โปรแกรมทางจิตวิทยาเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตตามหลักปรัชญา ของเศรษฐกิจพอเพียงสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ เพื่อศึกษาสภาพปัญหาและความจำเป็นในการเสริมสร้างทักษะชีวิตตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น เพื่อพัฒนาโปรแกรมทางจิตวิทยาสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น และเพื่อศึกษาผลการใช้โปรแกรมทางจิตวิทยาสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2562 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาคม (จิรประวัติ) นครสวรรค์ที่มีคะแนนทักษะชีวิตต่ำกว่าเปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ 25 ลงมา และสมัครใจในการเข้าร่วมโปรแกรมทางจิตวิทยา จำนวน 40 คน เครื่องมือที่ในการวิจัย ได้แก่ แบบวัดทักษะชีวิตตาม
หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงที่มีความเชื่อมั่น 0.713 โปรแกรมทางจิตวิทยา มีระยะเวลา
2 วัน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และทดสอบค่าที ผลการศึกษาพบว่า
ผลศึกษาสภาพปัญหาและความจำเป็นของการเสริมสร้างทักษะชีวิตตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น พบว่า นักเรียนมีปัญหาด้านความ
มีเหตุผล ความพอประมาณ การมีภูมิคุ้มกันในตัวที่ดี และความรู้คู่คุณธรรม ผลการพัฒนาโปรแกรมทางจิตวิทยา ประกอบด้วย 3 ขั้นตอน คือ ขั้นเริ่มต้น ขั้นดำเนินการ และขั้นสรุป
ผลการใช้โปรแกรมทางจิตวิทยา พบว่า หลังการเข้าร่วมโปรแกรมทางจิตวิทยานักเรียนมีทักษะชีวิตตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2541). คู่มือการสอนทักษะชีวิตเพื่อป้องกันเอดส์.
(พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.
เกษม วัฒนชัย. (2551). เส้นทางสู่ความพอเพียง. กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2554). การพัฒนาทักษะชีวิตในระบบการศึกษาขั้น
พื้นฐาน. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
พระศรีรัตน์ สิริรตโน. (2560). การพัฒนาทักษะชีวิตตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของ
นักศึกษาวิทยาลัยอาชีวศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์ ปร.ด. (พุทธบริหารการศึกษา). กรุงเทพฯ:
บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2543). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 8).
กรุงเทพฯ: สำนักทดสอบทางการศึกษาและจิตวิทยา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สกล วรเจริญศรี. (2550). การศึกษาทักษะชีวิตและการสร้างโมเดลกลุ่มฝึกอบรมเพื่อพัฒนา
ทักษะชีวิตของนักเรียนวัยรุ่น. ปริญญานิพนธ์ กศ.ด. (จิตวิทยาการให้คำปรึกษา).
กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมพร เทพสิทธา. (2550). การดำเนินชีวิตแบบเศรษฐกิจพอเพียง ชุมชนและแนวคิดเศรษฐกิจ
พอเพียงปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในบริบทของศาสนาและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ :
สมชายการพิมพ์. สำนักงานคณะกรรมเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
สุเมธ ตันติเวชกุล. (2549). ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงพระเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ: แสงดาว.
Botvin, Gilbert J. (2006). Life Skills Training: Promoting Health and Personal
Development. Princeton Health Press.
Eccle, J. (1999, Fall). “The Development of Children Ages 6 to 14,” The Future
of Children. 9(2): 30-34.
Maxwell, Robert. (1981). Life After School: A Social Skills Curriculum. New York:
Pregamon International Library.
Nelson-Jones, Richard. (1992). Group Leadership: A Training Approach. California:
Brook/Cole. World Health Organization. (1994). Life Skills Education for
Children and Adolescents in Schools. Geneva: WHO.
