อุปลักษณ์เชิงสร้างสรรค์ : การสรรสร้างในข่าวบันเทิงไทย

Main Article Content

นภัทร อังกูรสินธนา
อาภิสรา พลรัตน์

บทคัดย่อ

ภาษาข่าวเป็นทำเนียบภาษาหนึ่งที่แตกต่างจากทำเนียบภาษาอื่นอย่างเด่นชัด โดยเฉพาะข่าวบันเทิง ซึ่งเป็นข่าวที่นำเสนอเรื่องราว เหตุการณ์ของบุคคลในแวดวงบันเทิง แม้ว่าข่าวประเภทนี้จะได้รับความนิยมในกลุ่มผู้อ่านที่หลากหลายอยู่แล้วก็ตาม แต่ผู้เขียนข่าวก็จำเป็นต้องใช้กลวิธีทางภาษาที่หลากหลาย เพื่อให้ข่าวนั้นมีความน่าสนใจ กลวิธีหนึ่งที่มักพบคือ การใช้อุปลักษณ์ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอุปลักษณ์เชิงสร้างสรรค์ในข่าวบันเทิงไทย  โดยเก็บข้อมูลข่าวบันเทิงจากนิตยสารทีวีพูล จำนวน 12 ฉบับ ระหว่างเดือนมกราคม ถึง เดือนมีนาคม 2560 จากการวิเคราะห์อุปลักษณ์เชิงสร้างสรรค์ในข่าวบันเทิงไทย พบอุปลักษณ์เชิงสร้างสรรค์จำนวนมาก อีกทั้งมีการหลอมรวมมโนทัศน์กันระหว่างแวดวงความหมายต้นทางกับแวดวงความหมายปลายทาง สอดคล้องกับ ฮาน (Han, 2011) ที่ได้กล่าวถึงอุปลักษณ์ในข่าวบันเทิงมีขึ้นเพื่อสื่อและเร้าอารมณ์ของผู้อ่าน ด้วยเหตุนี้ในข่าวบันเทิงจึงปรากฏอุปลักษณ์เป็นจำนวน โดยเฉพาะการสร้างอุปลักษณ์ขึ้นมาใหม่ หรือที่เรียกว่า อุปลักษณ์เชิงสร้างสรรค์ ซึ่งเป็นการสร้างอุปลักษณ์ขึ้นมาใหม่ หรือต่อยอดมาจากอุปลักษณ์ที่มีอยู่เดิม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อังกูรสินธนา น., & พลรัตน์ อ. (2019). อุปลักษณ์เชิงสร้างสรรค์ : การสรรสร้างในข่าวบันเทิงไทย. วารสารวิชาการ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 6(1), 277–305. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/hssnsru/article/view/213082
ประเภทบทความ
บทบรรณาธิการ

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2545). สื่อสารมวลชน: ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: คณะนิเทศ
ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิตติมา จารยะพันธ์. (2539). อุปลักษณ์สงครามในข่าวกีฬาในหนังสือพิมพ์ภาษาไทย. วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดีเลิศ ศิริวารินทร์. (2550). อุปลักษณ์ในข่าวเศรษฐกิจในหนังสือพิมพ์ไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญา
มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
มิรินด้า บูรรุ่งโรจน์. (2547). อุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ที่เกี่ยวกับผู้หญิงในบทเพลงลูกทุ่งไทย. วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
รัชนีย์ญา กลิ่นน้ำหอม. (2551). อุปลักษณ์ที่นักการเมืองไทยใช้: การศึกษาตามแนวอรรถศาสตร์
ปริชานและวัจนปฏิบัติศาสตร์. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์.
สิทธา พินิจภูวดล. (2548). เอกสารการสอนชุดวิชาการเขียนสำหรับสื่อสิ่งพิมพ์. นนทบุรี: โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สินีนาฏ วัฒนสุข. (2549). อุปลักษณ์แสดงอารมณ์รักในเพลงไทยสากลสำหรับวัยรุ่นไทย. วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุกัญญา รุ่งแจ้ง. (2548). อุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ของการใช้คำว่า “ใจ” ในภาษาไทย. วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อุษา พฤฒิชัยวิบูลย์. (2544). การศึกษาอุปลักษณ์เรื่องการเมืองในภาษาไทยตามแนวภาษาศาสตร์
ปริชาน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Fauconnier, G. and Turner, M. (2002). The way we think: Conceptual blending and the
mind’s hidden complexities. New York: Basic Books.
Geary, J. (2011). I Is an Other: The Secret Life of Metaphor and How It Shapes the Way We See the World. New York: HarperCollins.
Grady, J., Oakley, T. and Coulson, S. (1997). “Blending and Metaphor.” In Raymond W.
Gibbs and Gerard J. Steen, editor. Metaphor in Cognitive Linguistics: selected papers from the fifth international cognitive linguistics conference, pp. 101- 123. Amsterdam: John Benjamins Publishing.
Han, C. (2011). “Reading Chinese online entertainment news: Metaphor and language
play.” Journal of Pragmatics 43: 3473- 3488.
Koller, V. (2004). Metaphor and gender in business media discourse: a critical cognitive study. New York: Palgrave Macmillan.
Kövecses, Z. (2002). Metaphor: a practical introduction. New York: Oxford University
Press.
Lakoff, G. (1993). “Contemporary theory of metaphor.” In Andrew Ortony, editor. Metaphor and Thought, pp. 202- 251. Cambridge: Cambridge University Press.
Lakoff, G. and Johnson, M. (1980). Metaphor We Live By. Chicago: Chicago University
Press.
Lakoff, G. and Turner, M. (1989). More than cool reason: a field guide to poetic metaphor. Chicago: University of Chicago Press.