ปัจจัยที่มีผลต่อการระบุบาดแผลฉีกขาดขอบเรียบไม่ตรงกับบาดแผลที่ตรวจพบและประวัติวัตถุที่กระทำในผู้ป่วยคดีแผนกนิติเวช โรงพยาบาลสุรินทร์
คำสำคัญ:
บาดแผลฉีกขาด, บาดแผลฉีกขาดขอบเรียบ, ระบุชนิดบาดแผล, นิติเวช, นิติเวชคลินิกบทคัดย่อ
การระบุชนิดบาดแผลฉีกขาดให้ถูกต้อง สามารถบอกชนิดวัตถุที่ทำให้เกิดบาดแผลได้ ซึ่งเป็นข้อมูลสำคัญในการพิจารณาคดี เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการระบุบาดแผลฉีกขาดขอบเรียบไม่ตรงกับลักษณะบาดแผลที่ตรวจพบและประวัติวัตถุที่มากระทำ ในผู้ป่วยคดีที่ถูกทำร้ายร่างกายโดยมีประวัติชัดเจนว่าเกิดจากวัตถุของแข็ง
มีคมและพบบาดแผลฉีกขาดขอบเรียบ (incised wound) แผนกนิติเวชคลินิก โรงพยาบาลสุรินทร์ ช่วงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 ถึงเดือน กุมพาพันธ์ พ.ศ. 2565 ศึกษารูปแบบ retrospective cohort design วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา วิเคราะห์ปัจจัยด้วยสถิติMultivariable logistic regression
ผู้ป่วยเข้าเกณฑ์ 254 ราย ร้อยละ 89 เป็นเพศชาย อายุเฉลี่ย 34.5 (+ 14.17) ปี กลุ่มที่ระบุชนิดบาดแผลฉีกขาดขอบเรียบไม่ตรงกับลักษณะบาดแผลที่ตรวจพบและประวัติวัตถุที่มากระทำมี 179 ราย (ร้อยละ 70.5) ปัจจัยที่มีผลให้ระบุชนิดบาดแผลฉีกขาดขอบเรียบไม่ตรงกับลักษณะบาดแผลที่ตรวจพบและประวัติวัตถุที่มากระทำ ได้แก่ การมีบาดแผลประเภทอื่นร่วมด้วย (OR 1.88, 95% CI 1.06-3.31) บาดแผลที่เกิดก่อนมาตรวจมากกว่า 1 ชม. (OR 1.87, 95% CI 1.06-3.29) บาดแผลที่ผ่านการเย็บมาก่อนเพิ่มโอกาสให้ระบุชนิดบาดแผลฉีกขาดขอบเรียบไม่ตรงกับลักษณะบาดแผลที่ตรวจพบและประวัติวัตถุที่มากระทำมากถึง 11.82 เท่า (95% CI 1.56-89.75) การระบุชนิดบาดแผลจากสถานพยาบาลแรกที่ไม่ตรงกับประวัติและลักษณะบาดแผลที่ตรวจพบมีผลให้ระบุชนิดบาดแผลฉีกขาดขอบเรียบไม่ตรงกับลักษณะบาดแผลที่ตรวจพบและประวัติวัตถุที่มากระทำ 12.22 เท่า (95%CI 2.04-73.19)
เอกสารอ้างอิง
ดวงกมล ปิ่นเฉลียว. (2563). แนวทางในการดูแลผู้ป่วยคดีสำหรับพยาบาล (THE GUIDELINE OF FORENSIC PATIENTS CARE FOR NURSES). Journal of The Police Nurses, 12 (1), 244-250. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/policenurse/article/view/240087/165592นิติกร โปริสวาณิชย์. (2557). คู่มือการปฏิบัติงานนิติเวช (สำหรับแพทย์และบุคลากรทางการแพทย์) กระทรวงสาธารณสุข. https://phdb.moph.go.th/main/index/downloadlist/53/7
ธัญญศักดิ์ เอกเวชวิท, ทศนัย พิพัฒน์โชติธรรม (2557). Blunt force injury. ใน วชิระ เพ็งจันทร์ และธงชัย เลิศวิไลรัตนพงศ์ (บ.ก.), คู่มือการปฏิบัติงานนิติเวช (สำหรับแพทย์และบุคลากรทางการแพทย์) กระทรวงสาธารณสุข. (น.96-100). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข.
เปรมฤดี ทวีคง. (2561). การตรวจบาดแผล. ใน อนิรุธ วรวาท, กันต์ ทองแถม ณ อยุธยา, วิรัชญา ลิ้มกิติศุภสิน, ณัฐพงษ์ ตุลาพันธุ์ และกนกนาค หงสกุล (บ.ก.), คู่มือการตรวจผู้ป่วยคดี ปีงบประมาณ 2561. (น.1-4). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข.
วิจารณ์ วชิรวงศากร และ ศักดิ์สิทธิ์ บุญลักษณ์. (2557). การชันสูตรบาดแผลทางนิติเวชศาสตร์. ใน วชิระ เพ็งจันทร์ และธงชัย เลิศวิไลรัตนพงศ์ (บ.ก.), คู่มือการปฏิบัติงานนิติเวช (สำหรับแพทย์และบุคลากรทางการแพทย์) กระทรวงสาธารณสุข. (น.91-94). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข.
สุธิดา บูชิตรัตนคุณ, ศักดา สถิรเรืองชัย (2557). Sharp force injury. ใน วชิระ เพ็งจันทร์ ธงชัย เลิศวิไลรัตนพงศ์ (บ.ก.), คู่มือการปฏิบัติงานนิติเวช (สำหรับแพทย์และบุคลากรทางการแพทย์) กระทรวงสาธารณสุข. (น.101-107). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข.
อภิชัย แผลงศร. (ม.ม.ป.). นิติเวชคลินิก (Clinical forensic medicine). http://med.swu.ac.th/forensic/images/AP_CFM(new)_1-60.pdf
Akshat V, Anand M, Ritesh G. M, Tanuj K, Prateek R (2010). A retrospective review of homicides in Mangalore, South India. Journal of Forensic and Legal Medicine, 17(6), 312-315. doi:10.1016/j.jflm.2010.04.012
Archana C. , Srijana K. , Samjhana G. , Harihar W. (2020). Patterns and Severity of Injuries in Patients Following Physical Assault– A Medicolegal Aspects. Eastern Green Neurosurgery, 2(2), 16-20. doi : 10.3126/egn.v2i2.29238
Basappa SH , Harish S, Girish C.Y. P, Praveen S. Jayanth S.H.3 (2012). Study of defense injuries in homicidal deaths – An autopsy study. Journal of Forensic and Legal Medicine, 19(4), 207-210. doi: 10.1016/j.jflm.2011.12.022
Carr D.J, Godhania K, Mahoney P.F (2018). Edged weapons awareness. International Journal of Legal Medicine, 133(4), 1217-1224. doi : 10.1007/s00414-018-1966-6
Christine A G, Fiona M, David I. C, Alex D M. (2019). Assault–related sharp force injury among adults in Scotland 2001–2013: Incidence, socio-demographic determinants and relationship to violence reduction measures. Aggression and Violent Behavior, 46(1), 190-196. doi: 10.1016/j.avb.2018.10.002
Christophe B.A. , Christophe F.B. , Michel D.A , Geoffroy L.G. (2010). Homicidal and suicidal sharp force fatalities: Autopsy parameters in relation to the manner of death. Forensic Science International, 198(1-3), 150-154. doi:10.1016/j.forsciint.2010.02.017.
Crane J (2009). Injury. In Maclay W.D.S. (Ed.), Clinical Forensic Medicine 3rd edition.
(p. 99-113). Newyork : Cambridge University Press.
Eni U. E, Na’aya H. U, Musa A. M, Lawan M. A , Chinda J. Y. (2009). An Audit of Non-Fatal Assault Injuries Treated In Federal Medical Center (FMC), Nguru, North East Nigeria. Nigerian Journal of Medicine, 18(2), 168-171. doi : 10.4314/njm.v18i2.45057
Manoj K. M, Mohan K.2 , Arun M.3 , Vikram P.4 (2005). Victims of homicidal deaths – an analysis of variables. Journal of Clinical Forensic Medicine, 12(6), 302-304. doi:10.1016/j.jcfm.2005.03.007.
Karlsson T. (1998). Homicidal and suicidal sharp force fatalities in Stockholm, Sweden. Orientation of entrance wounds in stabs gives information in the classification. Forensic Science International, 93(1), 21-32. doi : 10.1016/s0379-0738(98)00025-5
Payne J.James & J. Hinchliffe. (2011). Injury Assessment, Documentation, and Interpretation. In Magaret M (Ed.), Clinical Forensic Medicine A Physician’s Guide. 3rd edition.
(p. 146-147). London : Springer New York Dordrecht Heidelberg.
Payne J.James. (2016). Injury, Fatal and Nonfatal : Sharp and Cutting-Edge Wounds. Retrieved 15 May 2022, from/ https://asomef.org.co/wp-content/uploads/2020/04/Injury-Fatal-and-Nonfatal-Sharp-and-Cutting-Edge-Wounds.pdf
Saurabh C. & Biswajit S. (2013). Pattern of defense injuries among homicidal victims. Egyptian Journal of Forensic Sciences, 3(3), 81-84. doi : 10.1016/j.ejfs.2012.11.002
Sharma B. R. (2003). Clinical forensic medicine – management of crime victims from trauma to trial. Journal of Clinical Forensic Medicine, 10(4), 267-273. doi : 10.1016/j.jcfm.2003.09.003
Subba S. , Binu V. , Ritesh G.M. , Virendra K.4 (2010). Physical assault related injuries in Western Nepal – A hospital based retrospective study. Journal of Forensic and Legal Medicine, 17(4), 203-208. doi : 10.1016/j.jflm.2010.02.001
Ursus-Nikolaus R & Martin W (2004). Tissue Repair. In U.N. Riede (Ed.), Color Atlas of Pathology. (p.310-312). Stuttgart : Druckhaus Go¨tz, Ludwigsburg.
World Health Organization. (2022). Estimates of number of homicides. https://www.who.int/data/gho/data/indicators/indicator-details/GHO/ghe-estimates-of-number-of-homicides.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
Disclaimer and Copyright Notice
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องอ้างอิงเสมอ
