ผลการจัดการเรียนแบบใฝ่รู้ด้วยเทคนิคทำเป็นกลุ่ม-ทำคนเดียว เทคนิคร่วมกันคิด เทคนิคการสร้างแบบ เทคนิคการร้องเพลง เทคนิคการโต้วาที เทคนิคการแสดงบทบาทสมมุติ เทคนิควิธีการอภิปรายกลุ่ม ที่มีต่อพฤติกรรมการเรียนรู้ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความพึงพอใจในการเรียนรายวิชาภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการเรียนรู้ก่อนเรียนและหลังเรียนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี หมวดวิชาเลือกเสรี ที่ได้รับการจัดการเรียนแบบใฝ่รู้ด้วยเทคนิคทำเป็นกลุ่ม-ทำคนเดียว เทคนิคร่วมกันคิด เทคนิคการสร้างแบบ เทคนิคการร้องเพลง เทคนิคการโต้วาที เทคนิคการแสดงบทบาทสมมุติ เทคนิควิธีการอภิปรายกลุ่ม 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวไทยก่อนเรียนและหลังเรียนของนักศึกษาที่ได้รับการจัดการเรียนแบบใฝ่เรียนรู้ 3) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวไทยของนักศึกษาที่ได้รับการจัดการเรียนแบบใฝ่รู้กับเกณฑ์ร้อยละ 60 และ 4) ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาก่อนและหลังการจัดการเรียนการสอนแบบใฝ่รู้ ประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ จำนวน 50 คน โดยใช้การสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการสอนรายวิชาภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวไทย 2) แบบประเมินพฤติกรรมการเรียนรู้ จำนวน 25 ข้อ 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จำนวน 20 ข้อ และ 4) แบบประเมินความพึงพอใจก่อนและหลังการจัดการเรียนการสอนแบบใฝ่รู้ในรายวิชาภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวไทย จำนวน 7 ข้อ
ผลการวิจัยพบว่า 1) พฤติกรรมการเรียนรู้ของนักศึกษาที่ได้รับการจัดการเรียนแบบใฝ่รู้ด้วยเทคนิคทำเป็นกลุ่ม-ทำคนเดียว เทคนิคร่วมกันคิด เทคนิคการสร้างแบบ เทคนิคการร้องเพลง เทคนิคการโต้วาที เทคนิคการแสดงบทบาทสมมุติ เทคนิควิธีการอภิปรายกลุ่ม หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวไทยของนักศึกษาที่ได้รับการจัดการเรียนแบบใฝ่รู้หลังเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวไทย สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 60 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) นักศึกษามีระดับความพึงพอใจอยู่ในระดับมากหลังจากที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนแบบใฝ่รู้ในรายวิชาภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวไทย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชาย โพธิสิตา. (2549). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง.
ไชยยศ เรืองสุวรรณ. (2553). Active Learning กับการจัดกระบวนการเรียนรู้. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2563, จาก https://genedu.kku.ac.th/mainweb/New%20Site2014/activity,
ณรงค์ กาญจนะ. (2553). เทคนิคและทักษะการสอนเบื้องต้น เล่ม 1. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
นรรัชต์ ฝันเชียร. (2563). เทคนิคการสอนแบบการแสดงบทบาทสมมติ. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2563, จาก https://www.trueplookpanya.com/blog/content/76456/-blog-teamet-.
นวลศรี ชำนาญกิจ. (2549). การทดสอบค่าเฉลี่ยสำหรับตัวอย่างเดียวและสองตัวอย่างโดยใช้สถิติพาราเมตริก. นครสวรรค์: วิชาการบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์,
ปิยะฤกษ์ บุญโกศล . (2563). เทคนิคการโต้วาที. สืบค้นเมื่อ 16 กรกฎาคม 2563, จาก https://krupiyarerk.wordpress.com/manipulator
พนมพร เผ่าเจริญ. (2549). การจัดการความรู้ Knowledge Management Journal. นครสวรรค์: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2525). พัฒนาหลักสูตรและการสอน-มิติใหม่. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
วิเชียร เกตุสิงห์. (2543). คู่มือการวิจัยเชิงปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
