การออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยมีแรงบันดาลใจจากวิถีชีวิต ภูมิปัญญาท้องถิ่น และอัตลักษณ์ของการแสดงพื้นบ้านที่ปรากฏในพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) ศึกษาบริบทวิถีชีวิต ภูมิปัญญาท้องถิ่น และอัตลักษณ์ของการแสดงพื้นบ้านที่ปรากฏในเขตพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา 2) ออกแบบสร้างสรรค์สื่อประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา 3) เผยแพร่ผลงานสื่อประชาสัมพันธ์ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ขอบเขตของงานวิจัย ใช้วิธีการเลือกพื้นที่แบบเจาะจง เป็นจังหวัดที่มีพื้นที่ติดกับลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา ได้แก่ จังหวัดสงขลา พัทลุง และนครศรีธรรมราช โดยมีกรอบแนวคิดในการออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ในประเด็นของวิถีชีวิต ภูมิปัญญาท้องถิ่น และอัตลักษณ์ของการแสดงพื้นบ้านที่ปรากฏในพื้นที่ กลุ่มตัวอย่างสุ่มแบบเจาะจง เป็นคนในพื้นที่ จำนวน 150 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ จำนวน 3 คน
การวิเคราะห์การพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์โดยให้ชุมชนมีส่วนร่วมของทั้ง 3 จังหวัด รอบลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา พบว่า ในภาพรวมทุกด้านอยู่ในระดับมากที่สุด (= 4.58) ผลการวิเคราะห์ การพัฒนาสื่อประชาสัม
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) ศึกษาบริบทวิถีชีวิต ภูมิปัญญาท้องถิ่น และอัตลักษณ์ของการแสดงพื้นบ้านที่ปรากฏในเขตพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา 2) ออกแบบสร้างสรรค์สื่อประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา 3) เผยแพร่ผลงานสื่อประชาสัมพันธ์ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ขอบเขตของงานวิจัย ใช้วิธีการเลือกพื้นที่แบบเจาะจง เป็นจังหวัดที่มีพื้นที่ติดกับลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา ได้แก่ จังหวัดสงขลา พัทลุง และนครศรีธรรมราช โดยมีกรอบแนวคิดในการออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ในประเด็นของวิถีชีวิต ภูมิปัญญาท้องถิ่น และอัตลักษณ์ของการแสดงพื้นบ้านที่ปรากฏในพื้นที่ กลุ่มตัวอย่างสุ่มแบบเจาะจง เป็นคนในพื้นที่ จำนวน 150 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ จำนวน 3 คน
การวิเคราะห์การพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์โดยให้ชุมชนมีส่วนร่วมของทั้ง 3 จังหวัด รอบลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา พบว่า ในภาพรวมทุกด้านอยู่ในระดับมากที่สุด (= 4.58) ผลการวิเคราะห์ การพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์โดยผู้เชี่ยวชาญ พบว่า สื่อประชาสัมพันธ์สามารถทำให้ผู้ชมได้เห็นถึงสถานที่ท่องเที่ยว วิถีชีวิต และวัฒนธรรมของแต่ละจังหวัด โดยเชื่อมโยงกันระหว่างทั้ง 3 จังหวัด ผ่านตัวละครสามารถสื่อสารกับผู้ชมทำให้มาท่องเที่ยวสถานที่จริงและกระตุ้นให้ผู้ชมสนใจในสื่อประชาสัมพันธ์ได้ดี
สรุปผลการวิจัย สื่อประชาสัมพันธ์สามารถส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมให้กับชุมชนได้โดยการนำเรื่องราวของชุมชนมานำเสนอในรูปแบบสื่อวิดีทัศน์ที่น่าสนใจ ถ่ายทอดความสวยงามของสถานที่ท่องเที่ยว วัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ ภูมิปัญญา และวิถีชีวิตในชุมชนได้อย่างครบถ้วน ซึ่งชุมชนสามารถนำสื่อประชาสัมพันธ์ชุดนี้ไปเผยแพร่ตามสื่อต่าง ๆ ของชุมชนต่อไป
พันธ์โดยผู้เชี่ยวชาญ พบว่า สื่อประชาสัมพันธ์สามารถทำให้ผู้ชมได้เห็นถึงสถานที่ท่องเที่ยว วิถีชีวิต และวัฒนธรรมของแต่ละจังหวัด โดยเชื่อมโยงกันระหว่างทั้ง 3 จังหวัด ผ่านตัวละครสามารถสื่อสารกับผู้ชมทำให้มาท่องเที่ยวสถานที่จริงและกระตุ้นให้ผู้ชมสนใจในสื่อประชาสัมพันธ์ได้ดี
สรุปผลการวิจัย สื่อประชาสัมพันธ์สามารถส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมให้กับชุมชนได้โดยการนำเรื่องราวของชุมชนมานำเสนอในรูปแบบสื่อวิดีทัศน์ที่น่าสนใจ ถ่ายทอดความสวยงามของสถานที่ท่องเที่ยว วัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ ภูมิปัญญา และวิถีชีวิตในชุมชนได้อย่างครบถ้วน ซึ่งชุมชนสามารถนำสื่อประชาสัมพันธ์ชุดนี้ไปเผยแพร่ตามสื่อต่าง ๆ ของชุมชนต่อไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกพร ฉิมพล.(2559). การศึกษาวิจัยเรื่อง แนวทางการพัฒนาหมู่บ้านท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชนบ้านตะคุ ตำบลตะคุ อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา. นครราชสีมา: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
กำจร หลุยยะพงศ์. (2556). ภาพยนตร์กับการประกอบสร้างสังคม ผู้คน ประวัติศาสตร์ และชาติ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กิดานันท์ มลิทอง. (2536). เทคโนโลยีการศึกษาร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดักส์.
ชายชาญ ปฐมกาญจนา และนรินทร์ สังข์รักษา. (2558). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมของชุมชนตลาดบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม. นครปฐม: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ณรงค์ สมพงษ์. (2535). การศึกษาความต้องการในการผลิตสื่อในโครงการผลิตและพัฒนาสื่อ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณัฏฐ์ชุดา วิจิตรจามรี. (2559). หลักการประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นงลักษณ์ สุทธิวัฒนพันธ์. (2556). คิด พูด ทำ ประชาสัมพันธ์อย่างไร ให้ โดนใจ ผู้รับ. กรุงเทพฯ: บุ๊คส์ ทู ยู.
นุชนาฏ เนตรประเสริฐศรี. (2556). ถ่ายภาพท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: หน้าต่างสู้โลกกว้างจำกัด.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.
พูนศักดิ์ ธนพันธ์พาณิช. (2560). เรียนรู้การใช้งานโปรแกรม Premiere Pro CC. นนทบุรี: ลักกี้ บุ๊คส์.
มณีกาญจน์ ไชยนนท์ และณัฐวุฒิ สุอินตา. (2559). การออกแบบภาพยนตร์ส่งเสริมการท่องเที่ยวบ้านหลวง ตำบลโหล่งขอด อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: สาขาวิชาออกแบบสื่อสาร คณะศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา.
สุชาติ แสงทอง. (2557). เอกสารประกอบคำบรรยาย แนวคิดความหลากหลายทางวัฒนธรรมต่อการสร้างงานด้านศิลปวัฒนธรรม. สงขลา: คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสงขลา.
สุภัค ถาวรนิติกุล. (2557). การศึกษาแนวทางเพื่อพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ของคณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal. 7(2), 1144.