนการจัดการเรียนรู้และการรายงานผลการประเมินการเรียนรู้ของผู้เรียนรายแผน และ 5.2) แบบสังเกตการจัดการเรียนรู้ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า หลังการพัฒนาบทเรียนร่วมกันครูคณิตศาสตร์ในโรงเรียนประถมศึกษาทุกคนมีสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ที่เพิ่มขึ้น ทั้งด้านความรู้และด้านความสามารถในการจัดการเรียนรู้ การออกแบบการเรียนรู้ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ การพัฒนาและใช้สื่อการเรียนรู้ และการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ ครูคณิตศาสตร์มีการเปลี่ยนแปลงตนเองไปในทางที่ดี โดยมีการร่วมกันคิดวางแผน และมีพัฒนาการการจัดการเรียนรู้ได้ดียิ่งขึ้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อารีรักษ์สกุล ก้องโลก ส. (2020). การพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูคณิตศาสตร์โดยใช้การพัฒนาบทเรียนร่วมกันในโรงเรียนประถมศึกษาจังหวัดนนทบุรี. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ., 13(1), 175–190. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/edjour_stou/article/view/201796
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชาริณี ตรีวรัญญู. (2550). การพัฒนาสมรรถภาพการจัดการเรียนการสอนของครูประถมศึกษาตามแนวคิดการศึกษาผ่านบทเรียน. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.

นภาพร วรเนตรสุดาทิพย์. (2552). การศึกษาชั้นเรียน (Lesson Study) และวิธีแบบเปิด (Open Approach): กรณีศึกษาโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น (ศึกษาศาสตร์) ระดับประถม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 32(4), 76-80.

ไผ่ วสยางกูร. (2557). กระบวนการและผลการศึกษาบทเรียนที่มีผลต่อการเรียนรู้ของครู: การวิเคราะห์เครือข่ายทางสังคม. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา (OJED), 9(2), 500-509.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552). สรุปผลการดำเนินงาน 9 ปี ของการปฏิรูปการศึกษา (พ.ศ. 2542-2551). กรุงเทพมหานคร: วี.ที.ซี. คอมมิวนิเคชั่น.

Hord, S. M., Roussin, J. L., & Sommers, W. A. (2009). Guiding professional learning communities: Inspiration, challenge, surprise, and meaning. California: Corwin Press.

Kemmis, S. & McTaggart, R., (2008). Participatory action research: Communicative action and the public sphere. In Denzin, N.K. and Lincoln, Y.S. (Eds.), Strategies of qualitative inquiry (3rd ed.). Los Angeles: Sage Publication.

Lewis, C. & Perry, R. (2003, April). Lesson Study and teachers knowledge development: Collaborative critique of a research model and methods. Paper presented at the Annual Meeting of the American. Educational Research Association, Chicago, Illinois.