พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539

บทคัดย่อ

  ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ กรณีพิพาทที่นำคดีมาฟ้องต่อศาลปกครอง มี 3 กรณี; 1) กรณีละเมิดที่เกิดจากการที่เจ้าหน้าที่ของรัฐใช้อำนาจตามกฎหมาย 2) กรณีละเมิดที่เกิดจากการออกกฎ คำสั่งทางปกครอง หรือคำสั่งอื่น ซึ่งการออกกฎ คำสั่งทางปกครอง หรือคำสั่งอื่นที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และหากก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลใด ก็เป็นการกระทำละเมิดได้และผู้เสียหายฟ้องคดีต่อศาลปกครองได้ 3) กรณีละเมิดอันจากการละเลยหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ หรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าว ล่าช้าเกินสมควร ทำให้บุคคลอื่นได้รับความเสียหาย ตัวอย่าง คดีทางสิ่งแวดล้อม ศาลจะพิจารณาว่าเจ้าหน้าที่รัฐหรือหน่วยงานมีความประมาทในการอนุมัติโครงการหรือไม่ เช่น การละเลยการศึกษาผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA) หรือการละเลยการตรวจสอบมลพิษที่อาจเกิดขึ้นจากโครงการ หากศาลเห็นว่าเจ้าหน้าที่รัฐหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมีความประมาทหรือทำผิดหน้าที่จนทำให้เกิดความเสียหาย ผู้ฟ้องสามารถได้รับการชดเชยตามกฎหมาย อายุความการฟ้องคดีต่อศาลปกครอง ผู้ได้รับผลกระทบต้องฟ้องคดี ภายใน 1 ปี นับแต่รู้หรือควรรู้เหตุแห่งการฟ้องคดี แต่ไม่เกิน 10 ปีนับแต่วันที่มีเหตุแห่งการฟ้องคดี

                กรณีการกระทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ซึ่งมิใช่การกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ หรือที่ถือได้ว่าเป็นการกระทำละเมิดในทางส่วนตัวของเจ้าหน้าที่ผู้นั้นเอง ซึ่งก็คือ กรณีที่เจ้าหน้าที่ต้องรับผิดเป็นการส่วนตัว หน่วยงานของรัฐไม่ต้องรับผิดเพื่อละเมิดที่เกิดขึ้นนั้น ซึ่งถือเป็นการกระทำละเมิดของเจ้าหน้าที่ ในการปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งมิได้เกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายปกครอง หรือละเมิดที่จากการออกกฎ คำสั่งทางปกครอง หรือ คำสั่งอื่น หรือละเมิดนั้นมิได้เกิดจากการละเลยต่อหน้าที่หรือปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายล่าช้าเกินสมควร ผู้ได้รับผลกระทบสามารฟ้องคดีต่อศาลยุติธรรมต้องฟ้องคดีภายใน 1 ปีนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือเมื่อพ้น 10 ปีนับแต่วันกระทำละเมิด