กลยุทธ์การรณรงค์บริจาคโลหิตแก่ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย

Main Article Content

จำเนียร ศิลปอาชา
ปรีชา พันแน่

บทคัดย่อ

งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์กลยุทธ์การรณรงค์บริจาคโลหิต ระหว่างปี พ.ศ 2561-2562  2) สำรวจความคิดเห็นของผู้บริจาคโลหิตเกี่ยวกับการรณรงค์บริจาคโลหิต และ    3) เสนอแนะกลยุทธ์การรณรงค์บริจาคโลหิตแก่ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย ที่เหมาะสม ในการดำเนินการวิจัยนั้นเป็นทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ประชากรและผู้ให้ข้อมูล   เชิงคุณภาพ ได้แก่  ผู้บริหารที่เกี่ยวข้องกับการรณรงค์บริจาคโลหิตแก่ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ จำนวน 3 คน ผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการที่มีประสบการเกี่ยวกับการรณรงค์ไม่ต่ำกว่า 20 ปี ประเภทละ 2 คน รวม 4 คน  โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์แบบเจาะจง ส่วนประชากรและกลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ ได้แก่  ผู้ที่เคยบริจาคโลหิตแก่ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ จำนวน 400 ตัวอย่าง จากการสุ่มแบบตามสะดวก ใช้สถิติเชิงพรรณนา เพื่ออธิบายระดับความเห็นที่มีต่อการรณรงค์บริจาคโลหิต จากนั้นนำผลไปวิเคราะห์ร่วมกัน


ผลการวิจัยในครั้งนี้ เป็นการเสนอผลวิจัยเชิงคุณภาพและแนวทางกลยุทธ์การรณรงค์เท่านั้น สรุปได้ว่า 1) สถานการณ์ของการดำเนินกลยุทธ์การรณรงค์ปัจจุบันมีหลายรูปแบบและใช้สื่อทุกชนิด แต่ผลการรณรงค์บริจาคโลหิตยังไม่เพียงพอต่อความต้องการ 2) นโยบายการรณรงค์บริจาคโลหิตกว้าง ไม่เจาะจงกลุ่มเป้าหมาย แนวทางคือต้องสำรวจกลุ่มเป้าหมายและใช้นโยบายเจาะจงแต่ละกลุ่ม 3) กลุ่มเป้าหมายหลักและรอง ไม่มีการแบ่งที่ชัดเจน ควรเจาะจง มีแนวปฏิบัติที่แยกกัน 4) เครือข่ายสนับสนุนมีจำนวนมาก แต่ถือว่ายังน้อยถ้าเปรียบเทียบกับความหนาแน่นขององค์กรในกรุงเทพมหานคร จึงต้องเสริมพลังเครือข่ายให้เข้มแข็งมากขึ้น และ 5) โครงการและกิจกรรมหลัก โครงการกิจกรรมตามวาระเหมาะสม โครงการกิจกรรมรายเดือนต้องมีการสอดประสานกัน และกำหนดกลุ่มเป้าหมายที่ต้องการกระตุ้นให้บริจาคโลหิตชัดเจนยิ่งขึ้น รวมทั้งแสวงหาช่องทางใหม่ด้านการรณรงค์ยุคดิจิทัล

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศิลปอาชา จ. ., & พันแน่ ป. . . (2020). กลยุทธ์การรณรงค์บริจาคโลหิตแก่ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย. วารสารวิชาการ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 6(2), 129–138. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/hssnsru/article/view/241611
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จอมพงศ์ มงคลวนิช. (2555). การบริหารองค์การและบุคลากรทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 1.กรุงเทพฯ: วี.พริ้นท์.
นฤมล บุญสนอง และยุพา เอื้อวิจิตรอรุณ. (2552). การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการบริจาคโลหิตของบุคลากรในโรงพยาบาลพาน จังหวัดเชียงราย เพื่อเพิ่มจำนวนผู้บริจาคโลหิต. วารสารโลหิตวิทยาและเวชศาสตร์บริการโลหิต, 19 (3), 161-170.
สภากาชาดไทย. (2559). รายงานการรับจ่ายโลหิต ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย. กรุงเทพฯ: สภากาชาดไทย.
สภากาชาดไทย. (2560). รายงานการรับบริจาคโลหิต ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย.
กรุงเทพฯ: สภากาชาดไทย.
สภากาชาดไทย. (2561). รายงานการปฏิบัติงานและผลงานประจำปี ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย. กรุงเทพฯ: สภากาชาดไทย.
อรวรรณ ปิลันธน์โอวาท. (2554). การสื่อสารเพื่อการโน้มน้าวใจ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Abril, E. (2016). Explaining Voluntary Blood Donation from a Communication Perspective. Cuadernos. Info. No.38 pp. 17-33
Atkin, C.K. (2001). Public Communication Campaigns. 3rd . Thousand Oaks: Sage Publication.
Barnaro, A. & Parker, C. (2012). Campaign It!: Achieving Success through Communication. United Kingdom: Kogan Page Limited.
Bryant, J. & Thompson, S. (2002). Fundamentals of Media Effects. Toronto: McGraw Hill.
Krejcie, R.V. & Morgan, D.W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), pp. 607-610
Lovell, R. B. (1980). Adult Learning. New York: Halsted Press Wiley & Son.
Scott M. C. & Allen H. C. (1964). Effective Public Relations. 4 '' ed. N.J: Prentice-Hall.