การศึกษาการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ภาษาไทย : กรณีศึกษานักศึกษาชาวกัมพูชาในมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยของนักศึกษาชาวกัมพูชาในมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพโดยการทำแบบสอบถามประสบการณ์ทางการใช้ภาษาไทย และทดสอบการฟังเสียงคำที่มีเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทย 5 เสียง จำนวน 86 คำ เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างนักศึกษาชาวกัมพูชาที่ศึกษาในมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณีชั้นปีที่ 2 - 4 จำนวนทั้งสิ้น 10 คน ในปีการศึกษา 2563
ผลการวิจัยพบว่านักศึกษาชาวกัมพูชาในมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี
มีระดับการรับรู้เสียงวรรณยุกต์เปลี่ยนระดับดีกว่าเสียงวรรณยุกต์ระดับ โดยรับรู้เสียงวรรณยุกต์จัตวามากที่สุดร้อยละ 61.67 อันดับที่สองเสียงวรรณยุกต์โทมีระดับการรับรู้ร้อยละ 50.38 เสียงวรรณยุกต์สามัญร้อยละ 48.89 เสียงวรรณยุกต์เอกร้อยละ 35.26 ตามลำดับและเสียงวรรณยุกต์ตรีมีการรับรู้น้อยที่สุดร้อยละ 31.50 นอกจากนี้ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าระดับประสบการณ์ทางภาษาไทยมีผลต่อการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ภาษาไทย นักศึกษาชาวกัมพูชาในมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณีที่มีประสบการณ์ทางภาษาไทยสูงจะมีระดับการรับรู้เสียงวรรณยุกต์สูงกว่านักศึกษาชาวกัมพูชาในมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณีที่มีประสบการณ์ทางภาษาไทยต่ำ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลรัตน์ สืบเสาะ, สุธาสินี ปิยพสุนทรา และชมนาด อินทรจามรรักษ์. (2563). ปัญหา
การออกเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยในเด็กกัมพูชาจากผลการศึกษาเชิงกลสัทศาสตร์.
วรรณวิทัศน์, 20(2), 138 – 172.
กาญจนา นาคสกุล. (2545). บรรทัดฐานภาษาไทย เล่ม 1. กรุงเทพ : สถาบันภาษาไทย.
นภาพร พิทักษ์โสภณ. (2557). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการออกเสียงและการรับรู้
เสียงพยัญชนะภาษาอังกฤษกลุ่มที่มีการกักลม (Plosives/Affricates) กรณีศึกษา:
นักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูล
สงคราม. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
นันทนา รณเกียรติ. (2554). สัทศาสตร์ภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ. พิมพ์ครั้งที่ 2.
กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปิ่นแก้ว กังวานศุภพันธ์. (2550). การศึกษาเปรียบต่างเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยระหว่าง
นักเรียนไทยเชื้อสายเขมรกับนักเรียนที่พูดภาษาไทยเป็นภาษาแม่ : นักเรียนชั้น
ประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านแกใหญ่ และมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนศรีไผท
สมันต์ จังหวัดสุรินทร์ กับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 และมัธยมศึกษาปีที่ 6
โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. [วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร
มหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ผณินทรา ธีรานนท์. (2545). การเปลี่ยนแปลงสัทลักษณะของเสียงตรีในภาษาไทย.
วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 24(1-2), 188-209.
ผณินทรา ธีรานนท์. (2559). กลสัทศาสตร์และโสตศาสตร์เสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยใน
ชาวเวียดนามและชาวกัมพูชา. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 35 (1), 81– 94.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554.
พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ราชบัณทิตยสถาน.
ฤทัยวรรณ ปานชาและสุวัฒนา เลี่ยมประวัติ. (2560). วรรณยุกต์ภาษาไทยกรุงเทพฯ ที่
พูดโดยคนกัมพูชาที่มีประสบการณ์ภาษาไทยแตกต่างกัน. Veridian E-
Journal,Silpakorn University ฉบับภาษาไทยสาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์,
(3), 2250 – 2268.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2560). พจนานุกรมศัพท์ภาษาศาสตร์ (ภาษาศาสตร์ทั่วไป)
ฉบับราบบัณฑิตยสภา. กรุงเทพ : สำนักงาน.
สุวิชา ถาวร. (2555). การตีความกำกวมทางวากยสัมพันธ์ในประโยคภาษาอังกฤษโดย
นักเรียนไทยที่มีประสบการณ์ทางภาษาอังกฤษสูงและต่ำ. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิชา ถาวร, ปิยะพรรณ มีสุข, ณรงค์ฤทธิ์ สุขสวัสดิ์, ธฤษวรรณ บัวศรีคำ, อุดมลักษณ์
ระพีแสง, พรโชค พิชญ อู๋สมบูรณ์, วุฒินันท์ สุพร, ถิรวรรณ ศรีรัตนโชติชัย,
กันติทัต การเจริญ และ กนกวรรณ วารีเขตต์. (2564). รายงานการวิจัยการศึกษาการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ภาษาไทย กรณีศึกษานักศึกษาชาวกัมพูชาในมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี. [เอกสารไม่ได้ตีพิมพ์]. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
Chomsky, N. (2006). Language and Mind. Third Edition. New York :
Cambridge University Press.
