การบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. ๒๕๕๑ ในเขตเทศบาลเมือง

ผู้แต่ง

  • วิไลวรรณ มาเจริญทรัพย์

คำสำคัญ:

การบังคับใช้กฎหมาย กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด เทศบาลเมือง

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ระดับการรับรู้การบริหาร ระดับการประเมินความรู้  และการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ในเขตเทศบาลเมือง (2) ปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยการรับรู้ และปัจจัยการประเมินความรู้มีความสัมพันธ์กับการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ในเขตเทศบาลเมือง

วิธีการศึกษาใช้กลุ่มตัวอย่างคือผู้อำนวยการกองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมที่ปฏิบัติงานในสำนักงานเทศบาลเมืองทั่วประเทศ โดยสุ่มตัวอย่างตามสัดส่วนของเทศบาลที่มีในแต่ละภาค ได้ขนาดตัวอย่างจำนวน 110 คน ใช้เครื่องมือคือแบบสอบถามซึ่งทดสอบค่าความเชื่อมั่นด้านการรับรู้การบริหาร เท่ากับ 0.8814  การประเมินความรู้ เท่ากับ 0.8966 และการบังคับใช้กฎกระทรวง เท่ากับ 0.8266 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ Spearman rank correlation

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ตอบแบบสอบถาม มีอายุเฉลี่ย 48.3 ปี อยู่ในช่วงอายุ 41-50 ปี ระยะเวลาเฉลี่ยที่ดำรงตำแหน่ง 6.9 ปี  และจบการศึกษาสูงกว่าปริญญาตรี ร้อยละ 59.8 สำหรับการได้รับความรู้เกี่ยวกับการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 จากกรมอนามัย ร้อยละ 93.5 เคยศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ร้อยละ  97.8โดยเคยศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมจากหนังสือคู่มือเกี่ยวกับกฎกระทรวงว่าด้วยตลาด ร้อยละ 94.6

เคยปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่ตามกฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ร้อยละ 90.2 ส่วนการบังคับใช้กฎกระทรวงอยู่ในระดับมาก ร้อยละ 89.1 การรับรู้การบริหารอยู่ในระดับมาก ร้อยละ 98.9 การประเมินความรู้อยู่ในระดับมาก ร้อยละ 55.4  2) ปัจจัยเพศมีความสัมพันธ์กับการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ในเขตเทศบาลเมือง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value < .05) ส่วนปัญหาที่พบมากที่สุดคือบุคลากรที่รับผิดชอบงานหลายหน้าที่ ขาดความรู้ทางกฎหมาย และมีจำนวนน้อย การศึกษานี้มีข้อเสนอแนะให้เทศบาลต้องมีแผนเพิ่มบุคลากรให้เหมาะสมกับปริมาณงาน จัดทำแผนการดำเนินงานเรื่องตลาดสด และจัดทำแผนในการจัดหาสิ่งสนับสนุนการดำเนินงานให้มีความเพียงพอ เช่น วัสดุ อุปกรณ์ ยานพาหนะ  

เอกสารอ้างอิง

ฉัตรสุมน พฤฒิภิญโญ. (2554). กฎหมายสุขภาพ สาธารณสุขและการรักษาพยาบาล. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
เดชา วรรณพาหุล. (2546). การบริหารจัดการเหตุรำคาญของเจ้าพนักงานสาธารณสุขเขต 2 ตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (สาธารณสุขศาสตร์) สาขาบริหารกฎหมายการแพทย์และสาธารณสุข. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
นันทกา หนูเทพ. (2538). การดำเนินงานสุขาภิบาลอาหารในแผงลอยจำหน่ายอาหารของเทศบาลศึกษาเฉพาะกรณีเทศบาลเมืองลพบุรี. ภาคนิพนธ์คณะพัฒนาสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
บริหารกฎหมายสาธารณสุข, ศูนย์. (2547). คู่มือปฏิบัติว่าด้วยเรื่องการควบคุมกิจการตลาดสดตามกฎหมายการสาธารณสุข. นนทบุรี: โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
ประหยัด หงส์ทองคำและพรศักดิ์ ผ่องแผ้ว. (2529). ปัญหาการปรับปรุงประสิทธิภาพของการบริหารเทศบาล. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพาณิชย์.
เปรมศักดิ์ พีระยุทธพงศ์. (2537). การปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่และความรับผิดชอบของเจ้าพนักงานสาธารณสุขตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535: ศึกษาเฉพาะกรณีสาธารณสุขอำเภอ. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (สาธารณสุขศาสตร์) สาขาวิชาเอกบริหารกฎหมายการแพทย์และสาธารณสุข บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย มหิดล.
พรทิพย์ อุ่นโกศล. (2532). ปัจจัยที่มีผลต่อการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของหัวหน้าฝ่ายสุขาภิบาลและป้องกันโรค โรงพยาบาลชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหารสาธารณสุข บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
ลีนา ตังกนะภัคย์และคณะ. (2551). การบังคับใช้กฎหมายในตลาดประเภทที่ 1. ศูนย์อนามัยที่ 12 ยะลา.
อรพรรณ ศรีสุขวัฒนา. (2541). รายงานการวิจัยเรื่องการใช้พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535 การควบคุมการจำหน่ายอาหารในที่หรือทางสาธารณะในเขตเทศบาล. กรุงเทพมหานคร: องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
อุสาห์ เพ็งพารา. (2536). กระบวนการบริหารจัดการระดับจังหวัดและอำเภอต่อประสิทธิผลของหน่วยงานสาธารณสุขระดับตำบลจังหวัดปัตตานี. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพยาบาลสาธารณสุข บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2015-01-21

รูปแบบการอ้างอิง

มาเจริญทรัพย์ ว. (2015). การบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. ๒๕๕๑ ในเขตเทศบาลเมือง. วารสารนโยบายสุขภาพ กฎหมาย และการบริหาร, 1(1), 1–13. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/journal_law/article/view/161742

ฉบับ

ประเภทบทความ

นิพนธ์ต้นฉบับ