ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ในยุคสังคมความปกติใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาข้อมูลส่วนบุคคลและรูปแบบการดำเนินชีวิต ที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ในยุคสังคมความปกติใหม่ และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง รูปแบบการดำเนินชีวิต กับการตัดสินใจเลือกใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ในยุคสังคมความปกติใหม่ มีวัตถุประสงค์ของการวิจัยมีดังนี้ 1. เพื่อศึกษาข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ 2. เพื่อศึกษารูปแบบการดำเนินชีวิต ของผู้ใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ 3. เพื่อศึกษาการตัดสินใจเลือกใช้บริการของผู้ใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ และ 4. เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง รูปแบบการดำเนินชีวิต กับการตัดสินใจเลือกใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ในยุคสังคมความปกติใหม่ เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) มีการศึกษาในรูปแบบการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ที่เคยใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์เท่านั้น จำนวน 400 คน
ผลการวิจัยพบว่าผู้ใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ที่มีอายุตั้งแต่ 21-30 ปี สถานะภาพโสด มีรายได้ระหว่าง 15,001-25,000 บาท ส่วนใหญ่มีอาชีพ รับราชการ/รัฐวิสาหกิจ มีการศึกษาระดับปริญญาตรี ลักษณะที่อยู่อาศัยเป็นบ้านเดี่ยว มีสมาชิกในครอบครัวจำนวน1-3 คน และส่วนใหญ่เลือกใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์จากแอปพลิเคชั่นแกร็บฟู้ด (GRAB FOOD) ในส่วนรูปแบบการดำเนินชีวิตของผู้ใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ รูปแบบการด้านความสนใจ (IN) และรูปแบบการด้านความคิดเห็น (OP) มีความสัมพันธ์และมีผลกระทบเชิงบวกต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการธุรกิจส่งอาหารออนไลน์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และสามารถอธิบายถึงอิทธิพลตัวแปรต้นต่อตัวแปรตาม ได้ร้อยละ 70.7 เมื่อวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุด้วยวิธี Enter
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชวกร อมรนิมิต.(2560). การศึกษาการทำการ ตลาดตามรูปแบบการดำเนินชีวิต ที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจใช้ธุรกิจ
เดลิเวอรี่ อาหารแบบบริการถึงบ้านของผู้บริโภคใน เขตกรุงเทพมหานคร. ในการค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัย กรุงเทพ
ทนงศักดิ์ แสงสว่างวัฒนะและคณะ. (2563). " New Normal" วิถี ชีวิตใหม่ และการปรับตัวของคนไทยหลัง โควิด-
: การงานการเรียนและธุรกิจ. Journal of Local Governance and Innovation, 4(3), 371-386.
ทวีศักดิ์ เทพพิทักษ์. (2563). ความปกติรูปแบบใหม่ หรือวิถีชีวิตปกติแบบใหม่ภายหลังโรคอุบัติใหม่โควิด-19: ธุรกิจออนไลน์ธุรกิจค้าปลีก และธุรกิจร้านอาหาร กับทิศทางการเปลี่ยนแปลงของอุตสาหกรรมขนส่งและโลจิ สติกส์ไทย. Princess of Naradhiwas University Journal of Humanities and Social Sciences, 8(1), 246-274.
ธีระพงษ์ ทศวัฒน์ และปิยะกมล มหิวรรณ. (2563). การพัฒนาคุณภาพชีวิตทางสังคมของประชาชนและการป้องกัน
การแพร่ระบาดของ โรค ติด เชื้อ ไวรัส โคโรนา 2019 (COVID-19). Journal of MCU Nakhondhat, 7(9), 40-55.
ลัดดาวัลย์ คงสมบูรณ์. (2563). ความ พร้อม ใน การเรียนรู้ออนไลน์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัย
ในกรุงเทพมหานคร ท่ามกลางการระบาดของไวรัส โควิด-19. ACADEMIC JOURNAL
BANGKOKTHONBURI UNIVERSITY, 9(2), 186-197.
วริศรา วัดสิงห์, & บรรดิษฐ พระประทานพร. (2561, June). กลยุทธ์ทางการตลาดมีผลต่อการตัดสินใจ ซื้อสินค้าออนไลน์ของนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.ในรายงานการประชุม Graduate School Conference (Vol. 1, No. 2, pp. 472-478).
ศิรินทิพย์ กุลจิตรตรี และสุภัทรศักดิ์ คำสามารถ. (2563). นวัตกรรมการจัดการธุรกิจเพื่อสังคมในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารนวัตกรรม การศึกษา และ การวิจัย, 4(3), 217-232.
ศุภสิริ สร้อยทองพงศ์. (2564). ความสัมพันธ์ของส่วนประสมการตลาด กับกลยุทธ์ ทางการ ตลาดบริการ
ที่มีผลต่อผู้บริโภคในการตัดสินใจสั่งอาหารจากร้านอาหารผ่านแอพพลิเคชั่นส่งอาหารเดลิเวอรี่ ช่วงควิด-19
จังหวัด พิษณุโลก. Journal of MCU Social Development, 5(3), 53-66.
สัจจวัฒน์ จารึกศิลป์. (2564). การดำเนินธุรกิจผู้ประกอบการด้านกีฬาในยุคการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี ดิจิทัล อย่างพลิกผัน. วารสารสหศาสตร์, 21(1), 2-13.
สิริลักษณ์ พานุช. (2564). รูปแบบฐานวิถีชีวิตใหม่ในการเลือกซื้ออาหารของผู้บริโภคในเขต กรุงเทพมหานคร ภายหลังสถานการณ์ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019 (COVID-19). วารสาร วิชาการ บัณฑิต ศึกษา และ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 11(1), 87-87.
สุวัฒน์ ศักดิ์สมฤทธิ์ และจักรพงษ์ เพิ่มเมตตา (2561). ความสัมพันธ์ของการจัดการความรู้เทคโนโลยี สารสนเทศเพื่อ มรรถนะพนักงาน บมจ. วิริยะประกันภัย ในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารศิลปการจัดการ, 2(3), 179-188.