นาฏศิลป์พื้นบ้านสร้างสรรค์ ชุด เซิ้งหอมแดง ตำบลชัยจุมพล อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์
Main Article Content
บทคัดย่อ
นาฏศิลป์พื้นบ้านสร้างสรรค์ ชุดเซิ้งหอมแดง ตำบลชัยจุมพล อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของการแสดงเซิ้งหอมแดง ตำบลชัยจุมพล อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ 2) เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบการแสดงเซิ้งหอมแดง จากการสร้างสรรค์ไว้โดยภูมิปัญญาท้องถิ่น ได้แก่ คุณครูพรทิพย์ มั่นยวน ตำบลชัยจุมพล อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ 3) เพื่อศึกษาบทบาทหน้าที่ของการแสดงเซิ้งหอมแดง ตำบลชัยจุมพล อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ในบริบททางสังคมวัฒนธรรม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ประกอบการวิจัยที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น กล้องดิจิตอลบันทึกภาพนิ่ง และกล้องวีดิทัศน์บันทึกภาพเคลื่อนไหว และแถบบันทึกเสียง
ผลการศึกษาพบว่านาฏศิลป์พื้นบ้านสร้างสรรค์ชุด เซิ้งหอมแดง เกิดขึ้นจากการประดิษฐ์ตามขั้นตอนการเพาะปลูกหอมแดงของชาวบ้านตำบลชัยจุมพล อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ เนื่องจากตำบลชัยจุมพลเป็นแหล่งปลูกหอมแดงขนาดใหญ่ที่ได้รับการยอมรับในคุณภาพแห่งหนึ่งของประเทศ โดยนางพรทิพย์ มั่นยวน คิดประดิษฐ์ชุดการแสดงขึ้นเพื่อแสดงอัตลักษณ์วิถีการประกอบอาชีพที่สำคัญของชาวตำบลชัยจุมพล องค์ประกอบการแสดงที่สำคัญ ได้แก่ ท่ารำเซิ้งหอมแดงจำนวน 15 ท่า ประกอบด้วยท่ายืน ท่ารำส่าย (ส่ายข้างเดียว) ท่ามอง ท่าขุดดิน ท่ารำส่าย(ส่ายสองแขน) ท่าสะบัดจีบ ท่าปกฟาง ท่าเดิน ท่ารดน้ำ ท่าแบกกระชอน ท่าเตรียมตะกร้า ท่าเก็บหอมหรือดึงหอม ท่าเช็ดเหงื่อ ท่าอาย และท่าเข้าหรือท่าจบ ผู้แสดงรำคู่ชายและหญิง ฝ่ายชายแต่งกายสวมเสื้อเก๋ง-กางเกงขะหมุ ฝ่ายหญิงสวมเสื้อเก๋ง-นุ่งซิ่นลับแลง(ซิ่นดำปึก) อุปกรณ์ประกอบการแสดงคือ กระชอน ตะกร้าหอมแดง และจอบ ดนตรีและบทเพลงที่ใช้แสดงตามความเหมาะสมและความพร้อมในแต่ละโอกาสไม่ได้กำหนดไว้ตายตัว แต่นิยมใช้ดนตรีอีสานลายเต้ยโขงเพราะลีลาจังหวะสนุกสนานรวดเร็วเหมาะสมกับบริบทของการเพาะปลูกหอมแดง เซิ้งหอมแดงมีบทบาทหน้าที่ในการเป็นอัตลักษณ์ให้กับท้องถิ่นซึ่งนำมาซึ่งความภาคภูมิใจร่วมกันของชาวบ้านในชุมชน เป็นเครื่องมือสื่อสารประชาสัมพันธ์ให้สังคมภายนอกเข้าใจในบริบททางสังคมของตำบลชัยจุมพล เป็นสิ่งสะท้อนถึงความมีสุนทรียะที่ผสมผสานไปกับวิถีชาวบ้าน รวมถึงเป็นชุดการแสดงประจำท้องถิ่นที่มีไว้แสดงต้อนรับแขกผู้มาเยือนในวาระโอกาสต่าง ๆ ตลอดจนให้ผู้สูงอายุได้ออกกำลังกายเสริมสร้างสุขภาพกายและจิตที่ดี
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ธีรวัฒน์ ช่างสาน. (2553). การสร้างสรรค์ท่ารำนาฏยประดิษฐ์ระบำลีลานาฏกะ. สืบค้นเมื่อ 19 มิถุนายน 2561, จาก https://www.gotoknow.org/posts/346233
ประทีป นักปี่. (2546). ตุ๊บเก่ง : ดนตรีพิธีกรรมงานศพบ้านป่าแดง จังหวัดเพชรบูรณ์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.
ปรุฬห์จักร อัครารัศม์สกุล. (2562). การสร้างสรรค์ชุดการแสดงนาฏศิลป์พื้นบ้านภาคเหนือ เพื่อการออกกำลังกายสำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะเสี่ยงต่อการเกิดโรคข้อเข่าเสื่อม โรงเรียนผู้สูงอายุ ตำบลน้ำริด อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ (ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พรทิพย์ มั่นยวน. (10 กุมภาพันธ์ 2561). สัมภาษณ์.
พีรพงศ์ เสนไสย. (2546). นาฏยประดิษฐ์. มหาสารคาม: สาขานาฏยศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ยศ สันตสมบัติ. (2537). มนุษย์กับวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สวภา เวชสุรักษ์. (2549). วารสารสุโขทัยธรรมาธิราช, 19(1).
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดอุตรดิตถ์. (2558). องค์ความรู้มรดกภูมิปัญญาท้องถิ่นเมืองลับแล. อุตรดิตถ์: พี.ออฟเซ็ทอาร์ท.
สุมิตร เทพวงษ์. (2541). นาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพ: โอเดียนสโตร์.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2543). นาฏยศิลป์ปริทรรศน์. กรุงเทพฯ: ห้องภาพสุวรรณ.