คำพิพากษา 1. ละเมิดและความรับผิด 2. คดีพิพาทเกี่ยวกับการที่เจ้าหน้าที่ของรัฐละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ

บทคัดย่อ

1. ละเมิดและความรับผิด

คำพิพากษาฎีกาที่ 12498 /2558

ย่อฎีกา

สำหรับคดีนี้บิดามารดาของ ด.ญ. ก เป็นโจทก์ ยื่นฟ้องสาธารณสุข เรื่องละเมิด เรียกค่าเสียหาย 12 ล้านบาท จากกรณีที่ ด.ญ. ก ได้เข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลเลย ระหว่างวันที่ 26-28 มิ.ย. 2547 ด้วยอาการไข้สูง ปวดหัว ซึ่งแพทย์สงสัยว่า ปอดบวม แต่ตลอด 3 วัน ไข้ไม่ลด แต่ยังสามารถพูดคุยรู้เรื่อง ทานอาหารเองได้ ช่วยเหลือตัวเองได้ กระทั่งวันที่ 29 มิ.ย. 2547 อาการทรุดลง มีอาการชักในบางครั้ง แพทย์จึงทำการเจาะไขสันหลังจน ด.ญ. ก ไม่รับรู้อะไรได้อีก และแพทย์สงสัยว่าเป็นเยื่อหุ้มสมองอักเสบ แล้ววันที่ 2 ก.ค. 2547 ถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ขอนแก่น แพทย์วินิจฉัยว่าสมองติดเชื้อ เลือดไม่ไปเลี้ยงสมอง รับรู้อะไรไม่ได้และควบคุมตัวเองไม่ได้ จากนั้นได้มีการร้องเรียนไปที่กระทรวงสาธารณสุข เพื่อขอความเป็นธรรมเมื่อเดือน มี.ค. 2558 มีการอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาให้กระทรวงสาธารณสุขต้องชดใช้เงิน 2 ล้านบาทให้ครอบครัวพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันฟ้อง

1. คดีพิพาทเกี่ยวกับการที่เจ้าหน้าที่ของรัฐละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ

คดีหมายเลขแดงที่ อ. 1014/2559

ย่อคำสั่งศาลปกครอง

ข้อเท็จจริงในคดีมีว่า นาย ป. ประกอบกิจการแบบครัวเรือนผลิตโคมไฟจากไม้ไผ่ โดยทำงานเพียงคนเดียวในวันจันทร์ถึงวันศุกร์ตั้งแต่เวลา 8 นาฬิกา ถึง 17 นาฬิกา ในการผลิตชิ้นงานได้ใช้เครื่องมือ เตาอบไม้ และอุปกรณ์กำลังต่ำสามารถผลิตงานได้วันละ 4 ถึง 5 ชิ้น โรงเรือนที่ใช้ประกอบกิจการอยู่ห่างจากรั้วบ้าน 6.32 เมตร มีท่อปล่อยควัน มีกำแพงกั้นระหว่างบ้านของผู้ฟ้องคดีกับโรงเรือนที่นาย ป. ประกอบกิจการมีความสูง 2.85 เมตร ต่อมา ผู้ฟ้องคดีซึ่งมีบ้านติดกันได้ร้องเรียนต่อผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 (นายกเทศมนตรี) ว่าได้รับความเดือดร้อนจากการประกอบกิจการทำโคมไฟหรือเฟอร์นิเจอร์ไม้ของนาย ป. ทำให้เกิดควันไฟจากการอบไม้ มีกลิ่นทินเนอร์ และมีเสียงดังจากเลื่อยไฟฟ้าและเครื่องตอกตะปูเป็นการรบกวนความเป็นอยู่ของผู้ฟ้องคดีและครอบครัว แต่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ไม่ดำเนินการแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนเหตุรำคาญดังกล่าว จึงฟ้องศาลปกครองขอให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ดำเนินการแก้ไขความเดือดร้อนให้แก่ผู้ฟ้องคดี  ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยว่า การประกอบกิจการของนาย ป. ยังไม่อาจถือได้ว่าเป็นกิจการอันจะก่อให้เกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชนหรือมีผลกระทบต่อสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีวิตของผู้ฟ้องคดีและผู้พักอาศัยข้างเคียง อันจะถือเป็นเหตุรำคาญ ตามมาตรา 25 (3) และ (4) แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 ดังนั้น ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ในฐานะเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามมาตรา 28 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 จึงไม่มีหน้าที่ที่จะต้องดำเนินการออกคำสั่งให้นาย ป. ระงับเหตุรำคาญ