การพัฒนาที่ยั่งยืนต้องควบคู่กับความเป็นธรรม: สำรวจความท้าทายของนโยบายสาธารณะไทย
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
แนวคิดความยั่งยืนอย่างเป็นธรรม (Just sustainability) โดย Agyeman และคณะ (2003, pp. 32-33) ถือกำเนิดขึ้นในปี พ.ศ. 2546 ท่ามกลางกระแสการเติบโตทางเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม (Economic liberalization) และ ความพยายามในการลดการควบคุมของรัฐ (Deregulation) สายธารดังกล่าวนำไปสู่การเร่งใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างเข้มข้นและต่อเนื่อง เพื่อให้เท่าทันการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม การพัฒนาเช่นนี้กลับสร้างผลกระทบโดยตรงต่อสิ่งแวดล้อม และยิ่งตอกย้ำช่องว่างความเหลื่อมล้ำระหว่างประเทศพัฒนาแล้วกับประเทศกำลังพัฒนาในขณะนั้น
ด้วยเหตุนี้ แนวคิดความยั่งยืนอย่างเป็นธรรม จึงได้รับการเสนอขึ้น เพื่อเน้นย้ำความจำเป็นของการคำนึงถึงการสร้างสมดุลระหว่างการเติบโตทางเศรษฐกิจ ความเป็นธรรมทางสังคม และการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม หลังจากนั้น แนวคิดดังกล่าวได้รับการพัฒนาต่อและกล่าวถึงในรายงาน Brundtland Report ซึ่งได้เสนอแนวคิด “การพัฒนาอย่างยั่งยืน” (Sustainable Development) (Lenzi et al., 2023, pp. 1–2) และได้ขยายผลสู่ข้อตกลงระหว่างประเทศในรูปของเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs) ซึ่งมุ่งให้การพัฒนาไม่เพียงยั่งยืนด้านทรัพยากรสิ่งแวดล้อมเท่านั้น หากยังคงความยั่งยืนในมิติของคุณภาพชีวิตและความเป็นธรรมของมนุษย์ในสังคมด้วย
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The journal retains the rights of publication. Opinions in each article belong to the author and are their responsibility. The editorial team may not have to agree with his/her academic opinion. We only provide open, public, and fair space for academic freedom.
References
ภาษาไทย
นัสชนะ ส่างช้าง. (2567). บทบาทของชุมชนท้องถิ่นในกระบวนการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 1(2), 45-55. https://so13.tcithaijo.org/index.php/jssi/article/view/1215
พบสุข ช่ำชอง (บรรณาธิการ). (2566). นโยบายสาธารณะเพื่ออนาคตที่ยั่งยืนอย่างเป็นธรรม. เชียงใหม่: หจก.ภทระ พรี-เพรส
ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. (2566). นโยบายสาธารณะเพื่ออนาคตที่ยั่งยืนอย่างเป็นธรรม. สืบค้นจาก https://www.sdgport-th.org/2023/04/public-policy-for-just-sustainable-futures/
สมภพ จูโล่ และ พุฒิธร จิรายุส. (2567). การพัฒนาด้านสังคมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนขององค์กร. Journal of Management and Development Ubon Ratchathani Rajabhat University, 11(1), 285-295. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMDUBRU/article/view/275459
ภาษาอังกฤษ
Agyeman, J., Bullard, R. D., & Evans, B. (2003). Just sustainabilities: Development in an unequal world. London: Earthscan.
Filgueiras, F. d. (2016). Political injustice and public policy. In A. Farazmand (Ed.), Global encyclopedia of public administration, public policy, and governance (pp. 1–5). Cham: Springer. https://doi.org/10.1007/978-3-319-31816-5_3020-1
Lenzi, D., Balvanera, P., Arias-Arévalo, P., Eser, U., Guibrunet, L., Martin, A., Muraca, B., & Pascual, U. (2023). Justice, sustainability, and the diverse values of nature: Why they matter for biodiversity conservation. Current Opinion in Environmental Sustainability, 64, 1-9. https://doi.org/10.1016/j.cosust.2023.101353
