ผลกระทบจากการระบาดของโควิด-19 ต่อบริการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในเด็ก 0-5 ปี จังหวัดยะลา

ผู้แต่ง

  • ประภาภรณ์ หลังปูเต๊ะ The Project of Faculty of Nursing, Fatoni University
  • อีระฟาน หะยีอีแต โรงพยาบาลกรงปินัง จังหวัดยะลา

คำสำคัญ:

การสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรค ความครอบคลุมของการได้รับวัคซีน โควิด-19 ชายแดนภาคใต้

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงคุณภาพแบบศึกษาปรากฏการณ์นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลกระทบจากการระบาดโควิด-19 ต่อระบบบริการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในเด็ก 0-5 ปีในพื้นที่จังหวัดยะลา และ 2) พัฒนาข้อเสนอเชิงนโยบายในการส่งเสริมความครอบคลุมของวัคซีนในเด็ก 0-5 ปีภายใต้ภาวะการณ์ปกติวิถีใหม่ ผู้วิจัยเก็บรวมรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ที่เป็นข้อคำถามกึ่งโครงสร้างโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลทั้งสิ้น 24 คน ข้อมูลที่ได้นำมาวิเคราะห์แก่นสาระและตรวจสอบความน่าเชื่อถือโดยผู้ทรงคุณวุฒิ

ผลการวิจัยพบว่าหลังการระบาดของโควิด-19 ความครอบคลุมของการได้รับวัคซีนทุกชนิดเมื่ออายุครบ 1 ปีนั้นลดลง แต่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยในกลุ่มอายุ 2, 3 และ 5 ปี และโดยรวมยังคงมีค่าเฉลี่ยต่ำกว่าร้อยละ 70 ขณะเดียวกันก็พบว่าอัตราป่วยด้วยโรคหัด คอตีบ และไอกรนนั้นมีแนวโน้มลดลง การระบาดของโควิด-19 ส่งผลกระทบต่อบริการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในเด็ก 3 ประเด็นหลักได้แก่ 1) การเข้าถึงบริการ 2) คุณภาพและบริการ และ 3) การบริหารทรัพยากรบุคคล

ข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อส่งเสริมความครอบคลุมของวัคซีนในเด็ก 0-5 ปีของจังหวัดยะลาในสถานการณ์ปกติวิถีใหม่ ได้แก่ 1) การส่งเสริมการเข้าถึงบริการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรค 2) การบูรณาการงานสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคเชิงรุก และ 3) การเสริมศักยภาพและสร้างขวัญกำลังใจของผู้ปฏิบัติงาน ทั้งนี้เพื่อให้บริการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในเด็ก 0-5 ปีนั้นยังคงดำเนินการได้อย่างต่อเนื่องควบคู่ไปกับการป้องกันและควบคุมโควิด-19

ประวัติผู้แต่ง

อีระฟาน หะยีอีแต, โรงพยาบาลกรงปินัง จังหวัดยะลา

นายแพทย์เชี่ยวชาญ, ผู้อำนวยการ

เอกสารอ้างอิง

กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2560). รายงานประจำปี 2560. สืบค้นเมื่อ 14 เมษายน 2563 จาก https://ddc.moph.go.th/uploads/files/01aa7143d1e67bcfa24

ce22846f03ac9.pdf

กรมควบคุมโรค. (2564). มาตรฐานการดำเนินงานสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรค ปี 2564. กรุงเทพมหานคร. กระทรวงสาธารณสุข

จิรุตม์ ศรีรัตนบัลล์ และคณะ. (2563). การตอบสนองและเตรียมการของระบบบริการสุขภาพไทยต่อวิกฤติการระบาดของ COVID-19: การดำเนินการของโรงพยาบาล และผลกระทบทางเศรษฐกิจและสังคมภายในขอบเขตของระบบสุขภาพ. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.

สืบค้นเมื่อ 14 เมษายน 2563 จาก https://kb.hsri.or.th/dspace/bitstream/handle/

/5392/hs2693.pdf?sequence=1&isAllowed=y

ฉัตรสุมน พฤฒิภิญโญ. (2563). มาตรการการเฝ้าระวัง ป้องกัน และควบคุมโรค การแพร่ระบาด

ของโควิด-19. วารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข. 6(2) 467-487.

ประภาภรณ์ หลังปูเต๊ะ, ยามีละห์ ยะยือริ, นิซูไรดา นิมุ, และซารีนะฮ์ ระนี. (2563). หนึ่งทศวรรษ

งานวิจัย ด้านการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคชายแดนใต้ : การทบทวนวรรณกรรม

อย่างเป็นระบบ. วารสารเภสัชกรรมไทย. 12(1) :208–15.

ประภาภรณ์ หลังปูเต๊ะ, ซารีนะฮ์ ระนี, และสุกรี หลังปูเต๊ะ. (2564). กะบะห์โมเดลกับการส่งเสริมความครอบคลุมของวัคซีนในเด็ก 0-5 ปีในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้. รายงานสรุปโครงการ. สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติที่ 12 สงขลา.

วรสิทธิ์ ศรศรีวิชัย และคณะ (2557). โครงการการพัฒนาความครอบคลุมและประสิทธิผลของวัคซีนพื้นฐานในงานสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในเด็กอายุ 0-5 ปี ในพื้นที่ภาคใต้ตอนล่าง. สืบค้นเมื่อ 14 เมษายน 2563 จาก http://k4ds.psu.ac.th/vaccine/content-1

สวัสดิ์ อภิวัจนีวงศ์, สุวิช ธรรมปาโล, สมคิด เพชรชาตรี, และอาอิซะฮ์ มูซอ. (2562). ปัจจัยความสำเร็จต่อการปฏิบัติงานสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคที่เป็นเลิศของสถานบริการสาธารณสุขพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารวิชาการสาธารณสุข. 28(2); 263–72.

สุวิช ธรรมปาโล, ชูพงศ์ แสงสว่าง, และสวรรยา จันทูตานนท์. (2564). การศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับการเสียชีวิตของผู้ป่วยโรคหัดในพื้นที่จังหวัดภาคใต้ตอนล่างประเทศไทย ปี 2561-2562. วารสารวิชาการสาธารณสุข. 30(4); 587-596.

สำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 12 สงขลา (2561). สคร.12 สงขลา เตือนเฝ้าระวังโรคหัดในจังหวัดยะลาย้ำผู้ปกครองนำบุตรหลานฉีดวัคซีนให้ครบตามเกณฑ์. สืบค้นเมื่อ 14 เมษายน 2563 จาก https://ddc.moph.go.th/odpc12/news.php?news=569&deptcode=odpc12

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดยะลา. (2561). รายงานผลการดำเนินงานสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรค. ยะลา. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัด.

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดยะลา. (2564). รายงานผลการดำเนินงานสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรค. ยะลา. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัด.

อมร รอดคล้าย, สุวัฒน์ วริยพงษ์สุกิจ, และสุภัทร ฮาสุวรรณกิจ. (2548). การจัดระบบบริการสุขภาพในภาวะวิกฤต 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้. นนทบุรี : สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข

อิบรอฮีม ณรงค์รักษาเขต, มะรอนิง สาแลมิง, ไมตรี แก้วทับทิม, และอับดุลลอฮ อัลอุซามะฮ์. (2564). วัฒนธรรมและความเชื่อของชาวไทยมุสลิมในจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่สุ่มเสี่ยงต่อการติดเชื้อและการแพร่ระบาดของโรคไวรัสโคโรน่าสายพันธ์ 2019 (COVID 19) แนวทางในการป้องกันและลดทอนการแพร่ระบาดของโรคด้วยหลักการอิสลาม หลักสุขภาวะและภูมิปัญญาท้องถิ่น. รายงานวิจัย. สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.

อีระฟาน หะยีอีแต และประภาภรณ์ หลังปูเต๊ะ. (2563). รูปแบบการส่งเสริมความครอบคลุมของวัคซีนในเด็ก 0-5 ปี จังหวัดยะลา. วารสารอัล-ฮิกมะฮฺ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี. 10(20); 137-148.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-01-04

รูปแบบการอ้างอิง

หลังปูเต๊ะ ป., & หะยีอีแต อ. . (2023). ผลกระทบจากการระบาดของโควิด-19 ต่อบริการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในเด็ก 0-5 ปี จังหวัดยะลา. วารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข, 9(1), 13–22. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/journal_law/article/view/261473

ฉบับ

ประเภทบทความ

นิพนธ์ต้นฉบับ