ความรับผิดเพื่อละเมิดในกรณีทำให้บิดามารดาอีกฝ่ายแปลกแยกสำหรับบุตร

บทคัดย่อ

พฤติกรรมที่ทำให้บิดามารดาอีกฝ่ายแปลกแยกสำหรับบุตรได้รับการศึกษาในสาขาจิตวิทยาเพื่อประโยชน์ในคดีครอบครัว ทั้งพฤติกรรมดังกล่าวยังได้ให้เกิดความเสียหายต่อบิดามารดาอีกฝ่ายหนึ่งด้วย กรณีจึงนำมาสู่ปัญหาประการแรกว่า องค์ประกอบความรับผิดในทางละเมิดกรณีทำให้บิดามารดาอีกฝ่ายแปลกแยกสำหรับบุตรนั้นจะต้องตีความอย่างไร และปัญหาประการที่สองว่าความเหมาะสมในการนำกฎหมายละเมิดมาปรับใช้แก่กรณีซึ่งมีปัญหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางครอบครัวจะมีความเหมาะสมหรือไม่ อย่างไร

           วิธีการศึกษาปัญหาทั้งสองประการใช้การวิจัยหลักกฎหมาย (legal-dogmatic research) โดยศึกษาหลักกฎหมายเชิงเปรียบเทียบ (comparative law method) ในสาขา Comparative Nomoscopy ได้แก่ สหรัฐอเมริกา สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล และสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี

            ผลการศึกษาเปรียบเทียบระบบกฎหมายต่าง ๆ สำหรับปัญหาประการแรกพบว่า มาตรา 420 ของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไทยเป็นบทบัญญัติหลักที่นำมาปรับใช้แก่กรณีได้ โดยตีความให้กรณีดังกล่าวเป็นความเสียหายต่ออนามัยประการหนึ่ง และตีความให้กรณีดังกล่าวเป็นความเสียหายต่อสิทธิติดต่อบุตรและอำนาจปกครองบุตรแล้วแต่กรณี ซึ่งมาตรา 420 คุ้มครองสิทธิดังกล่าวในฐานะสิทธิอย่างหนึ่งอย่างใดอีกประการหนึ่ง

             ส่วนผลการศึกษาในปัญหาประการที่สองพบว่า กรณีดังกล่าวมีความเกี่ยวพันกับปัญหาในความสัมพันธ์ในทางครอบครัว จึงต้องมีการแก้ไขปัญหาอย่างเฉพาะเจาะจง โดยเสนอแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 2 และบรรพ 5