การเปรียบเทียบปัจจัยในการพิจารณาการจ่ายเงินช่วยเหลือเพื่อการชดเชย กรณีผู้ให้บริการได้รับความเสียหายจากการให้บริการสาธารณสุข

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ โดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบปัจจัยในการพิจารณาของคณะอนุกรรมการกับจำนวนเงินที่จ่ายเงินช่วยเหลือเพื่อการชดเชยกรณีผู้ให้บริการได้รับความเสียหายจากการให้บริการสาธารณสุขกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือผู้ให้บริการที่ได้รับความเสียหายที่มีการบันทึกรวบรวบไว้ที่สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติตั้งแต่เดือนตุลาคม ปีพ.ศ. 2551-เดือนกันยายนพ.ศ. 2555 ใช้สูตรการประมาณช่วงสัดส่วนของประชากรกรณีทราบจำนวนประชากร ได้กลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 344 ราย เป็นผู้ให้บริการที่ได้รับความเสียหายกรณีติดเชื้อวัณโรค 253  รายและกรณีเข็มทิ่มตำและของมีคมบาดที่สัมพันธ์กับเชื้อเอชไอวี 91 ราย ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นสองชั้น  โดยวิเคราะห์เปรียบเทียบด้วยสถิติ t-test และ ANOVA และทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธี  Scheffe^́ และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพร่วมด้วย โดยเครื่องมือที่ใช้ คือแบบบันทึกข้อมูลที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิและอาจารย์ที่ปรึกษา

       ผลการศึกษา พบว่าระดับความรุนแรงของความเสียหายกรณีติดเชื้อวัณโรคและกรณีเข็มทิ่มตำและของมีคมบาดที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อเอชไอวีกับจำนวนเงินที่จ่ายช่วยเหลือเพื่อการชดเชยกรณีผู้ให้บริการได้รับความเสียหายจากการให้บริการสาธารณสุขมีความแตกต่างกัน กรณีติดเชื้อวัณโรคในปัจจัยพิจารณาด้าน ลักษณะความเสียหาย ภาวะสุขภาพหลังได้รับความเสียหาย และระยะเวลาที่ได้รับความเสียหายกับจำนวนเงินที่จ่ายช่วยเหลือเพื่อการชดเชยกรณีผู้ให้บริการได้รับความเสียหายจากการให้บริการสาธารณสุขมีความแตกต่างกัน ส่วนกรณีถูกเข็มทิ่มตำและของมีคมบาดที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อเอชไอวีไม่พบความแตกต่างกัน ส่วนด้านลักษณะงานที่รับผิดชอบทั้งกรณีติดเชื้อวัณโรคและกรณีเข็มทิ่มตำและของมีคมบาดที่สัมพันธ์กับเชื้อเอชไอวีไม่พบความแตกต่างกัน ส่วนผลการวิเคราะห์เชิงคุณภาพพบว่าเหตุผลประกอบมติการพิจารณาในแต่ละเขตพื้นที่ยังพบจุดที่แตกต่างกัน ส่วนเหตุผลประกอบมติของคณะกรรมการนั้นเห็นว่าความเสียหายที่มีการยื่นอุทธรณ์ส่วนใหญ่เป็นเหตุสุดวิสัยและบางกรณีสมควรได้รับเงินช่วยเหลือเพื่อการชดเชยเพิ่มขึ้น

       ข้อเสนอแนะจากการวิจัยคือ ควรมีการพัฒนาเกณฑ์หรือสร้างตัวชี้วัดเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมกับผู้ให้บริการที่ได้รับความเสียหาย และควรมีการพิจารณาจ่ายเงินช่วยเหลือกรณีโรคติดเชื้อหรือโรคอุบัติการณ์ใหม่ร่วมด้วย  อีกทั้งควรมีการเปิดเผยถึงสถิติและเกณฑ์ที่ใช้ในการตัดสินเพื่อเพิ่มความโปร่งใสและความเชื่อมั่นให้แก่องค์กรสืบไป