การพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนโดยใช้เทคนิคการใช้คำถาม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนประชานุเคราะห์ จังหวัดนครสวรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ของนักเรียนก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคการใช้คำถามสำหรับนักเรียน
ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนประชานุเคราะห์ และ 2) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคการใช้คำถามสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนประชานุเคราะห์
กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 50 คน โรงเรียนประชานุเคราะห์ โดยใช้วิธีการคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือ
ที่ใช้ในการวิจัย คือ ชุดกิจกรรมเสริมทักษะ แบบทดสอบ และแบบสอบถาม สถิติที่ใช้
ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) คะแนนผลสัมฤทธิ์ภาษาจีนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
2) ผลความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยเทคนิคการใช้คำถามสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนประชานุเคราะห์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.35)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กวินกรณ์ ชัยเจริญ และ สุกัญญา ทองแห้ว. (2563). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและ
ทักษะความสามารถด้านการพูดภาษาจีนโดยการสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน. วารสารวิชาการพัฒนาการเรียนรู้สมัยใหม่. 5(6), 16-25.
กัญญรัตน์ ทัดเทียม. (2565). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนโดยใช้การจัดกิจกรรมการ
เรียนรู้แบบตอบสนองด้วยท่าทางของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น. 19(1), 1-13.
กิตติชัย สุทธาสิโนบล. (2541). ผลการใช้เทคนิคการตั้งคำถามของครูที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการ
เรียนวิทยาศาสตร์ทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์และพฤติกรรมกลุ่มของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
ไชยยศ เรืองสุวรรณ. (2544). เทคโนโลยีการศึกษาทฤษฎีและการวิจัย. กรุงเทพมหานคร:
โอเดียนสโตร์.
ธนพร ปะตังทะสา และ พีรพัฒน์ พวงจิตร. (2564). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนโดย
เทคนิคการใช้คำถาม สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/3 โรงเรียนวัชรวิทยา. ใน สุภาพร พงศ์ภิญโญโอภาส (บ.ก.), รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร ครั้งที่ 1 (หน้า 305-313). กำแพงเพชร: มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
นารีรัตน์ กว้างขวาง. (2547). ความพึงพอใจของประชาชนต่อประสิทธิภาพในการให้บริการ
ของมหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ. งานวิจัยเศรษฐศาสตร์ธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการบริหาร. ศรีสะเกษ: มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ.
ปัญญา วรรณชัย. (2553). ความสามารถด้านการฟัง-พูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้น
ประถมศึกษาปีที่ 6 ที่ได้รับการสอนโดยใช้รูปแบบการสอนแบบทางตรง. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พันธณีย์ วิหคโต. (2542). การสังเคราะห์รูปแบบการพัฒนาศักยภาพของเด็กไทย: ด้าน
ทักษะการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: กองวิจัยทางการศึกษา กรมวิชาการ.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2549). วิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 2).
นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศิริลักษณ์ หนองเส. (2545). การศึกษาความสามารถทางการพึ่งพาตนเองด้านวิทยาศาสตร์
และเทคโนโลยีของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่ได้รับการสอนโดยใช้ ชุดกิจกรรมส่งเสริมศักยภาพการเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์. วิทยานิพนธ์สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี(สสวท.)http://www.ipst.ac.th.
ศูนย์ศึกษายุทธศาสตร์สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ. (2561, 9 สิงหาคม). การบริหาร
จัดการชายแดนเพื่อรองรับการเป็นประชาคมอาเซียน พื้นที่บริเวณชายแดนภาคตะวันออก (ชายแดนไทยและกัมพูชา). http://www.sscthailand.org/uploads_ssc/การบริหารจัดการชายแดนกรณีไทย-กัมพูชา.pdf.
สุนีติ์ ภู่จิรฐาพันธุ์. (2554). การใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: ทริปเพิ้ล เอ็ด
ดูเคชั่น.
ไสว ฟักขาว. (2561). การจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร:
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
อัญชลิการ์ ขันติ สมเกียรติ อินทสิงห์ และ สุนทรี คนเที่ยง. (2562). แนวทางการพัฒนาทักษะ
การพูดภาษาจีนเพื่อการสื่อสารเบื้องต้น. ศึกษาศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. 3(1), 34-41
Butt, D, P. (1974). The Teaching of Science a Serf Directed Planning Guide. New
York: Harrper & Row Publisher.
Nunan, D. (2004). Task-Based Language Teaching. Cambridge: Cambridge
University Pree.
