การบริหารความเสี่ยงของโรงพยาบาล ในบริบทของพยาบาลวิชาชีพ
คำสำคัญ:
ความเสี่ยง ความผิดพลาด การบริหารจัดการความเสี่ยง ความเสี่ยงทางการพยาบาล การบริหารความเสี่ยงแบบมีส่วนร่วม กระบวนการ Plan-Do-Check-Actบทคัดย่อ
ความเสี่ยงนับว่าเป็นเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์หรือความผิดพลาดที่แต่ละหน่วยงานหรือองค์กรไม่อยากให้เกิดขึ้น เพราะถ้ามีความเสี่ยงหรือความผิดพลาดเกิดขึ้น โอกาสที่จะเกิดความเสียหายย่อมต้องมีไม่มากก็น้อย ความเสี่ยงสามารถเกิดขึ้นได้ทุกเวลาและมีปัจจัยที่ส่งผลให้เกิดความเสี่ยง ดังนั้น การบริหารความเสี่ยงนับเป็นเครื่องมือบริหารองค์กรที่มีการนำมาใช้แพร่หลายในการจัดการสถานการณ์ ความไม่แน่นอนที่อาจส่งผลกระทบต่อองค์กรให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้ และยังอาจเป็นโอกาสในการสร้างสรรค์มูลค่าเพิ่มให้แก่องค์กรด้วยการพัฒนากระบวนการทำงานให้มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลเพิ่มมากขึ้น การบริหารความเสี่ยงที่ดีจะต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกฝ่ายในโรงพยาบาล ในการร่วมกันค้นหาความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นค้นหาสาเหตุของปัญหา แนวทางการแก้ไขปัญหารวมถึงการนำมาประยุกต์ใช้ในการปฏิบัติงาน
กระบวนการในการจัดการกับความเสี่ยง ประกอบด้วย การกำหนดวัตถุประสงค์ การบ่งชี้เหตุการณ์การประเมินความเสี่ยง การตอบสนองต่อความเสี่ยง กิจกรรมการควบคุมและการติดตามประเมินผล ซึ่งเครื่องมือที่นิยมใช้ในการดำเนินงาน ได้แก่ กระบวนการ Plan-Do-Check-Act โดยการดำเนินงานเกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงในโรงพยาบาลจะต้องเป็นการบริหารความเสี่ยงแบบมีส่วนร่วมจะต้องมีการมอบหมายหน้าที่และผู้รับผิดชอบอย่างชัดเจน เพื่อให้การดำเนินงานเป็นไปอย่างมีระบบและสามารถพัฒนางานด้านการบริหารความเสี่ยงอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
ณัฐวัตร มนต์เทวัญ. (2541). การบริหารความปลอดภัย. วารสารเซฟตี้ไลท์, 2(12), หน้า 63-69.
ผ่องพรรณ จันธนสมบัติ และคณะ (2555). การบริหารความเสี่ยงทางคลินิกของพยาบาลวิชาชีพ. วารสารพยาบาลศาสตร์และสุขภาพ, 35 (กรกฎาคม-กันยายน), 118–124.
พัฑฒิดาสุภีสุทธิ์. (2550). การบริหารความเสี่ยงในองค์กรพยาบาล โรงพยาบาลชุมชนที่คัดสรร, การศึกษาค้นคว้าอิสระ ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภัทร์ธิตา โภคาพันธ์ และคณะ. (2555). การพัฒนาคุณภาพระบบการจัดการความเสี่ยงด้านคลินิกตามมาตรฐานงานบริการผู้ป่วยในของพยาบาล โรงพยาบาลค่ายสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี, วารสารพยาบาลทหารบก.
เมธา สุวรรณสาร. (2552). การระบุปัจจัยต่างๆ ที่มีผลต่อองค์กร. Available at http://www.itgthailand.com,
วิทยา วิทยอุดม (2550). องค์การและการจัดการ, กรุงเทพมหานคร: บริษัทธนธัชการพิมพ์.
วิมลพร ไสยวรรณ (2545). การพัฒนารูปแบบการบริหารความเสี่ยงแบบมีส่วนร่วมในหน่วยงาน อุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลรัฐ กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตร- มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการพยาบาล บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,
วีณา จีระแพทย์. (2550). การบริหารความปลอดภัยของผู้ป่วย. กรุงเทพฯ : ด่านสุทธาการพิมพ์.
ศันสนีย์ รุ่งรัตน์ธวัชชัย (2554). การบริหารความเสี่ยงสำหรับพยาบาล, วิทยาลัยพยาบาลและสุขภาพ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
สำนักงานคณบดี คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี. (2547). แนวทางการบริหารความเสี่ยงThe Committee of Sponsoring Organizations of the Tread way Commission ฉบับปรับปรุง ตุลาคม 2547, Available at http://rama4.mahidol.ac.th/risk_mgt/?q=standard
สุธาสินี โพธิจันทร์ (2558). PDCA หัวใจสำคัญของการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง. วารสาร Productivity World, สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.
อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล และคณะ (2543). ระบบบริหารความเสี่ยงในโรงพยาบาล. สถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล, กรุงเทพมหานคร.
McDonald A, Leyhane T. (2005). Drill down with root cause analysis. Nurse Managememt, 36: 26-31.
Swansburg, R.C., and Swansburg, R.J. (2002). Introduction to management and Leadership for nurse manager, 3rd ed. Boston: Jone& Bartlett.
Vaughan, E. J. (1997). Risk management. New York: New Baskervi, 1997
Wilson J. & Tingle J. (1999). Clinical risk modification: A route to clinical governance, Oxford: Butterworth-Heinemann.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
Disclaimer and Copyright Notice
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องอ้างอิงเสมอ