ฉากทัศน์ทางวัฒนธรรมท้องถิ่นกับการพัฒนาที่ยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการอธิบายถึงกระบวนการเกี่ยวกับการสร้างฉากทัศน์วัฒนธรรมท้องถิ่น จากการมองอนาคตของการเปลี่ยนแปลงที่คาดว่าจะเกิดขึ้นทางวัฒนธรรมท้องถิ่นกับการพัฒนาที่ยั่งยืน ทั้งนี้ การพัฒนาที่ยั่งยืนคือ การพัฒนาที่มีความสมดุลและการมีปฏิสัมพันธ์ที่เกื้อกูล
ในมิติเศรษฐกิจ มิติสังคม มิติการเมือง มิติวัฒนธรรมและจิตใจ มิติทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม บนฐานความรู้และภูมิปัญญาในการรวบรวมและจัดระบบข้อมูล วิเคราะห์และสังเคราะห์เพื่อนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อท้องถิ่นอย่างมีประสิทธิผล บทความนี้มุ่งวิเคราะห์
ถึงฉากทัศน์ทางวัฒนธรรมท้องถิ่นกับการพัฒนาที่ยั่งยืน จากการวิเคราะห์เอกสาร แนวคิด และการสัมภาษณ์กับผู้รู้ทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น ทั้งด้านกรอบความคิดฉากทัศน์ทางวัฒนธรรมที่ยั่งยืน ทุนวัฒนธรรมในมิติทางประวัติศาสตร์ท้องถิ่น การสร้างอัตลักษณ์บนฐานศิลป์วัฒนธรรมในสถาปัตยกรรมท้องถิ่น วิถีพันธ์ของวัฒนธรรมกับนวัตกรรมทางปัญญาเชิงสร้างสรรค์ ในมิติเชิงบูรณาการความรู้และการพัฒนากระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพของภาพสะท้อนในความคิด ความเชื่อ วิถีชีวิต ขนบธรรมเนียมประเพณีที่เป็นอัตลักษณ์และคุณค่าทางวัฒนธรรมท้องถิ่นกับการพัฒนาที่ยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Agostinho,S., Meek, J.,& Herrington, J. (2005). Design methodology for implementation and evaluation of a scenario- based online learning environment. Journal of Interactive Learning, 16(3), 229-242.
Akin Rapeephat. (2008). Culture is meaning: Theory and Methods. Clifford Gears. Bangkok: Queen Sirindhorn Anthropology Center.
Bamrung Bunpanya. (2006). Community culture and sustainable development. Bangkok: Community Organization Development Institute.
Chanchai Jitlaoaporn, Jidapa Thirasirikul and Sakon Suksamphongchai. (2022). The Prime Minister's vision of youth development through the Children's Day slogan. Thai Academic Journal, Research and Management, 3(1), 21-33.
Chatthip Natsupha. (2011). Thai culture and social change movements. 3rd printing. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Clark, R. (2009). Accelerating expertise with scenario based learning. Learning blueprint Merrifield, VA: American Society for Teaching and Development.
Danai Nilsakul and Nopadon Thungsakul (2017). Sense of Place in Ubon Ratchathani Old Commercial District. Built Environment Inquiry Journal – BEI, 16(1).
Direk Patmasiriwat. (2004). Social capital and cultural capital. Dhamma in modern economics and management. Phitsanulok: Faculty of Management Science and Information Science Naresuan University.
Direk Patmasiriwat. (2008). Cultural capital and wisdom and value creation. Bangkok: Office of the National Economic and Social Development Board.
Erduran, A.D., & Bayrak, E. B. (2013). Investigating teacher candidates’ opinions related to scenario- based learning. An action research. Elementary Education online, 12(2), 528- 549.
International Institute for Trade and Development (Public Organization). (2016). Sustainable development. Bangkok: Institute.
Jiraphan Kanchanachitra. (2007). Community development. Bangkok: Ramkhamhaeng University.
Lowanichchai, S. ., Prachai, S. ., Chamnanphon, K. ., Rattanasuporn, J. ., Krongsrima, K. ., Chinjoho, P. ., & jongmuanwai, benjapuk. (2021). Land Use Maps Database System of Water Resources by Application a Smartphone to Smart Farmers’ 4.0. Humanities and Social Sciences Nakhonsawan Rajabhat University Academic Journal, 8(1), 13–27.
Nittaya Kanokmongkol. (2011). Life has a museum. Living museum of the Japanese people. Ancient City Journal, 37(1), 126.
Office of the National Economic and Social Development Board. (2016). Economic development plan and National Society, Issue 12 (2017-2021). Bangkok: Office.
Pinkaew Luengaramsri. (2011). Popular culture. Academic journal Faculty of Social Sciences: Chiang Mai University. 22 (1), 26- 37.
Pornchai Jedaman and Udon Orakul. (2018). Directions and paradigms of educational research for sustainable local development. Bangkok: Phaisan Builder Sutta.
Pornchai Jedaman. (2018). Philosophy of human resource and local development. Bangkok: Phaisan Builder Sutta.
Rangsan Thanapornphan. (2013). Cultural capital in the global capitalist system. Bangkok: Matichon Publishing House.
Srisakorn Valliphodom. (2008). Mue Chuk Khid: The meaning of cultural landscape. Inner education and local consciousness. Bangkok: Lek-Prapai Foundation Viriyaphant.
Sunida Kiatwattanawisan. (2022). Sufficiency economy philosophy towards sustainable development. Rattanakosin Journal of Social Sciences and Humanities, 4(3), 1-18.
Suthep Sunthornpharm. (2006). Anthropological knowledge. 4th printing. Bangkok: Phrae Wittaya Publishing House.
Thaipat Institute Rural Restoration Foundation of Thailand under the Royal Patronage. (2020). Sustainable development. Bangkok: Institute.
Thaweesak Sasongkroh. (2011). Intelligence and the creation of folk wisdom. Journal of the Institute of Culture and Arts. Srinakharinwirot University, 13(1), 27-37.
Wichai Thianthaworn. (2021).
Wimonsit Haryangkun. (2011). creating cultural heritage: towards the creation of modern Thai architectural identity. Journal of Architecture/Urban Planning Research and Substances, 8(1), 1-19.
Yongthanit Pimonsathian. (2011). Cultural heritage conservation. Government Housing Bank Journal, 17 (66), 28-35.
