มาตรการทางกฎหมายในการควบคุมการติดต่อของโรคไวรัสโคโรนา 2019 ตามพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ.2558 ในจังหวัดเชียงใหม่

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมายในการควบคุมการติดต่อของโรคไวรัสโคโรนา 2019 ของประเทศไทยและต่างประเทศ เพื่อหามาตรการที่เหมาะสมมาเสนอแนะในการแก้ไขกฎหมายของไทย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ และการศึกษาเอกสารจากกฎหมาย ตำราทางวิชาการ งานวิจัย ข้อมูลจากเว็บไซต์ และสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 11 คน คือ อธิบดีกรมควบคุมโรค ผู้ว่าราชการจังหวัด นายแพทย์สาธารณสุขจังหวัด เจ้าพนักงานควบคุมโรค และพนักงานอัยการ

ผลการวิจัยพบว่า สถานประกอบการที่ตรวจพบผู้ติดเชื้อแล้วไม่แจ้งให้เจ้าพนักงานควบคุมโรคควรบังคับใช้กฎหมายที่เด็ดขาดและการให้ความรู้แก่บุคคลที่เกี่ยวข้องให้ปฏิบัติตามกฎหมายนี้ ผู้ที่ได้รับคำสั่ง หรือเจ้าของสถานประกอบการต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจากการดำเนินการของเจ้าพนักงานฯ แต่ควรคำนึงถึงศักยภาพของผู้ที่ได้รับคำสั่งด้วย การยื่นเอกสารหรือหลักฐานต่อเจ้าพนักงานฯ ประจำด่านควบคุมโรคติดต่อระหว่างประเทศต้องไม่มีการยกเว้นบุคคลใดๆ เจ้าของพาหนะหรือผู้ควบคุมฯ เป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย หรือตัวผู้ติดเชื้อโรคเป็นผู้รับผิดชอบจ่ายเอง คณะกรรมการจังหวัดควรเพิ่มตัวแทนที่มาจากท้องถิ่นและภาคเอกชน และควรมีการบังคับใช้กฎหมายอย่างเด็ดขาด โดยการเพิ่มโทษทางอาญา การใช้ดุลพินิจจะต้องใช้ข้อเท็จจริง ข้อกฎหมาย ประกอบการตัดสินใจ

จังหวัดเชียงใหม่ หรือประเทศไทยควรมีการนำกฎหมายที่มีความเกี่ยวข้องกับการแพร่เชื้อโรคติดต่อร้ายแรงทุกฉบับมาปรับใช้บังคับอย่างเคร่งครัดและจริงจัง และนำกฎหมายอาญามาปรับใช้ในการวินิจฉัยความรับผิด กรณีกระทำการแพร่เชื้อโรคติดต่อร้ายแรงโดยปิดบังความจริงเกี่ยวกับการป่วย เป็นความผิดฐานแพร่เชื้อโรคโดยเจตนา หรือประมาททำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย การพยายามฆ่าผู้อื่น การทำร้ายร่างกายของผู้อื่น หรือการกระทำโดยเจตนา หรือประมาทอันเป็นเหตุให้บุคคลอื่นได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ