ปัญหาทางกฎหมายอาญาเกี่ยวกับความผิดปกติทางจิต : ศึกษามาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสมสำหรับผู้กระทำผิดมีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ
คำสำคัญ:
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65, ความผิดปกติทางบุคลิกภาพ, มาตรการทางกฎหมายบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงประเด็นปัญหาว่าประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 นั้น ได้มีการบัญญัติรองรับความผิดปกติทางบุคลิกภาพหรือไม่ โดยศึกษาถึงขอบเขตของคำนิยามและความหมายของคำศัพท์ที่เกี่ยวกับความวิกลจริตในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 และการวินิจฉัยความรับผิดทางอาญา รวมถึงมาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสมกับผู้ที่มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ โดยการศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศ เพื่อนำมาตรการทางกฎหมายของต่างประเทศมาปรับใช้ให้เหมาะสมกับบริบทของประเทศไทย
ผลการศึกษา พบว่า การพิจารณาความรับผิดทางอาญาของผู้ที่มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพตามมาตรา 65 ของประมวลกฎหมายอาญานั้นไม่ได้บัญญัติให้ครอบคลุมถึงกรณีผู้ที่มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ ดังนั้น ผู้กระทำความผิดซึ่งมีความผิดปกติทางบุคลิกภาพจะไม่ได้รับยกเว้นโทษและลดโทษ โดยผู้กระทำความผิดยังคงต้องรับโทษเสมือนบุคคลที่มีสภาพจิตปกติทั่วไปซึ่งการใช้บทลงโทษทางอาญาเพียงอย่างเดียวไม่สามารถแก้ไขฟื้นฟูตัวผู้กระทำความผิดได้
งานวิจัยนี้ จึงเสนอแนะให้มีการปรับปรุงประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 เพื่อหาแนวทางมาตรการทางกฎหมายที่รองรับผู้กระทำความผิดซึ่งไม่ได้รับการคุ้มครองตามมาตรา 65 และเหมาะสมกับสภาพสังคมไทยในปัจจุบัน
เอกสารอ้างอิง
วิฑูรย์ อึ้งประพันธ์ และวิชาญ เปี้ยวนิ่ม. (2560). นิติเวชศาสตร์ : Forensic Medicine (LA 3034). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
แสวง บุญเฉลิมวิภาส และอเนก ยมจินดา. (2546). กฎหมายการแพทย์ (Medical Laws). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : วิญญูชน.
ขวัญพนมพร ธรรมไทย. (2564). การพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิตในกลุ่มที่เลือกสรร : บุคลิกภาพผิดปกติ พฤติกรรมก้าวร้าว และการถูกทารุณกรรม. พิมพ์ครั้งที่ 1. เชียงใหม่ : สยามพิมพ์นานา.
ณหทัย วงศ์ปการันย์ และทินกร วงศ์ปการันย์. (2558). บุคลิกภาพแปรปรวน : การประเมินและการรักษา = Personality Disorders : Assessment and Treatment. เชียงใหม่ : พงษ์สวัสดิ์การพิมพ์.
ทวีเกียรติ มีนะกนิษฐ. (2564). คำอธิบายกฎหมายอาญา ภาคทั่วไป. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : วิญญูชน.
ปกป้อง ศรีสนิท. (2563). กฎหมายอาญาชั้นสูง. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : วิญญูชน.
ณรงค์ ใจหาญ. (2543). กฎหมายว่าด้วยโทษ หรือวิธีการเพื่อความปลอดภัย. กรุงเทพฯ : วิญญูชน.
Alan R. Felthous and Henning Saß. (2021). The Wiley International Handbook on Psychopathic Disorders and Law. Vol 2. New Jersey : John Wiley & Sons Ltd.
Thomson, L. (2010). Personality disorder and mental health legislation in the UK : Commentary on Personality Disorder and the Mental Health Act 1983 (Amended). Advances in Psychiatric Treatment. 336.
Hans Ludwig Kro¨ber et al., (2000). Bad or Mad? Personality Disorders and Legal Responsibility—The German Situation. Behavioral Sciences and the Law. 18 679.
Sen P and Irons A. (2010). Personality disorder and the Mental Health Act 1983 (amended). Advances in Psychiatric Treatment. 16(5). 329.
Landy F. Sparr. (2009). Personality Disorders and Criminal Law : An International Perspective. Journal of the American Academy of Psychiatry and the Law Online. 37. 168.
Ralph Slovenko. (2009). Commentary : Personality Disorders and Criminal Law. Journal of the American Academy of Psychiatry and the Law Online. 37 (2). 182.
The Crown Prosecution Service. Mental Health Conditions and Disorders. accessed 1 November 2021. https://www.cps.gov.uk/publication/mental-health-conditions-and-disorders-draft-prosecution-guidance#04.
In Brief. Insanity as a criminal defence. accessed 1 November 2021. https://www.inbrief.co.uk/
court-proceedings/insanity-as-a-criminal-defence/.
Citizens Information. Criminal insanity and mental health. accessed 2 November 2021. https://www.citizensinformation.ie/en/justice/criminal_law/
criminal_trial/criminal_insanity_and_mental_health.html.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
Disclaimer and Copyright Notice
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารกฎหมายและนโยบายสาธารณสุข ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องอ้างอิงเสมอ