การพัฒนาความสามารถในการวิเคราะห์ประโยคความซ้อนแบบนามานุประโยค โดยใช้สมองเป็นฐานของนักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา

บทคัดย่อ

งานวิจัยฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อหาประสิทธิภาพของแผนการจัดการเรียนรู้การวิเคราะห์ประโยคความซ้อนแบบนามานุประโยคโดยใช้สมองเป็นฐาน และเพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทาง  การเรียนก่อนและหลังเรียนเรื่องประโยคความซ้อนแบบนามานุประโยคของนักศึกษา สาขาวิชาการสอนภาษาไทย ที่ได้รับการสอนโดยใช้สมองเป็นฐาน  ประชากรที่ใช้ในการวิจัย เป็นนักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา ที่เรียนวิชาภาษาไทย  ในปีการศึกษา 2562 จำนวน 122 คน  ส่วนกลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ นักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยาจำนวน 94 คน ที่ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบอย่างง่ายด้วยวิธีการจับฉลากและกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างคำนวณจากสูตรของทาโร่   ยามาเน่  เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1. แผนการจัดการเรียนรู้เรื่อง “ประโยคความซ้อนแบบนามานุประโยค   โดยใช้สมองเป็นฐาน” และ 2. แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่อง “ประโยคความซ้อนแบบนามานุประโยค”  วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบค่าที (t-test)       ผลการศึกษาพบว่า 1. ประสิทธิภาพของแผนการจัดการเรียนรู้มีค่าเท่ากับ 80.25/82.00 ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ คือ 80/80 แสดงว่า แผนการจัดการเรียนรู้เรื่องประโยคความซ้อนแบบนามานุประโยค โดยใช้สมองเป็นฐานมีประสิทธิภาพที่ยอมรับได้ โดยอยู่ในระดับสูงกว่าเกณฑ์ 2. นักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาไทยที่ได้เรียนเรื่องประโยคความซ้อนแบบนามานุประโยคด้วยการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้สมอง   เป็นฐานมีความสามารถในการวิเคราะห์ประโยคก่อนและหลังทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยนักศึกษามีความสามารถในการวิเคราะห์ประโยคหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลอง