การพัฒนาทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมและสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ โดยใช้การเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มอินโนเวชัน เรื่อง พืช ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนปลวกแดงพิทยาคม จังหวัดระยอง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงปฏิบัติการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมและสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนปลวกแดงพิทยาคม ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มอินโนเวชัน เรื่อง พืช และ 2) ศึกษาแนวปฏิบัติที่ดีของการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มอินโนเวชัน ที่ส่งเสริมทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมและสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ กลุ่มที่ศึกษา คือ นักเรียน 41 คน โรงเรียนปลวกแดงพิทยาคม ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มอินโนเวชัน แบบประเมินทักษะการคิดเชิงนวัตกรรม แบบประเมินชิ้นงานนวัตกรรม แบบประเมินสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ แบบสังเกตสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ และแบบบันทึกอนุทินของครูและนักเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ความถี่ ร้อยละ และการวิเคราะห์แบบอุปนัย ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนทุกคนมีพัฒนาการทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมและสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือสูงขึ้นในแต่ละวงจรปฏิบัติการ โดยวงจรปฏิบัติการที่ 3 นักเรียนมีทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมระดับสูง จำนวน 36 คน (ร้อยละ 87.8) สมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือระดับสูงทุกคน และ 2) แนวปฏิบัติที่ดีในการจัดการเรียนรู้ ได้แก่ (1) การกำหนดสถานการณ์ปัญหาที่สอดคล้องกับประสบการณ์เดิมของนักเรียน และจุดประสงค์การเรียนรู้ ช่วยส่งเสริมการระบุประเด็นปัญหาของนักเรียน (2) การใช้คำถามกระตุ้นนักเรียนระหว่างออกแบบชิ้นงานจะช่วยให้นักเรียนสร้างชิ้นงานได้สำเร็จมากขึ้น และ (3) การสร้างความเข้าใจร่วมกันในจุดประสงค์ของการนำเสนอและการประเมินระหว่างกลุ่ม สามารถพัฒนาคุณภาพของชิ้นงาน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชนะชัย ทะยอม. (2560). การวิจัยปฏิบัติการเพื่อพัฒนาสมรรนถะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือโดยใช้รูปแบบการเรียนรู้แบบเสริมต่อการเรียนรู้บนฐานของการใช้ปัญหาเป็นฐาน เรื่อง ปริมาณสารสัมพันธ์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์. วารสารวิทยบริการมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 28(2), 34-45.
ชาญณรงค์ วิเศษสัตย์ และ ประสาท เนืองเฉลิม. (2562). แนวทางการจัดการเรียนรู้ ส่งเสริมทักษะการคิดเชินวัตกรรมของนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารบริหารการศึกษาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 18(4), 129-141.
ทิศนา แขมมณี. (2559). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 20).สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นวลน้อย บุญวงศ์. (2539). หลักการออกแบบ. สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
พรทิพย์ ศิริภัทราชัย. (2556). STEM Education กับการพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21. วารสารนักบริหาร, 33(2), 49-56.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี [สสวท.]. (2557). ความรู้เบื้องต้นสะเต็ม. สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี [สสวท.]. (2563). PISA 2015 ผลการประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ (collaborative problem solving). สสวท.
สายชล สุกร. (2561). การพัฒนาสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ด้วยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษาโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน เรื่อง พอลิเมอร์. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยบูรพา, 30(2), 166-181.
สิรินภา กิจเกื้อกูล. (2558). สะเต็มศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 17(2), 28-38.
สุภาภรณ์ บัวผัด. (2562). รายงานการวิจัย เรื่อง การใช้วิธีคิดเชิงออกแบบ (Design Thinking) เพื่อพัฒนาระบบการโค้ชนิสิตในการทำกิจกรรม: กรณีศึกษา การสร้างทีมนิสิตทุนให้มีทักษะการเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurship). https://dsa.up.ac.th/public/file_upload/news/ATTACHED_FILE/1661730223.pdf
อนุรักษ์ เร่งรัด. (2565). การศึกษาแนวทางการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมสร้างทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมสำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 12(3), 338-354.
Antonenko, P. D., Hudson, G., Townsend, R., & Pritchard, J. (2011). DEEPER e-learning with environment for collaborative learning integrating problem solving experience (ECLIPSE). In Proceedings of World Conference on E-Learning in Corporate, Government, Healthcare, and Higher Education 2011 Australian.
Capraro, R. M., Capraro, M. M., & Morgan, J. R. (2013). STEM project-based learning. Sense Publishers.
Carroll, M., Goldman, S., Britos, L., Koh, J., Royalty, A., & Hornstein, M. (2010). Destination, imagination and the fires within: Design thinking in a middle school classroom. International Journal of Art and Design Education, 29(1), 37-53.
Gunzelmann, G., & Anderson, J. R. (2003). Problem solving: Increased planning with practice. Cognitive Systems Research, 4(1), 57-76
Horth, D., & Buchner, D. (2009). Innovation leadership: How to use innovation to lead effectively, work collaboratively and drive results. http://www.ccl.org.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planer (3rd ed.). Deakin University.
Organization for Economic Co-operation and Development [OECD]. (2013). PISA 2015 Draft Collaborative Problem-Solving Framework. OECD.
Roonghuaphai, R., Chamchuri, D., Poonsuwan, S., &
Yoonisil, W. (2015). Development of measurement a development of learning management plan for encouraging collaborative competencies for primary students. Journal of Educational Research Faculty of Education, Srinakharinwirot University, 9(1), 109-116.
The Standford D. school Bootcamp Bootleg [HPI]. (2010). An introduction to design thinking process guide. https://dschool-old.stanford.edu/sandbox/groups/designresources/wiki/36873/attachments/74b3d/ModeGuideBOOTCAMP2010L.pdf
Weiss, D. S., & Legrand, C. (2011). Innovative intelligence: The art and practice of leading sustainable innovation in your organization. John Wiley & Sons.
