กรณีศึกษา การจัดการความขัดแย้งทางการแพทย์ของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

ผู้แต่ง

  • ปริยากร กมุทชาติ

คำสำคัญ:

การจัดการ, ความขัดแย้งทางการแพทย์

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้กรณีศึกษา เพื่อศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับการไกล่เกลี่ยข้อร้องเรียนทางการแพทย์ที่เกิดขึ้นในหน่วยงานภายในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง โดยศึกษาสาเหตุและกระบวนการจัดการความขัดแย้งทางการแพทย์ มีการจัดทำหนังสือถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลจำนวน 12 ราย ทางสื่ออีเมลล์ 1 ราย  และกระบวนการยุติธรรม 1 ราย  การเจรจาไกล่เกลี่ยข้อร้องเรียนประสบผลสำเร็จจำนวน 13 ราย โดยคู่กรณีไม่ร้องเรียนต่อ มีเพียง 1 รายนำเรื่องร้องเรียนต่อกระบวนการยุติธรรม ซึ่งผู้วิจัยทำการศึกษากรณีศึกษาจำนวน 6 กรณี โดยการสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้องและจากเอกสารบันทึกรายงาน

จากกรณีศึกษาทั้งหมดพบว่า  สาขาที่มีการร้องเรียนมากที่สุด คือ สูติกรรม อายุรกรรม และศัลยกรรมตามลำดับ  มูลเหตุของการร้องเรียน มาจากการสื่อสาร มาตรฐานการรักษา พฤติกรรมบริการ และผลประโยชน์ วิธีการฟ้องร้อง พบว่า การศึกษานี้ควรเพิ่มบุคลากรภายนอก (third party) เข้าร่วมในการพิจารณาเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมและลดความขัดแย้งทางการแพทย์ พัฒนาการสื่อสารของบุคลากรเพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ถูกต้องตรงกันและลดความขัดแย้งระหว่างผู้ให้และผู้รับบริการ

เอกสารอ้างอิง

จันทร์พร จันทร์สิน. (2551). แนวทางไกล่เกลี่ยข้อร้องเรียนโรงพยาบาลรัฐในจังหวัดสมุทรปราการ กรณีร้องเรียนด้านการรักษาพยาบาล. มหาวิทยาลัยมหิดล.
ฉัตรสุมน พฤฒิภิญโญ. (2555). กฎหมายสุขภาพและการรักษาพยาบาล. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นารี เจริญผลพิริยะ. (2547). โครงการวิจัยเรื่องกระบวนการสันติวิธีและการจัดการความขัดแย้ง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.
นุชนารถ เทพอุดมพร และคณะ. (2555). ระบบการจัดการความขัดแย้งด้านการให้บริการทางการแพทย์และสาธารณสุขของโรงพยาบาลภาครัฐระดับจังหวัด. วารสารวไลอลงกรณ์ปริทัศน์.
บรรพต ต้นธีรวงศ์และคณะ. (2547). การจัดการความขัดแย้งและการ “ขอโทษ”. สถาบันพระปกเกล้า
บรรพต ต้นธีรวงศ์. (2550). การจัดการความขัดแย้ง. เอกสารบรรยายรายวิชาสัมมนา กรุงเทพฯ: สามเจริญพาณิชย์.
บรรพต ต้นธีรวงศ์. (2555). พุทธวิธีในการจัดการความขัดแย้งในระบบสาธารณสุขของไทย.วิทยานิพนธ์หลักสูตรพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต.มหาจุฬาลงกรณ์
บุญศักดิ์ หาญเทิดสิทธิ์. การได้รับเงินช่วยเหลือเบื้องต้น ตามมาตรา 41 กับการฟ้องร้องคดีแพ่ง. วาระสารวิจัยระบบสาธารณสุข 5 .หน้า 205-215
พรหมมินทร์ หอมหวล.(2542). การร้องเรียนแพทย์กรณีทุรเวชปฏิบัติ.วิทยานิพนธ์หลักสูตรวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต (สาธารณสุขศาสตร์) เอกบริหารกฎหมายการแพทย์และสาธารณสุข บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
ไพจิตร ปุญญพันธ์.(2538). คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ลักษณะละเมิด,หน้า 39
ไพจิตร ปุญญพันธ์.(2545). กฎหมายแพ่ง 2 หน่วยที่ 14 ค่าสินไหมทดแทนเพื่อละเมิดและนิรโทษกรรม.เอกสารการสอนชุดวิชา. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
แพทยสภา (2553). แพทยสภา เผย ปี 53 พบหมอถูกฟ้องร้อง กว่า 100 คดี ข้อหารักษาไม่ตรงตามมาตรฐานวิชาชีพ-สะเพร่า ขณะคดีทำผิดจริยธรรมร้ายแรง มี 5-6 คดี ผู้จัดการออนไลน์ 4 มกราคม 2554.
ทองดี ชัยพานิช. (2549). เผย 5 อันดับแพทย์ถูกฟ้อง ศัลยศาสตร์นำโด่ง 148 คดี. สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา Available at http://elib.fda.moph.go.th/library/default.asp?page2=subdetail&id=4854
ลือชัย ศรีเงินยวงและคณะ.(2547). ผลกระทบของนโยบายและการดำเนินการช่วยเหลือจ่ายเงินเบื้องต้น ตามมาตร 41.นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข
วิฑูรย์ อึ้งประพันธ์.(2544). รายงานวิจัยกรณีบุคลากรทางการแพทย์ถูกฟ้อง. สำนักงานเลขาธิการแพทยสภา.
วินัย อาจคงหาญ. (2550). การประเมินประสิทธิผลของระบบไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในศาล. สำนักระงับข้อพิพาท สำนักงานศาลยุติธรรม.
วิสูตร ฟองสิริไพบูลย์.(2546). ผลกระทบในความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับผู้ป่วย. สารศิริราช, หน้า 195-204.
วิสูตร ฟองศิริไพบูลย์ (2549) ข้อเท็จจริงทางการแพทย์(ตอนที่ 1) The Fact in Medicine วารสารคลินิก : 254 กุมภาพันธ์. Available at https://www.doctor.or.th/clinic/detail/8376
วันชัย วัฒนศัพท์.(2547). ความขัดแย้ง: หลักการและเครื่องมือแก้ปัญหา.สถาบันพระปกเกล้า, หน้า 180 - 182
สารัตน์ สองเมืองสุข.(2554). การจัดการความขัดแย้งระหว่างผู้ให้และผู้รับบริการด้านการแพทย์และสาธารณสุข ณ โรงพยาบาลตติยภูมิแห่งหนึ่ง. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, หน้า 263-264
เสาวนีย์ อัศวโรจน์.(2554).คำอธิบายวิชากฎหมายว่าด้วยวิธีการระงับข้อพิพาททางธุรกิจโดยการอนุญาโตตุลาการ.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, หน้า 4-18
แสวง บุญเฉลิมวิภาส.(2546). กฎหมายและข้อควรระวังของผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์พยาบาล. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุนทรี ท.ชัยสัมฤทธิ์โชค. (2547). ประมวลกฎหมายสำหรับเภสัชกร. มปท.
สุภารัตน์ พงษ์ธะนะ. (2538). ทุรเวชปฏิบัติในประเทศไทยกับความรับผิดทางกฎหมาย. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
อนุชา กาศลังกา (2555). การศึกษาปัญหาแพทย์และบุคลากรทางการแพทย์ สังกัดกระทรวงสาธารณสุขและสำนักงานปลัด กระทรวงสาธารณสุขถูกฟ้องเนื่องจากการรักษาพยาบาล, วารสารวิชาการ, กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ 9(1) ตุลาคม 2555- มกราคม 2556.
อัมภา ศรารัชต์ (2557). การสื่อสารในงานบริการพยาบาล. วารสารกองการพยาบาล, 41 (2) พฤษภาคม–สิงหาคม.
Martin Domke. (1968). The Law and practice of commercial arbitration. Mundelein Illinois : Callaghan and Company.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2015-01-11

รูปแบบการอ้างอิง

กมุทชาติ ป. (2015). กรณีศึกษา การจัดการความขัดแย้งทางการแพทย์ของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง. วารสารนโยบายสุขภาพ กฎหมาย และการบริหาร, 2(2), 191–208. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/journal_law/article/view/162400

ฉบับ

ประเภทบทความ

นิพนธ์ต้นฉบับ