บทบาทประกาศกของนายสนธิ ลิ้มทองกุลและกลุ่มพันธมิตรประชาชน เพื่อประชาธิปไตยในการนำเสนอประเด็นสาระธรรมวิทยาแห่งพลเมือง ทางรายการโทรทัศน์เพื่อต่อต้านรัฐบาล ทักษิณ ชินวัตร พ.ศ. 2548-2549
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาท “สื่อมวลชน” ของ นายสนธิ ลิ้มทองกุล และกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ผู้กลายมาเป็น“ประกาศก” ที่ใช้ธรรมวิทยาแห่งพลเมืองต่อต้านรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร และเพื่อศึกษาลักษณะการนำเสนอประเด็นสาระธรรมวิทยาแห่งพลเมืองผ่านรายการโทรทัศน์ ระเบียบวิธีวิจัยที่ใช้เป็นการวิเคราะห์เนื้อหาทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพจากรายการโทรทัศน์ที่จัดโดยนายสนธิ ลิ้มทองกุล และกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย จำนวน 67 รายการ ตั้งแต่ 6 กันยายน 2548 ถึง 19 กันยายน 2549 โดยพิจารณาความถี่และค่าร้อยละของข้อความในประเด็นสาระที่ปรากฏ ร่วมกับการตีความเนื้อหาในเงื่อนไขของบริบทสังคมและการเมือง ตลอดจนองค์ประกอบต่าง ๆ ของการผลิตรายการโทรทัศน์เพื่อเข้าใจความหมายของประเด็นสาระธรรมวิทยาแห่งพลเมือง
ผลการศึกษาพบว่าเนื่องจากรัฐบาลมีความชอบธรรมจากการเลือกตั้ง การต่อต้านรัฐบาลจึงมีการนำธรรมวิทยาแห่งพลเมืองมาเป็นประเด็นสาระปลุกเร้าให้เกิดแนวร่วมต่อต้านรัฐบาล โดยเป็นครั้งแรกที่นำรายการโทรทัศน์ผสานเข้ากับการชุมนุมต่อต้านในที่สาธารณะซึ่งสามารถแสดงภาพหลักฐานเพื่อการโน้มน้าวใจได้เป็นอย่างดี การถ่ายทอดรายการโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมเป็นช่องทางการสื่อสารหลักในการสร้างบทบาทการเป็นประกาศกของ นายสนธิ ลิ้มทองกุลและกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย โดยในส่วนของนายสนธิ ลิ้มทองกุลเองก็มีโอกาสแสดงภูมิความรู้ในฐานะผู้ดำเนินรายการทั้งในการวิเคราะห์และวิจารณ์ข่าวสาร โดยอาศัยหลักธรรมในพระพุทธศาสนาและธรรมวิทยาแห่งพลเมืองได้อย่างน่าเชื่อถือตั้งแต่ก่อนจะตั้งตัวเป็นผู้นำต่อต้านรัฐบาล ประเด็นสาระธรรมวิทยาแห่งพลเมืองที่นำเสนอในรายการโทรทัศน์มีทั้งหมด 29 ประเด็น จัดเป็นกลุ่มประเด็นสาระได้ 4 กลุ่ม เรียงลำดับตามค่าร้อยละของข้อความที่ปรากฏจากมากไปหาน้อยได้ดังนี้ 1) การเมืองในระบอบประชาธิปไตย 2) คุณธรรมจริยธรรมของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง 3) สถาบันพระมหากษัตริย์ 4) ศาสนาและความเชื่อ ทั้งนี้ รายการโทรทัศน์มีการจัดวาระข่าวสารโดยให้น้ำหนักความสำคัญของประเด็นสาระอย่างสอดคล้องกับสถานการณ์และเป้าหมายการชุมนุม โดยใช้ “รหัสอุดมการณ์จารีตนิยม” ประกอบสร้างความหมายผ่านสัญญะต่าง ๆ ที่เป็นคำพูด หรือกิจกรรมแสดงความเคารพเทิดทูนสถาบันพระมหากษัตริย์ และยึดมั่นในธรรมวิทยาแห่งพลเมือง ร่วมกับการใช้ “รหัสอุดมการณ์เสรีนิยม” มาควบคุม “รหัสการนำเสนอความเป็นจริง” และ “รหัสเทคนิคทางโทรทัศน์” อีกชั้นหนึ่งเพื่อสร้างความหมายว่าฝ่ายตนให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมและสิทธิในการรับรู้ข่าวสารของประชาชน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ฌอง ฌากส์ รุสโซ. (2550). สัญญาประชาคม หลักแห่งสิทธิทางการเมือง (วิภาดา กิตติโกวิท, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: ทับหนังสือ.
พระศรีปริยัติโมลี. (2548). อยู่กับทักษิณ-ไทยรักไทย ปัญหาศีลธรรมคือวิกฤติหลักของสังคมไทย. อยู่กับทักษิณ. กรุงเทพฯ: ขอคิดด้วยคน,
มาคิอาวิลลี, นิโคโล. (2547). เจ้าผู้ปกครอง [The Prince] (สมบัติ จันทรวงศ์, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: คบไฟ
สนธิ ลิ้มทองกุล. (2548). เมืองไทยรายสัปดาห์ 2. กรุงเทพฯ: บ้านพระอาทิตย์.
สุวิชชา เพียราษฎร์. (2551). ASTV ขบถสื่อโทรทัศน์ไทย. กรุงเทพฯ: บ้านพระอาทิตย์,
Bellah, Robert N. (1967). Civil Religion in America. Journal of the American Academy of Arts and Sciences., 96: pp. 1-21.
Fiske, John. Television Culture , New York: Routledge, 1990.
Hilliard, Robert L., Writing Television Radio and New Media (8th), Australia: Thomson/ wadsworth, 2004.
Lasswell, H., (1971). The Structure and Function of Communication in Society. in Schramm, W. and Roberts (eds.) The Processes and Effects of Mass Communication (2nd ed.), University of Illinois Press,
Patterson, James M. (2007). Prophets and the American Civil Religion. Retrieved April 6, 2009, from http://www.virginia.edu/politics/grad_program/print/ JamesPatterson.pdf.
Tietje, Louis and Cresap, Steven. (2005). Hegemonic Visualism. Retrieved April 6, 2009,
form http://radicalpedagogy.icaap.org/content/ issue7_1/tietje-cresap.html