การพัฒนาความสามารถด้านการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ของนักศึกษาชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร IPPCE และ เสริมสร้าง ความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษ สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาภาษาอังกฤษ คณะครุศาสตร์ ดังนี้ 1) เพื่อพัฒนาและหาประสิทธิภาพของรูปแบบการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร IPPCE ให้มีประสิทธิภาพ ตามเกณฑ์ 75/75 2) เพื่อประเมินประสิทธิผลของ รูปแบบการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร IPPCE โดยเปรียบเทียบความสามารถในการพูด ภาษาอังกฤษของนักศึกษาก่อนและหลังเรียน และศึกษาขนาดของผล (Effect size) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) เอกสาร บทเรียนและสื่อการสอน 2) แบบทดสอบวัดความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษ กลุ่มตัวอย่างการวิจัย ในครั้งนี้ คือ นักศึกษาชั้นปี ที่ 4 ปีการศึกษา 2564 จำนวน 30 คน โดยใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย (Simple random sampling) ดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าขนาดของผล และค่าสถิติทดสอบ t (Dependent t-test) ผลการศึกษาวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) ประสิทธิภาพของรูปแบบการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร IPPCE ที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น อยู่ในเกณฑ์ ระดับดี โดยค่าประสิทธิภาพของกระบวนการ (E1) เท่ากับ 77.51 และค่าประสิทธิภาพของผลลัพธ์ (E2) เท่ากับ 79.40 2) ประสิทธิผลของรูปแบบการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร IPPCE ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น โดยความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษา หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และมีผลขนาดใหญ่มาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
199-210.
ณัฐชญา บุปผาชาติ. (2561). “การใช้กิจกรรมบทบาทสมมติเพื่อพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร
สำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนยอแซฟอุปถัมภ์ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม.”การค้นคว้าอิสระ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธูปทอง กว้างสวาสดิ์. 2545. สัมมนาหลักสูตรและการสอนภาษาอังกฤษ. มหาสารคาม : ภาควิชาหลักสูตรและการสอน
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
นุชจรี ภู่เงิน. (2556). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษ โดยใช้บทบาทสมมติของนักเรียนระดับประกาศนียบัตร
วิชาชีพ ชั้นปี ที่ 3 สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ โรงเรียนกรุงเทพการบัญชี วิทยาลัย. เข้าถึงได้จาก http://pvcari.com/myfile/170913111002_1.pdf
ปิยมาภรณ์ นาสาทร และคณะ. (2556). การพัฒนารูปแบบการสอนด้านการฟังและพูดภาษาอังกฤษ เพื่อการสื่อสาร ตาม
แนวทฤษฎีพหุปัญญา สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 1. เข้าถึงได้จาก https://edu.msu.ac.th/ncer/fullpaper/paper/N25.pdf
เพ็ญแข วงศ์สุริยา. (2546). การพัฒนาความสามารถในการฟัง-พูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร โดยใช้สถานการณ์จริง
ของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงปีที่ 1 สถาบัน เทคโนโลยี ราชมงคลวิทยาเขตสกลนคร. ปริญญานิพนธ์ ศศ.ม. (การสอนภาษาอังกฤษในฐานะภาษาต่างประเทศ). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ถ่ายเอกสาร.
รัตนา ศิริลักษณ์. 2540. การพัฒนาบทเรียนที่ใช้กิจกรรมการละคร เพื่อส่งเสริมทักษะการฟัง - พูด สำหรับนักเรียนชั้น
มัธยมศึกษาปีที่ 6. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอน ภาษาอังกฤษ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วาสนา จ่างโพธิ์. (2557) การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในการเตรียมความพร้อมสู่
ประชาคมอาเซียนสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุนีตา โฆษิตชัยวัฒน์. (2555). “การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมค่ายภาษาอังกฤษเพื่อเสริมสร้างทักษะ การพูด
ภาษาอังกฤษ ความรู้ด้านกิจกรรมค่ายภาษาอังกฤษและทักษะสังคม สำหรับ นักศึกษาสาขาวิชาภาษาอังกฤษ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.”วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย ศิลปากร.
สำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2549). การศึกษาสภาพปัญหาการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพฯ :
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
อัจฉรา วงศ์โสธร (2544). การทดสอบและประเมินผลการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่ง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Bachman, L.F., and Palmer, A.S. (1996). Language Testing in Practice. Oxford: Oxford University Press.
Brown, H. D. (2001). Teaching by principles: An interactive approach to language pedagogy. White
Plains, NY: Longman.
__________. (2004). Language assessment: Principles and classroom practices. White Plains, NY:
Pearson Education.
Byrne. (1986). Teaching Oral English. London : Longman.
Cohen, A. D. (1994). Assessing language ability in the classroom. 2 nd ed. Boston: Heinle and Heinle.
Cunningham Florez, M. (1999). “The plot thicken: Beginning level English language learners as
strategists (Practitioner research Briefs, 1999-2000 report series).” Charlottesville, VA: Virginia Adult Education Research Network. ERIC Document Reproduction Service ED 444 391.
Finocchiaro, M. & Brumfit, C. (1983). The functional approach: From theory to practice. Oxford
University Press.
Grave, K. (2000). Designing language courses: A guide for teachers. Boston, MA: Heinle and Heinle.
Harmer, J. (1991). The practice of English language teaching. Essex: Longman.
__________. (2007). How to teach English. Essex: Pearson Longman.
Johnson, D. W., & Morrow, K. (1981). Communication in the classroom. Essex Longman Group.
Islam P. & Islam T. (2012). Effectiveness of role play in enhancing the speaking skills of the learners in a
large classroom. An investigation of tertiary level students Stamford Journal of English, 7, 218-233. Retrieved from https://doi.org/10.3329/sje.v7i0.14475.
Nunan, D. (1998). Language teaching methodology. London: Prentice Hall.
Oller, J. W. (1979). Language tests at school: A pragmatic approach. London: Longman Group
Limited.
O’Malley, J. M., Chamot, A.U., Stewner-Manzares, G., Kupper, L. and Russo, R. (1985). “Learning
strategy applications with students of English as a second language.” TESOL Quarterly 19, 3: 557-584.
Richards, J. C. (2001). Curriculum development in language teaching. Cambridge:
CUP.
