การบูรณาการวิธีการสอนทักษะการพูดภาษาอังกฤษกับการเรียนรู้แบบร่วมมือสำหรับนักศึกษาในระดับปริญญาตรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การจัดการเรียนการสอนสมัยใหม่ในยุคปัจจุบันถือว่าเป็นสิ่งสำคัญอย่างมากและเป็นการสนับสนุนการเรียนรู้อีกทั้งยังมีบทบาทสำคัญต่อการจัดการเรียนการสอน แม้กระทั่งการเรียนรู้การเรียนรู้ทั้งในห้องเรียนและนอกห้องเรียน และการเรียนรู้ด้วยตัวเอง บทความนี้ได้สะท้อนและนำเสนอแนวคิดและการบูรณาการการสอนพูดภาษาอังกฤษโดยใช้วิธีการเรียนแบบร่วมกัน ผู้เขียนได้นำเสนอลักษณะเด่นของวิธีการเรียนแบบร่วมกันมาบูรณาการการสอนภาษาอังกฤษโดยเน้นทักษะการพูดซึ่งเป็นทักษะที่สำคัญในการสื่อสารในปัจจุบันซึ่งถือว่าการพูดเป็นทักษะที่เป็นประโยชน์ทั้งต่อด้านการเรียนการสอน และการทำงาน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชัชรีย์ บุนนาค. (2561). ปัญหาการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในประเทศไทยและข้อเสนอแนะด้านยุทธศาสตร์การพัฒนาการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ ปี 2564 – 2568. ใน ดวงสมร รุ่งสวรรค์โพธิ์ (บรรณาธิการ). การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 2 “Graduate School Conference 2018”, 15 พฤศจิกายน 2562. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. กรุงเทพฯ, 235 – 241.
ถิรวัฒน์ ตันทนิส. (2559). ผลของการใช้กิจกรรมการเรียนภาษาแบบร่วมมือในรูปแบบการเรียนรู้ร่วมกันที่มีต่อความเข้าใจในการอ่านภาษาอังกฤษในระดับตัวอักษรและระดับตีความ. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 13(3), 19 – 34.
ธีระศักดิ์ สินชัย และ พชรนันท์ สายัญห์เกณะ. (2559). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้วิธีการเรียนรู้แบบร่วมมือที่เน้นวิธีการสอนแบบ ทีม คู่ เดี่ยว: กรณีศึกษาของโรงเรียนบ้านขอนแตก ตำบลขอนแตก อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 8(2), 69 – 89.
นวพร ชลารักษ์. (2559). สภาพการเรียนการสอนวิชาภาษาอังกฤษของครูไทยระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลำพูน เขต 1. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 10(2), 130 – 141.
นวลรดา ก้อนคำ และ สมพงษ์ พันธุรัตน์. (2562). การศึกษาทักษะการพูดภาษาอังกฤษและการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่เรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิค STAD. การประชุมวิชาการเสนอผลงานระดับบัณฑิตศึกษาแห่งชาติ ครั้งที่ 20, 15 มีนาคม 2562. มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ขอนแก่น, 1760 – 1769.
พระมหาโสพล จันทร์ฤทธิ์, ปรีชา สุขเกษม และ ประเสริฐ เรือนนะการ. (2559). การเปรียบเทียบทักษะการฟัง และการพูดภาษาอังกฤษ และความพึงพอใจต่อการเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่เรียนโดยใช้กิจกรรมการเรียนแบบร่วมมือตามเทคนิค STAD กับกิจกรรมการเรียนตามคู่มือครู. สักทอง: วารสารการวิจัย. สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. 15(2). 117 – 130.
เพ็ญยุพา แย้มศรี, อนุสรณ์ จันทร์ประทักษ์ และ รัตติกาล สารกอง. (2563). การพัฒนากิจกรรมทางภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. การประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ราชธานีวิชาการ ครั้งที่ 5 “การวิจัยเพื่อการเปลี่ยนแปลง (Research to Make a Change), 29 พฤษภาคม 2563. อุบลราชธานี, 335 – 347.
เรวดี ศรีสุข. (2562). การประยุกต์ใช้ทฤษฎีการเรียนรู้แบบร่วมมือ (Co-operative learning) ในการออกแบบจัดการเรียนการสอน. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีสุพรรณบุรี, 2(1), 5 – 16.
สมบัติ คชสิทธิ์, จันทนี อินทรสูต และ ธนกร สุวรรณพฤฒิ. (2560). การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษให้กับผู้เรียนยุค Thailand 4.0. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 7(2), 175 – 186.
อรรชนิดา หวานคง. (2559). การจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 21. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร มหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย, 7(2), 303 – 314.
st Century Skills: The Progressive Teacher. (2020). Retrieved from http://www.progressiveteacher.in/21st-century-skills-2/
