การใช้ยามุ่งเป้าในผู้ป่วย NSCLC ระยะลุกลาม: การเปรียบเทียบ Erlotinib และ Osimertinib ภายใต้ระบบสุขภาพไทย

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์เชิงนโยบายเกี่ยวกับการให้ยามุ่งเป้าในการรักษาผู้ป่วย NSCLC ระยะลุกลาม โดยเปรียบเทียบการใช้ Erlotinib ภายใต้ระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าของประเทศไทยกับการใช้ Osimertinib ตามแนวทาง National Comprehensive Cancer Network (NCCN) ผ่านกรอบแนวคิดที่เชื่อมโยงหลักฐานเชิงคลินิก แนวทางมาตรฐานสากล และการจัดสรรทรัพยากรด้านสุขภาพ เพื่อเสนอข้อพิจารณาเชิงนโยบายที่สอดคล้องกับบริบทของระบบสุขภาพไทย

     ปัจจุบัน มะเร็งปอดถือเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญทั้งในระดับโลกและประเทศไทย โดยเฉพาะมะเร็งปอดชนิดไม่ใช่เซลล์เล็ก (Non-small cell lung cancer: NSCLC) ซึ่งผู้ป่วยส่วนใหญ่มักได้รับการวินิจฉัยในระยะสุดท้ายหรือระยะลุกลาม ความก้าวหน้าทางการแพทย์ทำให้เกิดการค้นพบการกลายพันธุ์หลายยีน และหนึ่งในนั้นคือ epidermal growth factor receptor (EGFR) จนได้นำไปสู่การพัฒนายามุ่งเป้าในกลุ่ม EGFR tyrosine kinase inhibitors (EGFR-TKIs) ซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิผลในการรักษาและปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยอย่างมีนัยสำคัญ เมื่อเปรียบเทียบกับการรักษาด้วยเคมีบำบัดแบบดั้งเดิม

     แนวทางการรักษาตามมาตรฐานสากลของ NCCN แนะนำให้ใช้ Osimertinib ซึ่งเป็น EGFR-TKI รุ่นที่สาม เป็นหนึ่งในทางเลือกแรกสำหรับการรักษาผู้ป่วย NSCLC ระยะลุกลามที่มี EGFR mutation อย่างไรก็ตาม ในบริบทของระบบสุขภาพไทย การกำหนดนโยบายการให้ยาจำเป็นต้องพิจารณาควบคู่กับความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์สุขภาพ และความพร้อมของทรัพยากรในระบบบริการสุขภาพ ส่งผลให้ Erlotinib ซึ่งเป็น EGFR-TKI รุ่นแรก ยังคงถูกใช้เป็นทางเลือกหลักในระบบบริการสุขภาพไทย