ทุนทางวัฒนธรรมเมืองมรดกโลกกำแพงเพชรกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ ของที่ระลึกเชิงสร้างสรรค์

Main Article Content

ชูวิทย์ กมุทธภิไชย
ชลชลิตา กมุทธภิไชย
วิวัฒน์ ทวีทรัพย์
พบพร เอี่ยมใส

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อสำรวจและรวบรวมทุนทางวัฒนธรรมเขตเมืองมรดกโลกกำแพงเพชร และ 2) เพื่อสังเคราะห์ทุนทางวัฒนธรรมสู่กระบวนการออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงการวิจัยและพัฒนา พื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร ได้แก่ วัดพระแก้ว วัดช้างรอบ วัดตะพานหิน วัดพระบรมธาตุนครชุมและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกำแพงเพชร การประเมินความเหมาะสมของต้นแบบผลิตภัณฑ์ผ่านการพิจารณาโดยผู้ทรงคุณวุฒิและผู้ประกอบการเชิงสร้างสรรค์จำนวน 20 ราย เพื่อให้เกิดการตรวจสอบความน่าเชื่อถือของข้อมูลและความถูกต้องของผลการออกแบบ ผลการวิจัยพบว่า1) ทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดกำแพงเพชรมีลักษณะเด่นด้านสุนทรียะที่สะท้อนพลังแห่งอัตลักษณ์ทางศิลปกรรม ซึ่งผู้วิจัยได้สังเคราะห์เป็นแนวคิด “สุนทรียะแห่งพลัง (Aesthetics of Strength)” อันเกิดจากรูปแบบสถาปัตยกรรมศิลาแลงที่มีลักษณะมวลสารหนักแน่น แข็งแรง และทรงพลัง ประกอบกับศิลปกรรมประติมากรรมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของพื้นที่ จากการศึกษาวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและการถอดรหัสสัญญะทางวัฒนธรรม สามารถจำแนกองค์ประกอบทุนทางวัฒนธรรมสำคัญได้ 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มสัญลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมศักดิ์สิทธิ์ พบว่า เจดีย์ทรงดอกบัวตูมเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่มีความโดดเด่นในพื้นที่เมืองโบราณกำแพงเพชร รูปทรงดังกล่าวสะท้อนแนวคิดทางพุทธศาสนาเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ ความเจริญงอกงาม และการตรัสรู้ โดยดอกบัวเป็นสัญลักษณ์ของการหลุดพ้นจากโลกียะสู่โลกุตระ รูปแบบเจดีย์จึงทำหน้าที่เป็นทั้งศูนย์กลางศรัทธาและสัญลักษณ์ทางจิตวิญญาณของชุมชน กลุ่มสัญลักษณ์สัตว์มงคลในงานศิลปกรรมการศึกษาพบว่าสัตว์มงคลที่ปรากฏในงานประดับสถาปัตยกรรมและประติมากรรมของเมืองกำแพงเพชรมีบทบาทเป็นสัญลักษณ์เชิงจักรวาลวิทยาและความเชื่อด้านความเจริญรุ่งเรือง โดยสัตว์สำคัญที่พบ ได้แก่ ช้างประดับ สื่อถึงพลังอำนาจ ความมั่นคง และความอุดมสมบูรณ์ มกร เป็นสัตว์หิมพานต์ที่ทำหน้าที่ปกป้องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ นาค สื่อถึงพลังแห่งน้ำ ความอุดมสมบูรณ์ และการคุ้มครองพระพุทธศาสนา หงส์ สัญลักษณ์ของความสูงส่งและความบริสุทธิ์ และยักษ์ ทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์สถานที่ศักดิ์สิทธิ์สัตว์มงคลเหล่านี้สะท้อนระบบความเชื่อแบบผสมผสานระหว่างพุทธศาสนาศาสนาพราหมณ์ และคติจักรวาลวิทยาในภูมิภาคสุโขทัย และกลุ่มแนวคิดเชิงความหมายทางวัฒนธรรมเมื่อวิเคราะห์เชิงสัญญะและความหมายทางวัฒนธรรม พบว่าสัญลักษณ์ต่าง ๆ สามารถสังเคราะห์เป็นกรอบแนวคิดหลัก คือ “เบิกทรัพย์ เสริมสิริมงคล” ซึ่งสะท้อนความเชื่อของชุมชนเกี่ยวกับความรุ่งเรือง ความมั่งคั่งและการคุ้มครองปกปักรักษา แนวคิดดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าทุนทางวัฒนธรรมของเมืองกำแพงเพชรไม่ได้เป็นเพียงมรดกทางประวัติศาสตร์ หากแต่เป็นระบบสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่มีความหมายเชิงจิตวิญญาณและเศรษฐกิจวัฒนธรรมซึ่งสามารถนำมาต่อยอดสู่การสร้างคุณค่าใหม่ในรูปแบบของผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์ 2) ต้นแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก พบว่า ระดับความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับสูงมาก (x ̅ = 4.75) คิดเป็นร้อยละ 95.00 โดยมิติ คุณค่าทางจิตวิญญาณและความเชื่อ มีคะแนนเฉลี่ยสูงที่สุด (x ̅ = 4.92) แสดงให้เห็นว่าการบูรณาการความเชื่อมงคลเข้ากับประโยชน์ใช้สอย สามารถส่งเสริมทั้งมูลค่าทางเศรษฐกิจและมูลค่าทางอารมณ์ พร้อมตอบสนองต่อพลวัตความต้องการของตลาดร่วมสมัย
ได้อย่างมีประสิทธิผล

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
กมุทธภิไชย ช., กมุทธภิไชย ช., ทวีทรัพย์ ว., & เอี่ยมใส พ. (2026). ทุนทางวัฒนธรรมเมืองมรดกโลกกำแพงเพชรกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ ของที่ระลึกเชิงสร้างสรรค์. วารสารวิชาการ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 13(1), 55–69. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/hssnsru/article/view/285508
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

Barthes, R. (1972). Mythologies. Hill and Wang.

Boon-anon, R. (2017). Product development form cultural heritage of Trai Trueng Sub-district to support tourism in Kamphaeng Phet Province. Kasalongkham Research Journal, 11(Special Issue), 267-278.

Budsitha, P., et al. (2018). Purchasing behavior and marketing mix factors affecting the purchase of OTOP products in Kamphaeng Phet province. Journal of Local Management and Development, 8(1), 35-37.

Chume, T., Boonmounwai, S., & Pansiri, A. (2021). Guidelines for cultural capital management to enhance sustainable community economy. Program Management Unit for Area-based Development (PMU A).

Howkins, J. (2001). The creative economy: How people make money from ideas. Penguin.

Kamphaeng Phet Province. (2024). History of Kamphaeng Phet city (2nd ed.). Kamphaeng Phet Provincial Office.

Kamphaeng Phet Rajabhat University. (2019). Research report on tourist souvenir purchasing behavior in Kamphaeng Phet province. Agricultural Research Development Agency (ARDA).

Leksukhum, S. (1999). Sukhothai art. Muang Boran.

Nirunthevee, S. (2013). Cultural capital and socio-economic development. National Research Council of Thailand.

Panyawutrakun, W. (2020). Research report: Potential assessment and upgrading of cultural tourism in the Sukhothai World Heritage area and linked areas (Kamphaeng Phet, Phitsanulok, and Phetchabun). Thailand Science Research and Innovation (TSRI).

Parphatsorn, P. (2023). Promotion of unique patterns from World Heritage Sites in Kamphaeng Phet for value-added cultural products. Journal of Kamphaeng Phet Rajabhat University.

Program Management Unit on Area Based Development (PMU A). (2023). Cultural capital research framework: Utilizing the value of cultural capital to create value-added products. Ministry of Higher Education, Science, Research and Innovation.

Tepraksa, Y. (2020). Management of cultural capital for creative tourism development. Journal of Cultural Approach.