การรักษาพยาบาลผู้ป่วยวาระสุดท้าย : ความจริงทางการแพทย์กับขอบเขตทางกฎหมาย
คำสำคัญ:
ผู้ป่วยวาระสุดท้าย วาระสุดท้าย การดูแลแบบประคับประคอง หนังสือแสดงเจตนาเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลในวาระสุดท้ายของชีวิตบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ ผู้เขียนมีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงถึงวาระสุดท้ายของผู้ป่วย บุคลากรสาธารณสุขควรจะรักษาพยาบาลผู้ป่วยอย่างไร ตามเจตนารมณ์ของผู้ป่วยและความขอบเขตของกฎหมายที่ยอมให้บุคลากรทางการแพทย์สามารถดำเนินการได้ การรักษาพยาบาลผู้ป่วยวาระสุดท้ายเป็นเรื่องที่แพทย์และพยาบาลได้ปฏิบัติกันตลอดมาซึ่งนอกจากเป็นหน้าที่ของผู้ประกอบวิชาชีพแล้ว ยังเป็นความเมตตาที่มนุษย์ได้กระทำต่อชีวิตที่กำลังจะจากไป เรื่องเหล่านี้แม้จะได้ปฏิบัติกันมานานแล้ว แต่ก็ยังมีปัญหาที่แฝงอยู่บางประการ โดยเฉพาะในโลกวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ที่อิงการแพทย์แบบตะวันตก อันส่งผลให้การดูแลผู้ป่วยวาระสุดท้าย เป็นไปโดยความมุ่งหมายเพียงเพื่อเหนี่ยวรั้งชีวิตให้ถึงที่สุด โดยขาดความเข้าใจหรือมองข้ามความจริงในด้านอื่น ๆ ซึ่งการจะเข้าถึงความจริงและเกิดแนวปฏิบัติที่เหมาะสมได้ จำเป็นจะต้องอาศัยความรู้ ความเข้าใจจากหลายมุมมองทั้งความจริงทางด้านการแพทย์ ขอบเขตทางกฎหมายและความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในหลักศาสนา ซึ่งถ้าหากเป็นเช่นนั้นได้ ก็จะก่อให้เกิดแนวทางที่เหมาะสมในการดูแลผู้ป่วยวาระสุดท้าย
เอกสารอ้างอิง
สุมาลี นิมมานนิตย์, (2546). ความเข้าใจเกี่ยวกับภาวะใกล้ตาย, หนังสือที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพ นายจรัส นิมมานนิตย์ (กรณีพิเศษ) (วันเสาร์ที่ 23 สิงหาคม 2546), น.44-45
WHO, (1976). Health aspects of human rights with special reference to development in biology and medicine, WHO : Geneva, 1976; P.10.
สำนักงานปฏิรูประบบสุขภาพแห่งชาติ, (2546) ตายอย่างมีศักดิ์ศรี, มาตรา 24 ร่าง พ.ร.บ.สุขภาพแห่งชาติ, จัดพิมพ์นนทบุรี : สำนักงานปฏิรูประบบสุขภาพแห่งชาติ (สปรส).
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
Disclaimer and Copyright Notice
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องอ้างอิงเสมอ