Thai Indigenous Medicine Law: Protection and Promotion of Indigenous Medicine Wisdom in Community

บทคัดย่อ

การแพทย์พื้นบ้านไทย เป็นที่พึ่งพาของประชาชนในชุมชนในการดูแลรักษาจากแพทย์พื้นบ้าน            ในยามเจ็บป่วย ถือว่าเป็นการดูแลสุขภาพแบบพึ่งพาตนเองของคนในชุมชน ซึ่งสอดคล้องกับวิถี ประเพณี        และความเชื่อของคนไทย ดังนั้นการที่แพทย์พื้นบ้านยังคงปรากฏในชุมชนท้องถิ่นทั่วประเทศ ถือว่าเป็นการอนุรักษ์ภูมิปัญญาการแพทย์พื้นบ้านไทย หรือสืบสานภูมิปัญญาท้องถิ่นให้คงอยู่คู่กับสังคมไทย

 พระราชบัญญัติคุ้มครองและส่งเสริมภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทย พ.ศ.2542 ซึ่งเป็นกฎหมายคุ้มครองและส่งเสริมภูมิปัญญาการแพทย์พื้นบ้านไทย ซึ่งมีกรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก เป็นหน่วยงานหลักในการปฏิบัติภารกิจดังกล่าว โดยมีเป้าหมายหลักคือ การคุ้มครองและส่งเสริมภูมิปัญญาการแพทย์พื้นบ้านไทย   ในการดูแลรักษาและบำบัดโรคของตนเอง ครอบครัว ชุมชน และระดับชาติ  การนำความรู้มาประยุกต์ใช้ในงานสาธารณสุขมูลฐาน และผสมผสานในสถานบริการสาธารณสุขของรัฐ การส่งเสริมและการวิจัยพัฒนายาจากสมุนไพรเพื่อใช้ประโยชน์ในระบบสุขภาพแห่งชาติ อันจะนำไปสู่ระบบสุขภาพที่มั่นคงและยั่งยืน พระราชบัญญัติฉบับนี้ได้กำหนดบทบาท อำนาจหน้าที่ การดำเนินการต่าง ๆ เกี่ยวกับการคุ้มครองและส่งเสริมภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทยและสมุนไพร การรับผิดชอบในงานธุรการและวิชาการของคณะกรรมการคุ้มครองและส่งเสริมภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทย  เกี่ยวกับตำรับยาแผนไทย ตำราการแพทย์แผนไทยและสมุนไพรไทย

           การรับรองแพทย์พื้นบ้าน เป็นการส่งเสริมสนับสนุนการใช้ภูมิปัญญาการการแพทย์พื้นบ้านไทย โดยการยกย่องคุณค่าและคุณงามความดีของแพทย์พื้นบ้านที่ดี มีคุณธรรม และเป็นการเสริมพลังใจ และศักยภาพของบุคลากรด้านการแพทย์พื้นบ้านไทยให้เป็นที่ยอมรับ ส่งผลให้เกิดประสิทธิภาพและความปลอดภัยสูงสุดต่อผู้รับบริการและคนในชุมชน