รูปแบบการวัดและประเมินการเรียนรู้ในสถานศึกษาที่ส่งเสริมผู้เรียนให้เกิด ผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการวัดและประเมินการเรียนรู้ในสถานศึกษาที่ส่งเสริมให้ผู้เรียนเกิดผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561 ผู้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการวัดและประเมินผลในสถานศึกษา ได้แก่ ผู้บริหาร 489 คน และครู 1,707 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน จากสถานศึกษา ระดับปฐมวัย การศึกษาขั้นพื้นฐาน/การศึกษานอกระบบ อาชีวศึกษา และโรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัย ผู้ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับแนวทางการวัดและประเมินผล ได้แก่ ผู้บริหารระดับนโยบายของหน่วยงานด้านการศึกษา และนักวิชาการ จำนวน 10 คน ผู้ตรวจสอบคุณภาพของรูปแบบ ได้แก่ ผู้บริหาร และครูของสถานศึกษาทุกระดับ ผู้บริหาร และศึกษานิเทศก์ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ผู้ทรงคุณวุฒิด้านการวัดและประเมินผลการศึกษา และผู้ทรงคุณวุฒิด้านการศึกษา รวม 40 คน เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสอบถามผู้บริหาร แบบสอบถามครู แบบสัมภาษณ์ ประเด็นการสนทนากลุ่ม และแบบประเมินคุณภาพของรูปแบบ วิเคราะห์ข้อมูล โดยการหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย ปรากฏว่า 1) รูปแบบการวัดและประเมินการเรียนรู้ฯ เป็นชุดขององค์ประกอบในการดำเนินงานวัดและประเมินผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561 ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) หลักการของรูปแบบ (2) วัตถุประสงค์ของรูปแบบ (3) ระบบและกลไกของรูปแบบ (4) วิธีดำเนินงานวัดและประเมิน และ (5) ปัจจัยความสำเร็จของรูปแบบ และ 2) รูปแบบการวัดและประเมินการเรียนรู้ ฯ มีคุณภาพตามมาตรฐานการประเมินด้านประโยชน์ ด้านความเหมาะสม ด้านความเป็นไปได้ และด้านความถูกต้อง ในระดับมากทุกมาตรฐาน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชิรวัฒน์ นิจเนตร. (2560). การวิจัยพัฒนารูปแบบทางสังคมศาสตร์และการศึกษา. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 4(2), 71 – 102.
ธีระ รุญเจริญ. (2550). ความเป็นมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษายุคปฏิรูปการศึกษา. แอล.ที.เพรส.
ยานี สังข์ศรีอินทร์. (2564). การพัฒนาสมรรถนะด้านการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ โดยประยุกต์ใช้การประเมินแบบเสริมพลัง สำหรับอาจารย์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553). การวิจัยพัฒนารูปแบบ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 2(4), 1– 16.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2550). ทฤษฎีการประเมิน (พิมพ์ครั้งที่ 5). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562ก). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561. 21 เซ็นจูรี่.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562ข). รายงานผลการวิจัยแนวทางการนำมาตรฐานการศึกษาของชาติสู่การปฏิบัติ. 21 เซ็นจูรี่.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รูปแบบการวัดและประเมินการเรียนรู้ในสถานศึกษาที่ส่งเสริมผู้เรียนให้เกิดผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
อุทัย บุญประเสริฐ. (2546). หลักการบริหารแบบใช้โรงเรียนเป็นฐาน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Eisner, E. (1976). Education connoisseurship and criticism: Their form and functions in education evaluation. Journal of Aesthetic Education, 39(2), 192 - 193.
Stufflebeam, D. L. (1994). Empowerment evaluation, objectives evaluation, and evaluation standards: Where the future of evaluation should not go and where it need to go. Evaluation Practice, 15(3), 321 – 338.
