ปัญหาความรับผิดของแพทย์จากการกระทำละเมิดทำให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตและร่างกาย

ผู้แต่ง

  • Phetcharun Rong-ngram คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี
  • สอาด หอมมณี

คำสำคัญ:

ความรับผิดของแพทย์ การกระทำละเมิด ความเสียหายต่อชีวิตและร่างกาย

บทคัดย่อ

          วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงประวัติ ความเป็นมา แนวคิด ทฤษฎีเกี่ยวกับความรับผิดของแพทย์ทางละเมิดในความเสียหายเกี่ยวกับชีวิตร่างกาย มาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวกับความรับผิดของแพทย์จากการกระทำละเมิดทำให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตและร่างกายของต่างประเทศและของประเทศไทย และวิเคราะห์ปัญหาและอุปสรรคเกี่ยวกับความรับผิดของแพทย์ทางละเมิดในความเสียหายเกี่ยวกับชีวิตร่างกาย เพื่อเสนอแนะแนวทางปรับปรุงและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับความรับผิดของแพทย์ทางละเมิดในความเสียหายเกี่ยวกับชีวิตร่างกาย

          ผลการศึกษาพบว่า (1) ปัญหาความรับผิดทางละเมิด ในประเด็นนี้พบว่าการค้นหาความจริงยังเป็นภาระหนักของฝ่ายผู้เสียหาย ทั้งนี้เนื่องจากพยานหลักฐานส่วนใหญ่อยู่ในความรู้เห็นของจำเลยเพียงผู้เดียว (แพทย์) จึงยากที่โจทก์นำสืบพิสูจน์และค้นหาความจริงที่สำคัญ อันเป็นข้อมูลที่จำเป็นต่อการตัดสินคดีที่ถูกต้องและเป็นธรรม (2) ปัญหาเกี่ยวกับภาระการพิสูจน์ความรับผิดทางละเมิดของแพทย์ ในประเด็นนี้พบว่ายังขาดหลักเกณฑ์ในเรื่องการตั้งพยานผู้เชี่ยวชาญในทางการแพทย์มาพิสูจน์ความผิดอันเกิดจากการกระทำละเมิดของแพทย์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 84/1 (3) ปัญหาค่าเสียหายในเชิงลงโทษทางละเมิดในกรณีความรับผิดของแพทย์ทางละเมิดในความเสียหายเกี่ยวกับชีวิตและร่างกาย ในประเด็นนี้พบว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 ยังขาดหลักเกณฑ์ในเรื่องของค่าเสียหายเชิงลงโทษ ส่งผลให้เกิดกรณีการละเมิดเกี่ยวกับแพทย์ขึ้นอย่างต่อเนื่อง

          งานวิจัยนี้มีข้อเสนอแนะว่าเห็นควรให้มีแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 438 และพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 มาตรา 32 ให้มีหลักเกณฑ์เกี่ยวกับค่าเสียหายเขิงลงโทษไว้ในกฎหมายทั้งสองฉบับฉบับดังกล่าว

เอกสารอ้างอิง

Georges Cavalier and Jean-Sebastien Queguiner. (2007) Punitive Dinimages and French Public Policy. Lyon, France: Lyon Symposium.

Helmut Koziol. (2008). Punitive Damades-A European Perpective. Louisiana Law Review. Volume 68 Number 3.

นพรัตน์ สนั่นพาณิชย์กุล. (2538). สิทธิอย่างหนึ่งอย่างใด ตามบทบัญญัติมาตรา 420: ศึกษาในแง่ประวัติศาสตร์และหลักกฎหมายเปรียบเทียบ. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชากฎหมายมหาชน, คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ประชุม โฉมฉาย. (2555). กฎหมายเอกชนเปรียบเทียบเบื้องต้น: จารีตโรมันและแองโกลแซกซอน (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. โครงการตำราและเอกสารประกอบการสอน.

พจน์ บุษปาคม. (2520). ประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย์ว่าด้วยละเมิด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.

ไพจิตร ปุญญพันธุ์. (2544). คำสอนชั้นปริญญาโท: กฎหมายเปรียบเทียบไทยกับประมวลกฎหมายนานาประเทศภาค 1 ความทั่วไป และภาค 2 ลักษณะละเมิด. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

วารี นาสกุล. (2553). คำอธิบายกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ลักษณะ ละเมิด จัดการงานนอกสั่งลาภมิควรได้. กรุงเทพฯ: จิรรัชการพิมพ์.

ศนันกรณ์ โสตถิพันธุ์. (2553). คำอธิบายกฎหมายลักษณะละเมิด จัดการงานนอกสั่ง ลาภมิควรได้ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

เสนีย์ ปราโมช. (2501). กฎหมายอังกฤษว่าด้วยลักษณะสัญญาและละเมิด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สุวรรณศรี.

สุรชัย พ่วงชูศักดิ์. (2553). ค่าเสียหายเชิงลงโทษทางละเมิด. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สุษม ศุภนิตย์. (2550). คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยละเมิด. กรุงเทพฯ: นิติบรรณการ.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-05-19

รูปแบบการอ้างอิง

Rong-ngram, P., & หอมมณี ส. . (2020). ปัญหาความรับผิดของแพทย์จากการกระทำละเมิดทำให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตและร่างกาย. วารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข, 6(2), 251–263. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/journal_law/article/view/216566

ฉบับ

ประเภทบทความ

นิพนธ์ต้นฉบับ