การประกันภัยความรับผิดทางการแพทย์ในประเทศไทย
คำสำคัญ:
การร้องเรียน ความรับผิด การรักษาทางการแพทย์ ผู้ป่วยได้รับความเสียหาย การประกันภัยความรับผิดในวิชาชีพทางการแพทย์ภาคสมัครใจบทคัดย่อ
บทความนี้ ผู้เขียนมีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาการประกันภัยความรับผิดทางการแพทย์ในประเทศไทยซึ่งพบว่าการประกันภัยความรับผิดทางการแพทย์นี้ ก่อให้เกิดผลดีทั้งต่อตัวแพทย์เองและผู้ป่วยด้วย กล่าวคือ เมื่อแพทย์ปฏิบัติงานบกพร่องหรือผิดพลาดอันก่อให้เกิดความรับผิด และส่งผลให้ผู้ป่วยได้รับความเสียหาย ผู้ป่วยสามารถเยียวยาความเสียหายได้โดยวิธีการต่างๆ เช่น การร้องเรียนต่อแพทยสภาตามกฎหมายที่ควบคุมการประกอบวิชาชีพแพทย์ การฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายต่อศาล วิธีทางอนุญาโตตุลาการ และการร้องขอรับเงินช่วยเหลือเบื้องต้นตาม พ.ร.บ. หลักประกันสุขภาพ พ.ศ. 2545 เป็นต้น อย่างไรก็ตาม การเยียวยาความเสียหายด้วยวิธีต่างๆ ตามที่ได้กล่าวมานั้นยังมีปัญหาในเรื่องความเป็นธรรมและความรวดเร็ว ทำให้การประกันภัยความรับผิดในวิชาชีพทางการแพทย์ภาคสมัครใจมีความสำคัญมากขึ้นในปัจจุบัน เนื่องจากการประกันภัยชนิดนี้จะช่วยเยียวยาความเสียหายตามความเป็นจริงให้แก่ผู้ป่วยที่ได้รับความเสียหายจากการรับบริการทางการแพทย์ หากแพทย์หรือเจ้าหน้าที่ภายในโรงพยาบาลปฏิบัติงานผิดพลาด บกพร่องหรือประมาทเลินเล่อ อย่างไรก็ดี ระบบชดเชยความเสียหายจากการรับบริการสาธารณสุขจะเกิดขึ้นได้ต้องเกิดจากการเห็นด้วยของทุกฝ่าย และทุกฝ่ายสนับสนุนให้เกิดพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข
เอกสารอ้างอิง
จากการรับบริการสาธารณสุข พ.ศ. .... เอกสารเพื่อทำความเข้าใจและใช้ประกอบการร่วมแสดงความเห็น. เอกสารอัดสำเนา.
ฉัตรสุมน พฤฒิภิญโญ. (2558). ระบบการชดเชยความเสียหายจากการรับบริการสาธารณสุขโดยไม่พิสูจน์ความผิด. วารสารกฎหมายสุขภาพและสาธารณสุข 1(1) มกราคม-เมษายน.
ไชยยศ เหมรัชตะ.(2540). กฎหมายว่าด้วยประกันภัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นิติธรรม.
ไทยรัฐ. (2557). 'แพทยสภา' เผยปัญหาร้องเรียน 'ค่ารักษา' ยังอื้อ!. สำนักพิมพ์ไทยรัฐ.
ปัตพงษ์ เกษสมบูรณ์, นุศราพร เกษสมบูรณ์. (2550). กองทุนชดเชยผู้ป่วยที่ได้รับความเสียหายจากการรักษาพยาบาล : อีกองค์ประกอบหนึ่งของบริการทางการแพทย์ที่มีหัวใจแห่งความเป็นมนุษย์. Srinagarind Med J.
รจนศม ปรัชญาพิพัฒน์. (2555). ประกันภัยความรับผิดในวิชาชีพทางการแพทย์ : ศึกษากรณีการประกันภัยภาคสมัครใจ. วารสารนิติศาสตร์ ปีที่ 3 AULJ Vol. III
วิทูรย์ อึ้งประพันธ์. (2544). งานวิจัยคดีแพทย์บุคลากรแพทย์ถูกฟ้อง. เรือนแก้วการพิมพ์.
สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข. (2549). วิกฤตความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับผู้ป่วย. โรงพิมพ์เดือนตุลา.
สมหญิง สายธนู, รัชตะ ตั้งศิริพัฒน์, วงเดือน จินดาวัฒนะ และวิโรจน์ ตั้งเจริญเสถียร. (2546). การจัดการความรับผิดจากการรักษาทางการแพทย์. วารสารวิชาการสาธารณสุข. ปีที่ 12 (6).
สิทธิโชค ศรีเจริญ.(2528). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการประกันภัย.ประชุมทอง การพิมพ์.
อภิวรรณ อินศร. (2545). กระบวนการยุติธรรมเกี่ยวกับคดีทุรเวชปฏิบัติในประเทศไทย – ศึกษาเฉพาะการดำเนินคดีแพ่ง.แพทยสภาสาร.
Homhuan P. (1999). Malpractice complaints appeared in newspaper during 1990-1997. A master degree dissertation. Mahidol University.
Ungprapan V, Boonchalermvipart S, Yomjinda A, et al. (2000). Problems of malpractice litigation in Thailand. A report of the subcommittee on measures to alleviate sufferings of the medical injured.Thai Medical Council.
Vincent C, Neale G, Woloshynowych M. (2001). Adverse events in British hospitals.preliminary retrospective record review. BMJ.
Wilson RM, Runciman WB, Gibberd RW, Harrison BT, Newby L, Hamilton JD. (1995). The quality inAustralian health care study. Med J Aust.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
Disclaimer and Copyright Notice
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องอ้างอิงเสมอ
