การบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. ๒๕๕๑ ในเขตเทศบาลเมือง
คำสำคัญ:
การบังคับใช้กฎหมาย กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด เทศบาลเมืองบทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ระดับการรับรู้การบริหาร ระดับการประเมินความรู้ และการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ในเขตเทศบาลเมือง (2) ปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยการรับรู้ และปัจจัยการประเมินความรู้มีความสัมพันธ์กับการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ในเขตเทศบาลเมือง
วิธีการศึกษาใช้กลุ่มตัวอย่างคือผู้อำนวยการกองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมที่ปฏิบัติงานในสำนักงานเทศบาลเมืองทั่วประเทศ โดยสุ่มตัวอย่างตามสัดส่วนของเทศบาลที่มีในแต่ละภาค ได้ขนาดตัวอย่างจำนวน 110 คน ใช้เครื่องมือคือแบบสอบถามซึ่งทดสอบค่าความเชื่อมั่นด้านการรับรู้การบริหาร เท่ากับ 0.8814 การประเมินความรู้ เท่ากับ 0.8966 และการบังคับใช้กฎกระทรวง เท่ากับ 0.8266 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ Spearman rank correlation
ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ตอบแบบสอบถาม มีอายุเฉลี่ย 48.3 ปี อยู่ในช่วงอายุ 41-50 ปี ระยะเวลาเฉลี่ยที่ดำรงตำแหน่ง 6.9 ปี และจบการศึกษาสูงกว่าปริญญาตรี ร้อยละ 59.8 สำหรับการได้รับความรู้เกี่ยวกับการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 จากกรมอนามัย ร้อยละ 93.5 เคยศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ร้อยละ 97.8โดยเคยศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมจากหนังสือคู่มือเกี่ยวกับกฎกระทรวงว่าด้วยตลาด ร้อยละ 94.6
เคยปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่ตามกฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ร้อยละ 90.2 ส่วนการบังคับใช้กฎกระทรวงอยู่ในระดับมาก ร้อยละ 89.1 การรับรู้การบริหารอยู่ในระดับมาก ร้อยละ 98.9 การประเมินความรู้อยู่ในระดับมาก ร้อยละ 55.4 2) ปัจจัยเพศมีความสัมพันธ์กับการบังคับใช้กฎกระทรวงว่าด้วยตลาด พ.ศ. 2551 ในเขตเทศบาลเมือง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value < .05) ส่วนปัญหาที่พบมากที่สุดคือบุคลากรที่รับผิดชอบงานหลายหน้าที่ ขาดความรู้ทางกฎหมาย และมีจำนวนน้อย การศึกษานี้มีข้อเสนอแนะให้เทศบาลต้องมีแผนเพิ่มบุคลากรให้เหมาะสมกับปริมาณงาน จัดทำแผนการดำเนินงานเรื่องตลาดสด และจัดทำแผนในการจัดหาสิ่งสนับสนุนการดำเนินงานให้มีความเพียงพอ เช่น วัสดุ อุปกรณ์ ยานพาหนะ
เอกสารอ้างอิง
เดชา วรรณพาหุล. (2546). การบริหารจัดการเหตุรำคาญของเจ้าพนักงานสาธารณสุขเขต 2 ตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (สาธารณสุขศาสตร์) สาขาบริหารกฎหมายการแพทย์และสาธารณสุข. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
นันทกา หนูเทพ. (2538). การดำเนินงานสุขาภิบาลอาหารในแผงลอยจำหน่ายอาหารของเทศบาลศึกษาเฉพาะกรณีเทศบาลเมืองลพบุรี. ภาคนิพนธ์คณะพัฒนาสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
บริหารกฎหมายสาธารณสุข, ศูนย์. (2547). คู่มือปฏิบัติว่าด้วยเรื่องการควบคุมกิจการตลาดสดตามกฎหมายการสาธารณสุข. นนทบุรี: โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
ประหยัด หงส์ทองคำและพรศักดิ์ ผ่องแผ้ว. (2529). ปัญหาการปรับปรุงประสิทธิภาพของการบริหารเทศบาล. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพาณิชย์.
เปรมศักดิ์ พีระยุทธพงศ์. (2537). การปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่และความรับผิดชอบของเจ้าพนักงานสาธารณสุขตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535: ศึกษาเฉพาะกรณีสาธารณสุขอำเภอ. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (สาธารณสุขศาสตร์) สาขาวิชาเอกบริหารกฎหมายการแพทย์และสาธารณสุข บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย มหิดล.
พรทิพย์ อุ่นโกศล. (2532). ปัจจัยที่มีผลต่อการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของหัวหน้าฝ่ายสุขาภิบาลและป้องกันโรค โรงพยาบาลชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหารสาธารณสุข บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
ลีนา ตังกนะภัคย์และคณะ. (2551). การบังคับใช้กฎหมายในตลาดประเภทที่ 1. ศูนย์อนามัยที่ 12 ยะลา.
อรพรรณ ศรีสุขวัฒนา. (2541). รายงานการวิจัยเรื่องการใช้พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535 การควบคุมการจำหน่ายอาหารในที่หรือทางสาธารณะในเขตเทศบาล. กรุงเทพมหานคร: องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
อุสาห์ เพ็งพารา. (2536). กระบวนการบริหารจัดการระดับจังหวัดและอำเภอต่อประสิทธิผลของหน่วยงานสาธารณสุขระดับตำบลจังหวัดปัตตานี. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพยาบาลสาธารณสุข บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
Disclaimer and Copyright Notice
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องอ้างอิงเสมอ