กฎหมายต้นแบบว่าด้วยการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ในการหาคำตอบขอบเขตอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษา เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น บนพื้นฐานของภูมิปัญญาท้องถิ่น การวิจัยใช้วิธีวิทยาการวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบด้วย การวิจัยเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก การมีส่วนร่วมออกแบบ-ร่วมออกแบบ และการรับฟังความคิดเห็น คำตอบที่ได้มานำไปสู่การจัดทำเป็นกฎหมายต้นแบบ
ผลการวิจัยพบว่า องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีฐานอำนาจในการจัดการศึกษาระดับ อุดมศึกษาตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และกฎหมายจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น การจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มีโครงสร้างประกอบด้วย องค์กรกำกับดูแล รูปแบบการจัดการศึกษา หลักสูตรการศึกษา หลักเกณฑ์และวิธีการได้มาของผู้บริหาร บุคลากรสายวิชาการ นักศึกษาและค่าธรรมเนียมการศึกษา โดยมีกฎหมายต้นแบบว่าด้วยการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีโครงสร้างกฎหมาย ประกอบด้วยบทบัญญัติ 65 มาตรา แบ่งเป็น 8 หมวด คือ บททั่วไป การจัดตั้งคณะ กรรมการ การดำเนินงาน ตำแหน่งทางวิชาการ ปริญญาและวิทยฐานะ การกำกับดูแล และ บทกำหนดโทษ
การวิจัยเสนอแนะให้มีการนำเอากฎหมายต้นแบบนี้ไปตราเป็นพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยในกำกับขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. .... เพื่อการใช้บังคับและออกหลักเกณฑ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อการบังคับใช้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2549). คู่มือความร่วมมือระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2550). โครงการวิจัยกฎหมายและการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2552). รายงานผลการศึกษาความก้าวหน้าของการกระจายอำนาจในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2556). หลักการพื้นฐานกฎหมายมหาชน. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ทองอินทร์ วงศ์โสธร. (2533). โครงสร้างขององค์กรที่ทำหน้าที่กำหนดนโยบายของมหาวิทยาลัยรูปแบบของไทยและอเมริกัน. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาราชภัฏวไลยอลงกรณ์.
นันวัฒน์ บรมานันท์. (2542). การปกครองท้องถิ่นฝรั่งเศส. กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบายศึกษา.
นันวัฒน์ บรมานันท์. (2547). กฎหมายปกครองเกี่ยวกับการบริการสาธารณะ. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ปฐม มณีโรจน์. (2532). การศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.
ปรัชญา เวสารัชช์. (2545). หลักจัดการศึกษา. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ปรัชญา เวสารัชช์. (2553). พื้นฐานการศึกษา. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2542). การปฏิรูปอุดมศึกษาของประเทศญี่ปุ่น. กรุงเทพฯ: บริษัท ที.พี.พริ้น จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2543). รูปแบบและภารกิจอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: วัฒนาพาณิช จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2544). แนวทางการปฏิรูปอุดมศึกษาตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด วี. ที. ซี. คอมมิวนิเคชั่น.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2549). การกระจายอำนาจทางการศึกษาของประเทศญี่ปุ่น. กรุงเทพฯ: บริษัทพริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2549) การกระจายอำนาจทางการศึกษาของประเทศฝรั่งเศส. กรุงเทพฯ: บริษัทพริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2549). การกระจายอำนาจทางการศึกษาของประเทศสาธารณรัฐเกาหลี. กรุงเทพฯ: บริษัทพริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). รายงานวิเคราะห์สถานการณ์ความยากจนและความเหลื่อมล้ำ ปี 2560. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2556). การจัดองค์การความร่วมมือระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2557). สาระสังเขปประเด็นการปฏิรูปประเทศไทยด้านการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สุรพล นิติไกรพจน์. (2557). กฎหมายหลักเกี่ยวกับอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: สถาบันคลังสมอง.